Επί σκηνής


Τα μάτια μου είναι άχρηστα,
γιατί βλέπουν μονάχα αυτό που ξέρω
Χένρυ Μίλερ
“Ο τροπικός του Αιγόκερω”
 
Σαν παραμύθι:

Υγρασία. Κοντεύει μεσάνυχτα. Η πόλη υποδύεται μια πόρνη. Φοράει κίτρινα φώτα, γιρλάντες και ψεύτικες βλεφαρίδες. Ψάχνει πελάτες. Την βραδινή της έξοδο την βάφτισε μποτιλιάρισμα και υπερσυγκέντρωση μικροσωματιδίων στην ατμόσφαιρα. Κάθε φορά κι από ένα νέο όνομα. Μεγάλο. Σαν ισπανικός σιδηρόδρομος. Δίπλα της, μέσα της, πάνω της άνθρωποι-σαλιγκάρια χαράζουν διαδρομές, αφήνοντας πίσω τους ασημένια σημάδια σάλιου.

Μηχανή στο ρελαντί. Παράθυρα ανοιχτά. Λαϊκά άσματα μπλέκουν με βουητά και μαρσαρίσματα. Θα μας βγάλετε μια φωτογραφία; Μετά το φλας. Στιγμιαία χαμόγελα. Πρόσωπα που εμφανίζονται σε μικροσκοπικές οθόνες πλάσματος. Στιγμιαία χαμόγελα. Υποδυόμενος ενθουσιασμός. Για λίγο. Έπειτα, επανέρχονται τα πρόσωπα που φοβούνται να γελάσουν. Επανέλαβε μετά από ‘μένα πολλάκις: Οι χαρακτήρες μας δεν είναι οι πραγματικοί μας χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες μας δεν είναι οι πραγματικοί μας χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες μας δεν είναι οι πραγματικοί μας χαρακτήρες…

Παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Συμφόρηση. Τρομαγμένα ζώα στον κόσμο των ανθρώπων. Σέρνονται από λουριά, κολάρα, αλυσίδες. Κοιτώ τα μάτια τους. Πνίγομαι. Κατούρημα στη γωνία. Χέσιμο στο παρκάκι του δήμου. Δίπλα από ανθισμένα χρυσάνθεμα. Τακτοποιημένες ψυχές μέσα σ’ εφήμερες ακαταστασίες. Σήμερα εδώ, αύριο αλλού. Αλλά πάντα εδώ. Όχι πολύ μακριά. Τριγύρω. Κουράζεται το βλέμμα. Μέχρι που όλα αρχίζουν να μου μοιάζουν. Στο φέρσιμο, στις κινήσεις, στο χρώμα των ρούχων... Παραμύθια. Βασιλόπουλα, νεράιδες, γίγαντες, αφηνιασμένα άλογα. Παραμύθια πάνω σε σκηνή. Κι από κάτω νυσταγμένοι θεατρόφιλοι, ν’ αναχωρούν αγχωμένοι στο τρίτο κουδούνι. Σου εξήγησα: δεν υπάρχουν γιατί. Δεν υπάρχουν γιατί!

Υγρασία. Σάλιο, ρελαντί και λαϊκά άσματα. Οι πόρνες δεν είχαν ποτέ τίποτα να ζηλέψουν. Κι η νύχτα ατέλειωτη. Υπάρχει ακόμα και στην απουσία της. Αμέτρητα βήματα. Πάρε με μαζί σου, φωνάζεις. Όχι. Ο καθένας μόνος του. Το κατάλαβες αυτό; Ο καθένας μόνος του! Τα βήματά σου και τα βήματά μου. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Στις οθόνες τα πρόσωπα. Μόνο εκεί. Και οι ήρωες των παραμυθιών μόνο στα παραμύθια. Ναι. Το ξέρω. Το νιώθω. Φοριέται πολύ τώρα τελευταία η λέξη “χαθήκαμε”. Κι όσο σκέφτομαι πως το παιχνίδι δεν έχει επιστροφή, πνίγομαι. Ασφυκτιώ μέσα σε λουριά, κολάρα κι αλυσίδες. Σου εξήγησα. Δεν υπάρχουν γιατί...