Νυχτερινό


Περασμένες μεσάνυχτα. Γυρίζω σελίδα, ανάβω τσιγάρο και πατάω το play. Πρώτα το Raindrops Prelude του Chopin. Σ’ επανάληψη. Μετά η φωνή της Βούλας Σαββίδη «θ’ αλλάζουν μήνες κι εποχές και τις λιακάδες οι βροχές θ’ ακολουθάνε…». Αίσθηση ξεθυμασμένης απόγνωσης. Εικόνες ωριμάζουν μέσα μου, νεκρές επικαιρότητες, ξοδέματα. Άνθρωποι δικοί μου και ταυτόχρονα πιο ξένοι από ποτέ. Περασμένες μεσάνυχτα. Αναζητώντας άμυνες. Διεκδικώντας ελευθερία σε κάτι που με δυσκολία θυμίζει ζωή - «…κι αν μπαίνουν τ’ άστρα σε τροχιές, χωρίς εσένα οι εποχές το ίδιο θα ‘ναι». Με την ελπίδα ν’ αρχίσει κάτι επιτέλους ν’ αλλάζει.