Λιποψυχίες

Μέσα μου σαλεύουν δύσκολες φωνές
Τάκης Σινόπουλος
 
Λόγια κοινότοπα, σιωπές που ενοικούν σε στόματα ξένων. Ξένες φωνές, ξένες παρουσίες. Περιγραφές χωρίς περιεχόμενο. Πώς ν’ αγκαλιάσεις το μέσα σου; Με γάντια και κασκόλ στο ίδιο μου το σπίτι.

Φοβάμαι: ρήμα εποχής. Κρυώνω: ρίγος εποχής. Είμαι άνεργος. Όσο μεγαλώνω, παραδίνομαι. Ρούχα πεταμένα. Σαν τα λόγια. Από δεύτερα και τρίτα χέρια. Οσμές από άλλα σώματα. Όσο πλησιάζεις τόσο απομακρύνομαι. Τόσο-όσο. Καταβολή δόσης. Μ’ αναπνοές, μικρότητες, λιποψυχίες. Η χώρα μου χωρούσε κάποτε πολλές ψυχές ανθρώπων. Λέω όσα έχω να πω. Όσα δεν κατόρθωσα ακόμα ν’ αγνοήσω. Όσα ξέμαθα και λυπάμαι που δεν ήμουν παρών.

Βαδίζω ήρεμος, γοητευμένος από νύχτες και νύχτες. Φώτα χαμηλά. Ξένες φωνές. Όλα κάπου οδηγούν. Όσο πλησιάζεις τόσο απομακρύνομαι. Απ’ τη χώρα μου. Απ’ όσα μ’ αρνήθηκαν κι έφτυσα πίσω μου.