Françoise Héritier | Γράμμα σε έναν φίλο

 
…να κοπιάζεις για ένα τίποτα∙ να νιώθεις μια στιγμιαία ανατριχίλα καθώς ανάβεις ένα σπίρτο∙ να γυαλίζεις χάλκινα αντικείμενα∙ να σε παίρνει ο ύπνος σε μια ανιαρή διάλεξη∙ να λύνεις δύσκολα σταυρόλεξα∙ να βρίζεις σαν καραγωγέας όταν όλα πάνε στραβά, και κατά προτίμηση στα βρετόνικα (cor saout, nom de dié mach’ er, για την ορθογραφία δεν εγγυώμαι)∙ να μη σε ξεγελάει το κολακευτικό ενδιαφέρον κάποιου που σε κάτι αποβλέπει∙ να ενδίδεις στη λαιμαργία∙ να σκαρφαλώνεις στο καμπαναριό της Παναγίας των Παρισίων και να ονειρεύεσαι να πας στο Μάτσου Πίτσου∙ να σε πιτσιλίζουν οι αφροί από τους  καταρράκτες του Νιαγάρα∙ να κάνεις το γύρο ενός τεράστιου μπαομπάμπ∙ να βγάζεις νερό από το πηγάδι τραβώντας τον κουβά με τα χέρια∙ να νιώθεις προστατευμένος κάτω από μια κουνουπιέρα∙ να ανοίγεις ένα δώρο (τι να ‘ναι;)∙ να είσαι περίεργος και ανυπόμονος για το αύριο… να σωπαίνεις διακριτικά όταν κάποιοι παριστάνουν τους επαΐοντες… να στέκεσαι κοντά στο κενό∙ να μιμείσαι στην εντέλεια τη φωνή, το περπάτημα, τον τρόπο ομιλίας ανθρώπων ή ζώων∙ να πλαγιάζεις σε καθαρά σεντόνια…
***

[Από το οπισθόφυλλο: «Εσάς; Τι θα σας έλειπε περισσότερο, αν ήταν να χαθεί για πάντα από τη ζωή σας;» Αυτό αναρωτιέται η διακεκριμένη ανθρωπολόγος Φρανσουάζ Εριτιέ συνθέτοντας σταδιακά ένα μωσαϊκό μικρών προσωπικών «τίποτε», με τον αναγνώστη να βρίσκει τον εαυτό του τρώγοντας πεταλίδες πλάι στο κύμα, βγάζοντας ένα πετραδάκι από το παπούτσι του, παλεύοντας στα ψεύτικα με έναν φίλο, χουζουρεύοντας το πρωί στο κρεβάτι. Το Αλάτι της ζωής βραβεύτηκε ως το πιο αισιόδοξο βιβλίο του 2012 στη Γαλλία]