Αποτύπωμα

Άλλη αυταπάτη

2012-02-13T16:00:00.001+02:00

«Μισώ τον ανούσιο όχλο και τον φοβάμαι»
Οράτιος, “Carmina” III, 1

Έγραφες σαν να ήταν η μόνη αφορμή για να υπάρξεις. Φοβόσουν, έλεγες, περισσότερο τους ανθρώπους παρά τις λέξεις. Οι άνθρωποι θυμίζουν χαλασμένο βούτυρο που σκόρπισε στο κάτω ντουλάπι του ψυγείου. Κι οι λέξεις έχουν κάτι τόσο σιχαμένα γοητευτικό που πείθεσαι ότι αξίζει τον κόπο ν’ ασχοληθείς. Έγραφες γιατί δεν μπορούσες να βρεις κάποια κρισιμότερη δικαιολογία για την απουσία σου. Σε ικανοποιούσε η αίσθηση ότι κάποια μορφή δημιουργίας μπορεί να σε παραπλανήσει. Ζωή σε λέξεις. Ζωή μιας άλλης αυταπάτης. Όχι μ’ αναπνοές, ιδρώτα και όνειρα. Μόνο κραυγές και ψιθύρους. Σάρκινες φράσεις που έρχονται απ’ το πουθενά και ψάχνουν μανιασμένα μια διέξοδο. Για να δεις αν μπορείς να φτάσεις. Μακρύτερα απ’ το μακριά σου. Βαθύτερα απ’ το βαθειά σου.

Κι έγραφες γιατί ο καιρός δεν ήταν ποτέ με το μέρος σου.

Όσα άφησα

2012-02-12T23:25:00.000+02:00

«…στα τριανταπέντε του
πρέπει κανείς ν’ αποσύρεται από τη ζωή…»
Eugène Ionesco

Θα συναντηθούμε. Στον ύπνο μας. Δεν θα θυμάσαι λεπτομέρειες. Μόνο τον φόβο. Και το διαπεραστικό βλέμμα ενός μοναχικού. Μην τον κοιτάξεις. Είναι πιο θλιβερή απ’ όσο φαίνεται η ζωή. Θέλεις να ξυπνήσεις. Να πεταχτείς απ’ το κρεβάτι και να φύγεις. Κλειδώνεις πίσω σου την πόρτα. Πετάς τα κλειδιά στον ακάλυπτο. Νιώθεις μια σκιά να σ’ ακολουθεί. Πάντα τις έτρεμες τις σκιές. Είναι όσοι χάθηκαν πρόωρα. Έτσι σου είπαν. Όσα σου έμαθαν έγιναν εφιάλτες. Η αλφάβητος, οι προσευχές, η ιστορία των προγόνων… Ένας ακόμη απόγονος. Πώς να ξεφύγεις; Τα πεζοδρόμια γέμισαν παρ’ ολίγον ανάπηρους. Οι δρόμοι ανύπαρκτοι μες στον λήθαργό τους. Θα συναντηθούμε.

Καίγομαι απ’ τα χρόνια. Συντάσσομαι από συνήθεια. Γίνομαι μέλος. Πληγωμένο. Τίποτα δεν μου ανήκει, φωνάζω. Τίποτα δικό μου. Τίποτα δικό σου επάνω μου. Να ξυπνήσω. Μόνο αυτό θέλω. Να ξυπνήσω. Και να χορτάσω το βλέμμα εκείνου του μοναχικού που μ’ ένιωσε κάποτε φευγαλέα. Να του πω να μην φοβάται. Είμαι εδώ. Κι ας μην είμαι. Κι η ζωή, δεν είναι δα και τόσο θλιβερή… Να επιστρέψω, έπειτα, σπίτι μ’ ένα αντικλείδι ξεχασμένο στο σακάκι μου. Ν’ αγκαλιάσω τις σκιές κι όσα άφησα πληγωμένα μέσα μου. Θα συναντηθούμε. Στ’ ορκίζομαι. Κι ας καίγομαι. Γιατί μόνο όταν καώ θα ‘χω να θυμάμαι. Όταν θα ‘χω απολέσει οριστικά κάθε συνήθεια. Όταν σωπάσω απ’ το βάρος του εαυτού μου. Να μην μάθω ποτέ πώς έζησα ή πώς κατάφερα να φτάσω ως εδώ… Στ’ ορκίζομαι. Θα συναντηθούμε.

Προφανώς σαν ξέσπασμα

2012-01-29T01:56:00.000+02:00

«όλα μπορεί κανείς να τ’ αντέξει»
Σαπφώ

Απροετοίμαστη.

Σαν να μην ήξερες τον τρόπο να πεις κάτι απλό
ή όταν όλα φτάνουν στο τέλος τους,
ελάχιστοι μπορούν να καταλάβουν γιατί μια γυναίκα
που δεν φόρεσε ποτέ της κραγιόν
αγάπησε τυφλά σχεδόν ένα σώμα εύθραυστο,
γεμάτο ρωγμές.

Μες στο σκοτάδι δεν υπάρχουν απαντήσεις.
Μπορεί ν’ ανοίξει μία πόρτα από ‘κει που δεν το περιμένεις
και να ορμήσει επάνω σου το άγνωστο, όπως ένας δρόμος
που τον παίρνεις ξανά και ξανά για χρόνια
γιατί είναι η μόνη λύση χωρίς προορισμό.

Ένας δρόμος στενός,
σαν αρτηρία που φράζει από αίμα.
Και σε βρίσκει απροετοίμαστη το αναπάντεχο,
να κλείνεις τα μάτια σου από συνήθεια
μπροστά σε κάθε πόνο.
Κι ίσως να γέμισε γρήγορα σκιές η ζωή σου,
ψάχνοντας μάταια τον φταίχτη, όταν όλα έρχονται
μόνο όταν μπορείς να τα νιώσεις.

Το ασθενές της εποχής

2012-01-11T12:17:00.000+02:00

«Δεν είναι που η καρδιά μας πέτρωσε
είναι που στερηθήκαμε τις αυταπάτες…»
Έφη Αθανασίου

Δεν θα μιλήσω. Θα αρκεστώ στο ευχαριστώ σου. Περιμένοντας να νιώσω την απόκοσμη σιωπή της μυρωδιάς σου. Να αισθανθώ τη σημασία του να σωπαίνεις. Ίσως γιατί η σιωπή κρύβει κάτι απ’ το αλάφιασμα της πρώτης ανάσας ή κάτι απ’ την ηδονή της ανυπαρξίας. Παρατηρητές του ίδιου θεάματος. Ακροατές της φθοράς μας. Δεν είσαι. Κι ας σε βλέπω. Δεν είμαι. Κι ας βρίσκομαι εδώ.

Τα δεδομένα της φυλής μας χαμένα στη σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Και ‘μεις τρομαγμένοι απ’ το ασθενές της εποχής ν’ αναζητούμε το ανώφελο της καθημερινότητας μες σε περιττές συγκρούσεις κι απέλπιδες κραυγές. Απ’ το ντουλάπι του εγωισμού μου αφαιρώ την πιο ακριβή μου υπόσχεση θα πει διατηρώ κάποιες πιθανότητες επιβίωσης. Κατέχω την αλήθεια του εαυτού μου θα πει διαφυλάττω το προσωπικό μου αλάθητο. Θα πει πορεύομαι παράφρων στις διανοίξεις των δρόμων σου, προστατεύοντας όπως-όπως τις αυταπάτες μου…

36+1 προτάσεις για τον χρόνο που φεύγει

2011-12-30T17:14:00.000+02:00

Κρύο.

Λίγο χιόνι που ‘χει μείνει απ’ τις αρχές τις περασμένης εβδομάδας, τώρα σαπίζει δίπλα από σωρούς φύλλων και απομεινάρια σκουπιδιών.

Σουρουπώνει.

Το μονότονο τιτίβισμα ενός κοκκινολαίμη στον κήπο του πατρικού συνομιλεί με την βουή μιας τηλεόρασης.

Ο χρόνος τελειώνει. Αλλιώς, η ζωή λιγοστεύει.

Το σίγουρο ενός μέλλοντος με ημικρανίες, ηλίθιες ειδήσεις και φευγαλέους έρωτες.

Πάει ο παλιός ο χρόνος…

Δεν είχε δώρα φέτος.

Το ξόδεμα συμβαίνει μέσα μας.

Δεν χαρίζουμε.

Δεν χαριζόμαστε.

Μόνο ζητάμε.

Μετρώ τα λίγα ρέστα που βαραίνουν την τσέπη μου. Δεν φτάνουν ούτε για καφέ.

Η Ελλάδα της κρίσης.

Η Ελλάδα της φαγοκυττάρωσης.

Η Ελλάς των Ελλήνων.

Ένας ακόμη χρόνος αναμνήσεων.

Πάνω που είπα ότι δεν θέλω να θυμάμαι.

Κι από χειμώνα σε χειμώνα, χωρίς ενδιάμεσα άλλων εποχών.

Μόνο κρύο και σάπιο χιόνι.

Πέρυσι ήμουν στα χακί.

Παγωμένα ακροδάχτυλα.

Μεταθέσεις σε βρωμερούς θαλάμους.

Νεκρή φύση.

Επέστρεφα για να σε συναντήσω κι έλεγα: «ήταν ωραία…»

Μ’ έπιανε το πρωί. Δεν ήξερα από ξενύχτι, έσφιγγα όμως τα δόντια και συνέχιζα.

Θυμάμαι την μοναξιά. Κάθε φορά η μοναξιά έρχεται μ’ άλλο πρόσωπο. Έτσι, γι’ αλλαγή.

Τελικά, θυμάμαι μόνο όσα έχω.

Χιλιόμετρα, άσφαλτος, ομίχλη και παγωμένοι υαλοκαθαριστήρες.

Κι ένα μεσημέρι που ξέχασα ξαφνικά ποιος ήμουν.

Κυλάει ο καιρός.

Και μένουμε μαλάκες μπροστά στο συνηθισμένο.

Τί μπορεί να μας ξαφνιάσει πια;

Τί να μας ενοχλήσει;

Ο απολογισμός των μωρών παρθένων.

Και κανείς δεν βγάζει τον σκασμό.
Περιμένοντας την 31^η Δεκέμβρη του 2012...

Οπτική

2011-12-28T02:01:00.000+02:00

Επί σκηνής

2011-12-03T02:01:00.000+02:00

«Τα μάτια μου είναι άχρηστα,

γιατί βλέπουν μονάχα αυτό που ξέρω»

Χένρυ Μίλερ

“Ο τροπικός του Αιγόκερω”

Σαν παραμύθι:

Υγρασία. Κοντεύει μεσάνυχτα. Η πόλη υποδύεται μια πόρνη. Φοράει κίτρινα φώτα, γιρλάντες και ψεύτικες βλεφαρίδες. Ψάχνει πελάτες. Την βραδινή της έξοδο την βάφτισε μποτιλιάρισμα και υπερσυγκέντρωση μικροσωματιδίων στην ατμόσφαιρα. Κάθε φορά κι από ένα νέο όνομα. Μεγάλο. Σαν ισπανικός σιδηρόδρομος. Δίπλα της, μέσα της, πάνω της άνθρωποι-σαλιγκάρια χαράζουν διαδρομές, αφήνοντας πίσω τους ασημένια σημάδια σάλιου.

Μηχανή στο ρελαντί. Παράθυρα ανοιχτά. Λαϊκά άσματα μπλέκουν με βουητά και μαρσαρίσματα. Θα μας βγάλετε μια φωτογραφία; Μετά το φλας. Στιγμιαία χαμόγελα. Πρόσωπα που εμφανίζονται σε μικροσκοπικές οθόνες πλάσματος. Στιγμιαία χαμόγελα. Υποδυόμενος ενθουσιασμός. Για λίγο. Έπειτα, επανέρχονται τα πρόσωπα που φοβούνται να γελάσουν. Επανέλαβε μετά από ‘μένα πολλάκις: Οι χαρακτήρες μας δεν είναι οι πραγματικοί μας χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες μας δεν είναι οι πραγματικοί μας χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες μας δεν είναι οι πραγματικοί μας χαρακτήρες…

Παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Συμφόρηση. Τρομαγμένα ζώα στον κόσμο των ανθρώπων. Σέρνονται από λουριά, κολάρα, αλυσίδες. Κοιτώ τα μάτια τους. Πνίγομαι. Κατούρημα στη γωνία. Χέσιμο στο παρκάκι του δήμου. Δίπλα από ανθισμένα χρυσάνθεμα. Τακτοποιημένες ψυχές μέσα σ’ εφήμερες ακαταστασίες. Σήμερα εδώ, αύριο αλλού. Αλλά πάντα εδώ. Όχι πολύ μακριά. Τριγύρω. Κουράζεται το βλέμμα. Μέχρι που όλα αρχίζουν να μου μοιάζουν. Στο φέρσιμο, στις κινήσεις, στο χρώμα των ρούχων... Παραμύθια. Βασιλόπουλα, νεράιδες, γίγαντες, αφηνιασμένα άλογα. Παραμύθια πάνω σε σκηνή. Κι από κάτω νυσταγμένοι θεατρόφιλοι, ν’ αναχωρούν αγχωμένοι στο τρίτο κουδούνι. Σου εξήγησα: δεν υπάρχουν γιατί. Δεν υπάρχουν γιατί!

Υγρασία. Σάλιο, ρελαντί και λαϊκά άσματα. Οι πόρνες δεν είχαν ποτέ τίποτα να ζηλέψουν. Κι η νύχτα ατέλειωτη. Υπάρχει ακόμα και στην απουσία της. Αμέτρητα βήματα. Πάρε με μαζί σου, φωνάζεις. Όχι. Ο καθένας μόνος του. Το κατάλαβες αυτό; Ο καθένας μόνος του! Τα βήματά σου και τα βήματά μου. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Στις οθόνες τα πρόσωπα. Μόνο εκεί. Και οι ήρωες των παραμυθιών μόνο στα παραμύθια. Ναι. Το ξέρω. Το νιώθω. Φοριέται πολύ τώρα τελευταία η λέξη “χαθήκαμε”. Κι όσο σκέφτομαι πως το παιχνίδι δεν έχει επιστροφή, πνίγομαι. Ασφυκτιώ μέσα σε λουριά, κολάρα κι αλυσίδες. Σου εξήγησα. Δεν υπάρχουν γιατί...

Τέλη Νοέμβρη

2011-11-26T10:00:00.002+02:00

Περί τιμωρίας...

2011-11-24T11:01:00.001+02:00

(…) Οι πιο τυποποιημένοι άνθρωποι, για τους οποίους η ζωή είναι μια έξυπνη κερδοσκοπία που εξαρτάται από έναν προσεχτικό υπολογισμό τρόπων και μέσων, ξέρουν πάντα για πού τραβάνε και καταλήγουν εκεί. Ξεκινούν με την επιθυμία να γίνουν καντηλανάφτες της ενορίας και, σ’ οποιαδήποτε σφαίρα κι αν τοποθετηθούν, καταφέρνουν να είναι καντηλανάφτες της ενορίας και τίποτε περισσότερο. Ένας άνθρωπος που επιθυμεί να γίνει κάτι ξέχωρο από τον εαυτό του, μέλος, ας πούμε, του κοινοβουλίου, πετυχημένος μπακάλης, διακεκριμένος δικηγόρος, δικαστής ή κάτι εξίσου ανιαρό, πετυχαίνει πάντα να γίνει αυτό που θέλει. Αυτή είναι η τιμωρία του. Όσοι θέλουν μάσκα, πρέπει να την φορέσουν.

Oscar Wilde, “Εκ βαθέων”
De profundis, “Epistola: in carcere et vinculis”

Μαρτυρία

2011-11-23T13:48:00.000+02:00

Το ‘βλεπα στα μάτια σου.
Η αποχώρησή σου σήμαινε δύο ώρες επιπλέον ύπνο για ‘μένα.
Μετά, η γεύση του καφέ.
Η πίκρα στον ουρανίσκο.
Άδειες Κυριακές
με ζαλάδα και σκιές βραδινών ονείρων.
Δεν υπάρχουν, μου ‘πες, συνταγές.
Μόνο η πλήξη
απ’ το απροσπέλαστο της στιγμής.
Και λίγες σκέψεις
με γεύση φαντασίας
που πέφτουν μαλακά στο κενό
σταγόνα-σταγόνα
σαν βάσανο

ή προδοσία.

Για λίγους

2011-11-15T00:55:00.000+02:00

Πέρασε άλλη μια μέρα στην άγνοια. Λίγοι κατάλαβαν. Οι πολλοί, αισθάνονται ντροπή και μια παράξενη κόπωση που τους κρατά κλεισμένους στο σπίτι. Δραπέτες και διανοούμενοι. Νικητές με κατασταλαγμένες νυχτερινές ενοράσεις. Μυρίζει σιωπή. Στις βιτρίνες πρόωρα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Φωτάκια, παροξυμμένες συνθέσεις πλαστικών ντεκόρ. Αλλεπάλληλες μεταμφιέσεις με λανθάνον σημείο ελέγχου. Ερημώνει ο δρόμος. Κανείς δεν θα επιμείνει. Έφυγες κι εσύ. Ο χρόνος πιέζει και τον αφήνω να χαθεί.

...λειψός

2011-10-05T01:14:00.000+03:00

Η συνωμοσία μιας εποχής

2011-09-26T14:28:00.001+03:00

Φθινοπώριασε. Από τ’ ανοιχτό παράθυρο η φωνή του παλιατζή: «Αυλές καθαρίζω, υπόγεια καθαρίζω…» μου φέρνει στο μυαλό την ιδέα της φθοράς, της απόσυρσης. Διπλοπαρκαρισμένα τροχοφόρα φράζουν εισόδους οικοδομών και πεζοδρόμια. Ακούγονται γκρίνιες. Μια ηλικιωμένη κυρία σέρνει πίσω της μισοάδειο το μεταλλικό καροτσάκι της λαϊκής. Στο γειτονικό παρκάκι οι μοναχικοί βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα, πάνω στα πρώτα κίτρινα φύλλα της εποχής. Όχι πολύ μακριά από την μυωπία της ζωής μας, άνθρωποι τολμούν να ξυπνούν ακόμη με χαμόγελο, να ερωτεύονται, να δημιουργούν. Κι οι φίλοι να με κοιτάζουν κάθε μέρα όλο και πιο περίεργα: «Άλλαξε αυτός…», μουρμουρίζουν.

Η πολιτική της καθημερινότητας. Με τα ευτράπελα, τους εκνευρισμούς, τη ραθυμία της… Το σχεδόν ελέγξιμο του μικρόκοσμού μας, εκεί που οι αποφάσεις φαντάζουν ανώδυνες και οι ευθύνες αμελητέες. Όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι την κρισιμότητα των αποφάσεών μου. Και όταν δεν βρίσκω ανταπόκριση, θλίβομαι…

Μεγάλωσαν γενιές νεο-ελλήνων με την αόριστη προσταγή του «εσύ αποφασίζεις». Και αφού αποφασίζει πάντα ο πολίτης -σκέφτεται το αθώο μου μυαλό- χρίζεται αυτόματα και υπαίτιος των έργων του. Πάνε μήνες όταν ο τίτλος ενός άρθρο του Allen Mattich από την αμερικανική The Wall Street Journal ξύπνησε μέσα μου ξανά το σαράκι του σκεπτικισμού: «Κι αν οι Έλληνες αποφασίσουν ότι δεν θέλουν να σωθούν;» Μια ερώτηση που γρήγορα με οδήγησε σε αδιέξοδο. Κι αν πράγματι οι Έλληνες αποφάσιζαν ότι δεν θέλουν να σωθούν, με ποιον τρόπο μπορεί να εκφραστεί μία τέτοια απόφαση και πώς μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή μια κατάσταση μη-σωτηρίας; Αισθάνομαι ότι δεν είμαι ο μόνος μπερδεμένος σ’ αυτή τη χώρα. Να σωθούμε από τί και από ποιους; Να αποφασίσουμε πώς και από πού να περιμένουμε ανταπόκριση;..

Πριν μέρες διάβαζα την αναδημοσίευση ενός άρθρο της όμορφης Σουηδέζας Κάισα Έκις Έκμαν, η οποία το περασμένο καλοκαίρι τριγυρνούσε στην Αθήνα των αγανακτισμένων, αναζητώντας μιαν αλήθεια. Απόρροια της επίσκεψής της, ένα αφοπλιστικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου στη σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter. Δεν θυμάμαι Έλληνα δημοσιογράφο να άγγιξε ποτέ όσα συμβαίνουν τους τελευταίες μήνες στη χώρα μας με παρόμοια απλότητα και διεισδυτικότητα. Παρόλο που στο εν λόγω άρθρο παραθέτονται κοινές διαπιστώσεις, ωστόσο δημιουργεί μία ιδιαίτερη αίσθηση σκεπτικισμού, νοιώθοντας ο αναγνώστης το πνιγερό μιας καλοστημένης προδοσίας.

Το ειδησεογραφικό τοπίο θολώνει ακόμα περισσότερο με τις πρόσφατες αποκαλύψεις (;) της Ζωής Γεωργαντά, μέλους του ΔΣ της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, αναφορικά με το έλλειμμα της χώρας για το 2009 που παρουσιάστηκε σκοπίμως στο 15,4% από τη Eurostat, ώστε να φανεί μεγαλύτερο από εκείνο της Ιρλανδίας… Σκέφτομαι ότι μέχρι πρότινος σταυροκοπιόμασταν στο άκουσμα και μόνο της λέξης «συνωμοσία». Ωστόσο, κάθε που μια αποκάλυψη διαδέχεται την άλλη -δυστυχώς πολύ ετεροχρονισμένα- γίνεται ολοφάνερη η πλεκτάνη. Όσα γιατί κι αν ρώτησα, όσους πραγματικά υπεύθυνους κι αν αναζήτησα, άκρη δεν έβγαλα…

Ο Κικέρων (106 π.Χ.- 43 μ.Χ.) αιώνες πριν διακήρυττε ότι, ένα έθνος μπορεί να επιβιώσει από τους ανόητους, ακόμη και από τους φιλόδοξους. Αλλά δεν μπορεί να επιβιώσει της προδοσίας από το εσωτερικό του… Γιατί ο προδότης, δεν εμφανίζεται ως προδότης. Μιλάει με τρόπους οικείους στα θύματά του, οικειοποιείται τις αντιρρήσεις τους και απευθύνεται στη χυδαιότητα που κρύβεται μέσα στην καρδιά τους. Αποδομεί την ψυχή του έθνους, δουλεύει μυστικά και κρυφά μέσα στη νύχτα, υπονομεύοντας τα θεμέλια του κράτους, μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε αυτό να μην μπορεί πια να αντισταθεί. Ένας δολοφόνος, έλεγε, είναι λιγότερο επικίνδυνος. Ο προδότης είναι η πανούκλα…

Οι παλιατζήδες θα κόβουν βόλτες πιο συχνά στις γειτονιές και οι φίλοι μου αμίλητοι μπρος σε μια ανίατη επιδημία ανασφάλειας να ιδρώνουν σκεπτόμενοι πόσα ευρώ χάνει κατά μέσο όρο το μήνα κάθε εργαζόμενος με ενιαίο μισθολόγιο, λίγο πριν ετοιμάσουν χαρτιά και βαλίτσες για μια νέα απόπειρα μετανάστευσης. Δεν είναι αλήθεια συνομωσία, δεν είναι μια έντεχνη μορφή προδοσίας η φυγή περισσότερων του μισού εκατομμύριου Ελλήνων για εργασία εκτός συνόρων ή η παραμονή τους εκεί μετά το πέρας των σπουδών τους;..

Κι αναρωτιέμαι, εδώ ποιος θα μείνει; Ποιος θα δημιουργήσει; Ποιος θα ερωτευθεί;

Τιμής ένεκεν

2011-09-02T10:41:00.000+03:00

Λάθος μάτια

2011-08-24T15:57:00.001+03:00

Πίσω από τα πιο λάθος μάτια
ένα απόστημα μυρίζει χειμώνα. Νομίζεις πως
σου κερνά η ζωή ζεστό ποτό, αλλά
ποιος νοιάστηκε ποτέ για την αλήθεια;
Ο άνθρωπος ισούται μ’ ένα λάθος
και μια προσταγή στο κούτελο που γράφει:
ΠΛΗΡΩΤΕΑΙ ΕΠΙ ΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙ.
Πολύ αργότερα, ο κόσμος παίρνει το χρώμα
της αδιαφορίας και χάνεσαι μέσα στους άλλους.
Βγαίνεις μετά από χρόνια
στη στεριά κι αναρωτιέσαι
αν έζησες μόνος ή ανάμεσα από
χοντροκομμένες σκηνές ονείρων.
Γιατί, πίσω απ’ τα πιο λάθος μάτια
ένας ακόμη αιχμάλωτος ζητά
δικαίωση. Χωρίς ούτε μια λέξη
να πει.

Απόσπασμα φιλικής επιστολής

2011-08-11T15:02:00.000+03:00

(…) «Η σκέψη, αγαπημένε φίλε, δεν είναι πάντα η καλύτερη πατρίδα μας. Όσο ικανή είναι να μας προσανατολίσει, άλλο τόσο μπορεί να μας αποπροσανατολίσει. Κι όταν ο άνθρωπος χαθεί μέσα στην ακατάπαυστη ροή των σκέψεών του τα πράγματα αρχίζουν να σοβαρεύουν επικίνδυνα. Ο αντίποδας στην διαύγεια της καρδιάς μας είναι η θολούρα του μυαλού. Πόσες, σκέφτομαι, καρδιές έχουν «απαγχονιστεί» στις κρεμάλες αδέσποτων σκέψεων… Ναι, έχουν κι αυτές την γοητεία τους, αλλά ο άνθρωπος είναι θύμα ευάλωτο μπροστά τους…»

Εξ ιδίων...

2011-08-07T23:56:00.000+03:00

Πέλματα πρόσκαιρα, νωπά.

Να χορταίνει η σάρκα σου αλμύρα,

και να πνίγεσαι στο γαλάζιο

όπως τότε στην πρώτη σου γέννα.

Ανοίγεσαι και βλέπεις θάλασσα.

Πόσα κύματα συνθέτουν το νόημα του κόσμου;

Είναι σύντομες οι μέρες κι ο ουρανός

παραδομένος στο εφήμερο ενός απογεύματος.

Μέχρι που αλλάζει ο άνεμος,

αλλάζεις ρούχα,

αλλάζεις εραστές…

Ή δεν αλλάζει καθόλου ο καιρός.

Κι οι εραστές μένουν μόνοι

μέσα σε μνήμες κυττάρων και φαντασιακές συγκινήσεις.

Δεν είσαι εσύ.

Μια άλλη απ’ τη δική σου φωνή αναθαρρεύει μέσα σου:
«Μη γνωρίσεις ποτέ τούτο τον κόσμο. Μήτε τον εαυτό σου. Δεν ωφελεί».

(Τί πιο αλάθητο από το πνιγερό γαλάζιο του Αιγαίου;)

Επιθυμία

2011-07-14T23:12:00.000+03:00

Οι μέρες είναι φωτεινές.
Κι οι νύχτες
μόνες
αφού ποτέ δεν μας ανήκαν.

Θα ‘θελα να ήμασταν τώρα κάπου αλλού.
Όχι εδώ.
Αλλού…

Προσμονή

2011-07-07T23:37:00.000+03:00

Θα αρχίσω πάλι να μιλώ για την θάλασσα.
Θα ξεχνώ μέρα τη μέρα τους ανθρώπους.
Και θα περιμένω την στιγμή που δεν θα αρθρώσω ποτέ ξανά λέξη.
Μουγκαμάρα.
Τίποτα.

- Σταμάτα, κοιμούνται τα παιδιά!
- Και τα συναισθήματά μας, αλλά ποιος νοιάζεται;

Σύμπτωση

2011-07-05T01:14:00.000+03:00

Τί;..

2011-06-14T23:26:00.000+03:00

Αναζήτηση

2011-06-07T13:28:00.000+03:00

(Έψαχνες για χρόνια. Ανύπαρκτες λέξεις στο άδειο θλιβερό του απογεύματος, δυσνόητα βλέμματα αγνώστων ή κάποιες πρόσκαιρες συναντήσεις, ημιτελείς… Τώρα την θέση σου κρατούν δύο ερωτευμένοι. Αναμονή επί της αναμονής και ίδρωνες απ’ την αμηχανία. Συνέλλεγες, έπειτα, τον ιδρώτα σου σε μικρά μπουκάλια και τα παρείχες δωρεάν σ’ εκείνους που έμεναν πίσω. Τιμής ένεκεν, έλεγες…)

Μ’ άγγιζες θυμάμαι απαλά. Δεν υπάρχουν μού ‘λεγες λόγια. Κι οι αισθήσεις δεν αρκούν. Ψάξε και ‘συ μαζί μου. Τί ψάχνουμε; Δεν ξέρω… Ψάξε και θα βρεις. Και διέσχιζα ασφαλής τις αφύλακτες διαβάσεις. Βρήκες κάτι; Εσύ; Έλα να σου δείξω… Δική σου δεν είναι αυτήν η ανάγκη; Κι αυτός ο προορισμός δεν σου ανήκει; Τσου… Δεν μου ανήκει. Υπήρξε κάποτε. Κι η ανάγκη αυτή, όχι. Δεν είναι δική μου.

Έψαξες, έψαξα… Τίποτα δεν είχε μείνει πια κρυφό.

Εσυϊσμός

2011-06-02T01:46:00.000+03:00

Η ευθυνολαγνεία...

2011-05-30T09:42:00.000+03:00

«Σήκωσα το χέρι μου. Δεν πήγαινε άλλο. Αρκετά! Είμαι αθώος, σας λέω. Α Θ Ω Ο Σ! Δεν φταίω, με ακούτε; Δεν έφταιξα ποτέ μου! Αφήστε με επιτέλους στην ησυχία μου…» Ακολουθεί σιωπή. Κι έπειτα απόγνωση. Βουβαμάρα. Κενό…

Ανθρώπινη κοινωνία. Η καλύτερη αφορμή για εσωτερική τρομοκρατία και εσπευσμένα βήματα προς τον διχασμό και την παράνοια. Δάσκαλοι, γονείς, φίλοι, εργοδότες έχουν έτοιμη την απάντηση: «Η ευθύνη είναι δική σου. Φταις ρε παιδί μου!» Για να το λένε εκείνοι, κάτι θα ξέρουν… Τί στο καλό! Φταίω, φταις, φταίμε, φταίνε… Η ευθύνη μου, η ευθύνη σου, η ευθύνη μας… Πόσο απέχει, αλήθεια, το παράλογο της όποιας επίρριψης ευθυνών από τον ατομικό μας αφοπλισμό, την τρομοκρατία της ενοχής και την συλλογική μας φαυλότητα; Ναι, έχετε δίκαιο. Η ευθύνη είναι πάντα ευθύνη και κανείς δεν είναι άμοιρος από τη στιγμή που πειστεί ότι είναι μέρος ενός συνόλου. Κι όταν σε ρωτούν “τί κάνεις” τους απαντάς: «Τί να κάνω, περνώ τον χρόνο μου επιρρίπτοντας ευθύνες και δημιουργώντας ενοχές για τις ζωές των άλλων. Και τί καλά που περνάω! Όμως όταν έρχεται η σειρά μου, τα πόδια μου κόβονται, η καρδιά μου πάει να σπάσει, τα μάτια μου βουρκώνουν… Δεν θέλω να έχω ευθύνη. Δεν θέλω! Όμως πώς να γίνει αλλιώς;..»

Αρρώστια. Ανίατη. Χωρίς να αφήνουμε ούτε μία τόση δα μικρή χαραμάδα για λίγη περισυλλογή. Για λίγο φρέσκο αεράκι αποδέσμευσης και ηρεμίας… Μα είναι δυνατόν, μου λες! Τί ηρεμία και περισυλλογή; Δεν βλέπεις τί γίνεται γύρω σου! Μαγαζιά κλείνουν, παιδιά πεινάνε, άστεγοι πεθαίνουν στους δρόμους, εργαζόμενοι απολύονται, δημεύουν την γη σου, την ιστορία σου, το μέλλον των παιδιών σου… Και ‘μείς ως καλοί και ηθικοί πολίτες πήραμε περισσότερο στόκο για να βουλώσουμε τα μερεμέτια της ζωής μας. Και φράξαμε κάθε χαραμάδα σωτηρίας. Κι από τα παραχωρημένα γεννήματα των άλλων, εμείς εκκολάψαμε φόβο, ενοχή, άγχος και αντίδραση. Και αφαιρέσαμε με την σύριγγα κάθε ίχνος ζωής.

Γιατί κανείς δεν μας είπε ότι η υστερία της ευθύνης μπορεί να μας σκοτώσει αργά και μεθοδευμένα. Γιατί κανείς δεν μας έδωσε να καταλάβουμε ότι μία κοινωνία που ζει με το πάθος για επίρριψη ευθυνών, μία κοινωνία που επιδίδεται σε ακατάπαυστες ευθυνολαγνείες χωρίς να είναι σε θέση να αντιληφθεί -από την κώφωση και την θολούρα του μυαλού της- την σκηνοθετική παρέμβαση «αφανών ηρώων», οδεύει προς την παράνοια και την καταστροφή. Γιατί η ευθυνολαγνεία είναι το καλύτερο συστατικό του διχασμού και της απαξίωσης. Κι ο διχασμός αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί το αποτελεσματικότερο όπλο στα χέρια όλων εκείνων που εχθρεύονται την ηρεμία της ζωής μας.

...και το κόμμα του facebook

2011-05-29T01:51:00.002+03:00

Και αφού χόρτασες με την ευθύνη και απηύδησες με τις ενοχές σου, το έριξες στις μαζώξεις και τις ειρηνικές διαμαρτυρίες, θέλοντας να κάνεις την αρχή. Άλλωστε, μέρος ενός αγανακτισμένου συνόλου δεν λες ότι νιώθεις; Ε, τότε να βγεις, να βγούμε να φωνάξουμε όλοι μαζί. Δεν μπορεί, κάποιος θα μας ακούσει! Όμως, για κάτσε… Νιώθουμε αλήθεια ότι ανήκουμε σε κάποιο συνόλου; Αν ναι, τί μέρος του λόγου είναι τούτο ‘δω το σύνολο;

Αφηρημένο μέρος του λόγου. Όπως λέμε “ηλεκτρονική επαρχία”, “διαδικτυακή πόλη”, “πλατεία χώρων κοινωνικής δικτύωσης”. Εκεί ανήκουμε. Εκεί συναντιόμαστε. Στο εικονικό. Το ψηφιακό. Στο παρ’ ολίγον ανέκφραστο. Ανήκουμε στο καλοστημένο προφίλ του facebook και του twitter, στα like των αναρτήσεων και στους 1200 «φίλους» μας. Ναι, έχετε πάλι δίκαιο. Είναι το αίτημα της εποχής μας και πρέπει τέλος πάντων να το πάρουμε χαμπάρι: το διαδίκτυο και οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας. Έχουνε μπει όμως στη ζωή μας ή έχουνε γίνει η ζωή μας;.. Είχαμε μία ακόμη ευκαιρία για ηλεκτρονική απεξάρτηση και την απωλέσαμε πάραυτα. Αναπνέουμε μέσα στους χώρους κοινωνικής δικτύωσης, συναντιόμαστε επανειλημμένως εκεί και εκεί «ακονίζουμε» τα όπλα μας για την επόμενη προγραμματισμένη μας έφοδο επί της πραγματικής ζωής. Θα μαζωχτούμε για να βροντοφωνάξουμε κατά της απάνθρωπης χειραγώγησης και του ξεπουλήματος της αξιοπρέπειάς μας από τα λαμόγια των πολύχρωμων κοινοβουλευτικών μας κομμάτων, αλλά είμαστε κάθε στιγμή διαθέσιμοι να παραχωρήσουμε την βούληση, την επιθυμία, την ιδιωτική ζωή ακόμα και την ψυχή μας στην ηλεκτρονική καθοδήγηση μιας στυγνής, απρόσωπης και γριφώδους μηχανής…

Κι είναι πράγματι τόσα πολλά τα βάρη από την ευθύνη της ζωής μας που δεν αντιληφθήκαμε τον μεγαλύτερο δυνάστη και καθοδηγητή μας. Θέλουμε μία νέα αδογμάτιστη, ακομμάτιστη και άχρωμη αρχή, μακριά από τα γνωστά φερέφωνα της καπήλευσης, παραβλέποντας την ίδια στιγμή την πιθανότητα να πέσαμε στα χέρια ενός διαδικτυακού ηγέτη που προτάσσει ίσως το πλέον αναγνωρίσιμο, διευρυμένο και αποδεχτό κόμμα που μπόρεσε ποτέ να προτάξει η ανθρώπινη δυτικοποιημένη ευφυΐα. Ηλεκτρονικοί χώροι κοινωνικής δικτύωσης: τί θαυμαστή χειραγώγηση, τί αμεσότητα και τί ανταπόκριση..!

Βγήκαμε λοιπόν στις πλατείες, βγάλαμε τις φωτογραφίες μας, κάναμε τα ρεπορτάζ μας… Λειτουργεί μια χαρά το πράγμα. Έτσι θα συνεχίσουμε. Κανείς πια δεν μας σταματά… Μέχρι να ξεπουλήσουμε εμείς πια την αξία του προβληματισμού, του υγιούς σκεπτικισμού, της αποστασιοποίησης από την ταραχή, την αντίδραση και την μαζοποίηση. Μέχρι να μας πνίξει η υστερία του πλήθους, το αφηρημένο και ανομοιογενές των συλλογισμών μας. Απ’ τον καναπέ μας μόνο να σηκωθούμε, τον καφέ μας μόνο να αφήσουμε και να βγούμε στους δρόμους. Όλοι μαζί. Και βγήκαμε. Χιλιάδες, λέει, στους δρόμους. Συνθήματα, σημαίες, πανό, εθνικοί ύμνοι... Και πλάσαμε μια νέα, άτυπη αντιπολίτευση… Τί καλά!

Θα μιλήσουμε πάλι για οικονομία, για ανεργία, για ξεπούλημα, για λαμόγια και ξένους. Θα καταραστούμε ακόμα μία φορά την κακοδαιμονία του τόπου μας, τους βολεμένους, τους βουλευτές και τους αξιωματούχους μας. Θα φουσκώσουν ξανά οι φλέβες του λαιμού μας ζητώντας απεγνωσμένα -τάχα- μιαν απάντηση στο “γιατί” του πολίτη. Θα βρίσουμε, θα μουντζώσουμε, θα τραγουδήσουμε αγκαλιασμένοι τραγούδια της επανάστασης γιατί ήρθε η ώρα. Δεν βλέπεις;.. Ο κόσμος αντιδρά, ξυπνάει, βγαίνει στους δρόμους…

Κι αν μετά από λίγο καιρό διαπιστώσουμε ξανά ότι άνθρακες ο θησαυρός, ότι άλλη μία εξέγερση ξεθύμανε άδοξα όπως τόσες και τόσες άλλες, θα ψάχνουμε άλλα “γιατί”, άλλες ευθύνες και άλλες αφορμές για αντίδραση… Και να σου μπροστά μας πάλι οι ενοχές, καλοντυμένες, σθεναρές, με το φυτίλι στο χέρι για ακόμα μία πολλά υποσχόμενη εξέγερση. Και ‘μείς χαμένοι, με τα μάτια γουρλωμένα από την απελπισία θα τρέχουμε ξανά, μέχρι να μας ψιθυρίσει κάποιος στ’ αφτί: «Είσαι σίγουρος ότι είναι αυτός ο καλύτερος δρόμος; Κι αν δεν αξίζει; Κι αν ξοδεύεις άσκοπα όση ζωή σου ‘χει απομείνει;» Ίσως να πήραμε λάθος δρόμο. Ακόμα μία φορά. Αλλά αξίζει ξανά; Ας μην βιαστούμε να απαντήσουμε. Όχι γιατί δεν μάθαμε και απ’ αυτόν, αλλά γιατί καμία αλλαγή δεν είδαμε να φτάνει...

Αν δεν προτάξουμε μπροστά στα μάτια μας την ομορφιά, αν δεν φωνάξουμε στην παρέα μας τον έρωτα και την ηρεμία στη ζωής μας, αν δεν αρχίσουμε να μιλάμε για το χρώμα του ουρανού, την γοητεία ενός βλέμματος και το τραγανό γέλιο ενός παιδιού το απόγευμα στο πάρκο, αν δεν βγούμε να παίξουμε μπουγέλο με τους γείτονες ή τους χαμένους μας φίλους -ακόμα και μέσα στο άχαρο τοπίο των πόλεων- αν δεν γελάσουμε, δεν κλάψουμε και δεν νοσταλγήσουμε την αθωότητα της νιότης μας, μην περιμένουμε ν’ αλλάξει αυτός ο κόσμος. Και ίσως τελικά η πολυπόθητη αρχή να μην βρίσκεται σε μαζώξεις και ηλεκτρονικά οργανωμένες υστερίες, αλλά μέσα μας. Εκεί που θα αρχίσει να ζυμώνεται η αρχή ενός νέου εαυτού με την μαγιά της περισυλλογής και της αταραξίας.

Ζωή

2011-05-25T12:38:00.000+03:00

Να βρεις: δουλειά

γειτονιά

διαμέρισμα

πάρκινγκ...

Να χάσεις: το βλέμμα

την ανάσα σου

τον κόσμο

τους εραστές σου...

Πώς το έγραφε εκείνος ο τείχος;

«Η κανονικότητα είναι μιζέρια»

Μιζέρια...

Μετακόμιση

2011-05-16T01:04:00.000+03:00

Τρίπτυχο

2011-05-14T15:28:00.000+03:00

Παιχνίδι, των ανθρώπων το πάρε-δώσε.

Σκόρπια σύννεφα, των ψυχών οι περιπλανήσεις.

Και το φευγιό, δύσκολο παιχνίδι τακτικής.

Είδες;

2011-05-04T00:05:00.001+03:00

Ήσουν κοντά.
Κι έπειτα έφυγες.
Σπάσιμο.
Γκριζάρει επικίνδυνα ο ουρανός.
Σαν τη ζωή μας
που ποτέ δεν μας ανήκε.
Μόνο ο ουρανός.
Ένα γκρι-γαλάζιο κενό.
Είδες; Μοιάζουμε.
Είδες; Αλλάζουμε.
Είδες; Χαθήκαμε.
Έκφυλα απογεύματα μ’ αφετηρία
το κακοδιάθετο ενός βροχερού πρωινού.
Πνίγομαι μέσα μου.
Χρειάζομαι.
Χρειάζομαι, λέω.
Εμένα, εσένα…
Αέρα, χρειάζομαι.
Και ‘συ να δραπετεύεις στα όριά σου.
Να σκιαγραφείς τις επαληθεύσεις σου.
Και ‘γώ, αφημένος εδώ.
Με τα φαντάσματά μου.
Μακριά από ουρανούς.
Μόνο με τις ευαισθησίες μου.
Που τις βαρέθηκα.
Και την εικόνα σου.
Είδες;
Χαθήκαμε.

Χρατσ!

2011-05-03T10:29:00.000+03:00

Μ’ ένα ψαλίδι έκοψα τις καλές μου συνήθειες.
Μου ήταν, άλλωστε, για χρόνια φορτικές.
Καλές μεν,
αλλά παρέμειναν πάντοτε συνήθειες.

Παρανόηση

2011-04-29T15:17:00.000+03:00

Μέρες βροχής

2011-04-27T20:37:00.000+03:00

«Πάει χαμένη η άνοιξη», είπε η μητέρα με παράπονο πίνοντας τον απογευματινό της καφέ πίσω απ’ το παράθυρο της κουζίνας.

Μια χαμένη άνοιξη.
Χαμένη.
Άνοιξη.

Κι έξω πάντα να βρέχει…

Ξαφνική ευαισθησία

2011-04-18T17:43:00.000+03:00

Κρύο.
Ένα άδειο ποτήρι στο τραπέζι της κουζίνας που δείχνει το αύριο...
Κάνεις να το αγγίξεις.
Τί να πιείς;

Απόψε το όνομά σου ένα ποτάμι.
Χωρίς νερό.
Χωρίς να μπορώ να ξεδιψάσω ή να βραχώ.

Κι έπειτα μια καλημέρα,
ένα αντίο,
μια τελευταία ανάσα.

Χείμαρρος που φούσκωσε ξαφνικά.

Λίγο ακόμη,
μέχρι το πρωί κι έπειτα πάλι μόνος.

Στην ίδια α-συνέχεια της ζωής μου.

Απρίλης 2005

2011-04-16T02:48:00.000+03:00

…κι ο χρόνος ξαπλωμένος στα χνάρια των ανθρώπων να γελά σαρκαστικά με το παιχνίδι του.

…κι ο καιρός να συμπληρώνει τη σκηνή της δολοφονίας με την υπερβολή βαμμένη στο γαλάζιο της απόγνωσης.

…και στα μάτια να μένουν λάμψεις από φωνές μιας εφηβείας που τρόμαξε να μεγαλώσει.

2στιχο

2011-04-03T01:19:00.002+03:00

Σταθερότητα

2011-03-30T10:48:00.000+03:00

(…) Γρήγορα πάλι έμενα μόνος. Έγραφα όσα προλάβαινα πριν την αναχώρηση, όταν μια γυναίκα χωρίς να μπορεί να καταλάβει, με φώναξε με το πραγματικό μου όνομα. «Γνωριζόμαστε;» τη ρώτησα. «Από πάντα», μου απάντησε με τη σιγουριά μιας μέλλουσας νεκρής… Από τότε ξέρω πως δεν θα βρω ποτέ τον δρόμο της επιστροφής.

Ιδού...

2011-03-29T12:10:00.003+03:00

Απρόσμενη βροχή. Και να προλάβεις να κάνεις τί;

Σπασμένη σε κομμάτια η σκέψη. Και το πιο μεγάλο να τό ‘χει ο έρωτας.

Μην αρχίζεις πάλι... Σε παρακαλώ.

Και έτσι δεν άρχισα ποτέ. Άνοιξα, έπειτα, ένα παλιό τετράδιο συνταγών

και έγραψα βιαστικά τη λέξη “υποθερμία”.

Αγαπημένη εξάντληση...

Έρχεσαι πάντα την πιο ακατάλληλη στιγμή.

Και ο ύπνος ελάχιστος, κάπου αλλού πάντα απασχολημένος.

Πρωινή βροχή

σαν τις γυναίκες κάποιας ηλικίας.

Δεν μπορείς να φωνάξεις αγάπη μου.

Δεν μπορείς.

Άρωμα παλιό, λιπαρό πρόσωπο και σταγόνες μετέωρες πάνω στα μαλλιά σου.

Ιδού η τραγικότητα μιας εμπειρίας.

Όλα δρόμος

2011-03-23T00:48:00.000+02:00

Στην εθνική οδό. Κακοφτιαγμένο οδόστρωμα. Ζώα νεκρά. Κοντά στις τρεις χιλιάδες στροφές. Σκοτάδι και Antony and the Johnsons για συντροφιά. Μεγάλη σκάλα. Λίγα προπορευόμενα οχήματα. Μικρή σκάλα. Βιαστική προσπέραση. Τα φώτα της πόλης τρεμοπαίζουν χιλιόμετρα μακριά... Επιστρέφω ή αναχωρώ; Κόκκινο θα είναι το επόμενο φανάρι.

Νεότητα: μία ιστορία αποδοχής ή συγχώρεσης

2011-03-21T13:06:00.000+02:00

Την δυσκολία του να υπάρχεις την είχε αντιληφθεί από μικρός. Είναι σαν τα πρώτα συμπτώματα του οργανισμού όταν ψάχνει τρόπους να προσαρμοστεί σε μία νέα κατάσταση. Αντιδρά μεν αλλά είναι αποφασισμένος να επιβιώσει. Σχολείο και μετά φροντιστήριο η ζωή του. Στο σπίτι δύσκολα. Το χαρτζιλίκι λίγο. Λίγες και οι κουβέντες με τους γονείς. Στο μεσημεριανό τραπέζι περιορίζεται στα απολύτως τυπικά. Και όταν κλείσει πίσω του την πόρτα του δωματίου, μονιάζει με τη μοναξιά του. Τρέφεται απ’ τους συλλογισμούς του, διδάσκεται από τα βραδινά του αδιέξοδα και ωριμάζει επικίνδυνα μέσα στο βουβό ήχο ενός απολεσθέντος κλάματος.

Σήμερα έφηβος, αύριο ένας ακόμη αναλώσιμος ενήλικας. Προς το παρόν παραδίδεται ακούσια στο κρισιμότερο παιχνίδι της ζωής του. Σε εκείνο το δύσκολο παιχνίδι ρόλων, που κάποιοι ήδη ξέχασαν να ανακαλούν στη μνήμη τους. Όχι, η νεότητα δεν είναι παιχνίδι. Είναι η ίδια η ζωή. Μετά από αυτή το συνηθισμένο θα φορέσει επίσημα ρούχα και αγχωμένο θα περιφέρεται μέσα σε αυτιστικά πλήθη, προσδοκώντας πάντα κάτι περισσότερο από το να υπάρχει.

Ο νέος όμως γνωρίζει. Πάντα γνώριζε. Και προετοιμάζει το πεδίο των αυριανών του αναμνήσεων με ατίθασες σκέψεις και ασυνήθιστα λόγια. Όσοι προσπάθησαν να του αποκρύψουν την αλήθεια προστέθηκαν στη λίστα των αγνώστων. Μόνο που δεν ξέρει πια αν πρέπει να ονειρεύεται. Δεν πείθεται εύκολα από θεωρίες αισιοδοξίας και ελπίδας. Άλλωστε, ξέρει ότι αυτός ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε για να αλλάξει. Κι έτσι υπομένει. Λέει ναι και δεν το εννοεί. Λέει όχι και το μετανιώνει.

Τί είναι, ή μάλλον, τί δεν είναι νεότητα; Ποιος μπορεί να λέγεται νέος;

Νεότητα δεν είναι το αυταρχικό πρόσωπο, ούτε η πειθαρχία μίας πάντα απροετοίμαστης κοινωνίας. Δεν είναι πληροφορία παραπληγικών εκπαιδευτικών, ούτε στερεότυπο ή χάσμα. Νεότητα δεν είναι το συνηθισμένο ή το ανούσιο. Δεν είναι το ηθικό ή το στυγνό μιας εθιμικής αποχαύνωσης. Δεν είναι παράδοση ούτε καινοτομία. Νεότητα δεν είναι όσα θα θέλαμε ή θα μπορούσαμε να καταφέρουμε για τους άλλους. Νεότητα δεν είναι οι άλλοι...

Η νεότητα είναι η σημαντικότερη μάχη που κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε και επιστρέψαμε στις άγνωστες πατρίδες μας πληγωμένοι. Η νεότητα είναι μια αιώνια πληγή. Ένα νευρωτικό απωθημένο που το αρνηθήκαμε όταν ήρθε και το μοχθήσαμε αχαλίνωτα όταν έφυγε. Η νεότητα είναι ον αυθύπαρκτο. Ένα ζωντανό οικοσύστημα βιωμάτων, εμπειριών και φαντασίας. Νεότητα είναι ένα ατελείωτο σήμερα χωρίς παρεμβολές από το χθες ή το αύριο. Είναι μία λιγωτική άνοιξη που έχασε πρόωρα τα άνθη της και δεν καρποφόρησε ποτέ της. Νεότητα είναι η ευαισθησία στο κρύο, στη ζέστη, στην αγάπη και στη θλίψη. Είναι το ασυγχώρητο ενός μυστικού που δεν το εμπιστεύτηκε κανείς...

Κι ο νέος μόνος μέσα στο λίγο ή το πολύ. Που τολμά και ας πληγώνεται. Που χαμογελά και ας ξέρει ότι ο κόσμος υπήρξε ένας σχιζοφρενής αυτόχειρ. Νέος είναι εκείνος που μιλά ακόμα για έρωτα ή συντροφιά όταν ξέρει ότι έχει εκλείψει κάθε ευκαιρία συνύπαρξης. Είναι εκείνος που ονειρεύεται χιλιόμετρα περιπλάνησης σε τόπους απάτητους και ας νιώθει τη γη να ‘χει σταματήσει εδώ και αιώνες το ταξίδι της. Νέος είναι εκείνος που αναστατώνεται χωρίς λόγο. Που φτύνει, βρίζει ή χαϊδεύει για να υπάρξει. Εκείνος που αρνήθηκε και έσυρε από πίσω του ορδές παρεξηγημένων. Νέος είναι ο υπομένων και ταυτόχρονα ο αντιδραστικός ιθύνων ενός εν υπνώσει συνόλου.

Κι αν τον βλέπουμε ράθυμο ή αδιάφορο, ας μην του καταλογίσουμε ακόμα την ευθύνη. Πλήττεται μέσα του από συλλογισμούς και ξεχνιέται αβοήθητος στο κενό των άλλων. Ξεχνιέται στην απελπισία τους και κρύβεται να μην τον δούνε γυμνό και ενθουσιώδη. Κρύβεται κάθε που θέλει να νιώσει, να βιώσει τα όριά του, να κλάψει δυνατά, να χαμογελάσει. Του λένε να ζήσει. Να πάρει, του λένε, τη ζωή στα χέρια του. Και ‘κείνος μένει ν’ απορεί. Δεν ζει. Προετοιμάζεται για να ζήσει.

«Δεν μου αρέσει ο κόσμος σας», φωνάζει και κλείνουν, από φόβο ή εγωισμό, οι άλλοι τα αφτιά τους. Τον καθησυχάζουν προς στιγμής. Του δίνουν διάγνωση, του συνταγογραφούν λίγη ακόμα αυταπάτη απ’ τα σκουπίδια τους. Του μιλούν για προστασία. Κι εκείνος δραπετεύει και ξεσπά. Ψάχνει κάτι ν’ αγγίξει. Ένα χέρι, μια καρδιά, έναν στίχο ή ένα σκονισμένο από χρόνια λούτρινο αρκουδάκι... Θα πεθαίνει πάντα η νιότη και πάντα θ’ ανασταίνεται μέσα στον κόσμο των άλλων.

Και περιμένουμε τάχα ακόμα απαντήσεις, κάθε που ρωτάμε για ανάπτυξη, εξέλιξη, πρόοδο… Θα περιμένουμε ες αεί αν δεν δούμε έστω μια φορά κατάματα τη νιότη. Κι αν ρωτήσουμε πως ορίζεται ο πολιτισμός, ας κοιτάξουμε πάλι τους νέους. Κι η ομορφιά; τους νέους. Και η ειρήνη; τους νέους πάλι. Και ο θεός, η αλήθεια, ο έρωτας, η πατρίδα; πάλι και πάλι τους νέους ας κοιτάξουμε. Ίσως γιατί τελικά η απάντηση για όλα να είναι μία: νιότη…

Η διδαχή μιας μέρας

2011-03-12T22:41:00.000+02:00

Η άνοιξη στην πλάτη μου αναπαυτικό μαξιλαράκι.
Λίγο πριν το μεσημέρι, όταν ενσαρκώνονται τα ομορφότερα ψέματα του Σαββάτου και θέλεις να πατήσεις μια σπιθαμή φρέσκια γη.
Στο ξέφωτο. Στον ήλιο. Στον εαυτό σου.
Σήμερα
νιώθω ότι ανήκω κάπου.
Άγρια περιστέρια φωλιάζουν στα φυλλώματα. Έντομα που έρχονται και φεύγουν.
Κι η δική μου ζωή
ακριβοθώρητη για το τίποτα.
Δηλώνω παραίτηση, λοιπόν. Τουλάχιστον για λίγο.
Με μόνο αιτιολογικό δυο λέξεις: ανήκω εδώ.
Στο αδιευκρίνιστο της μέρας
-κι ας τρέμει το πλήθος τους απάτριδες-
Συντροφιά με στίχους-βιώματα.

Αποδοχή

2011-03-09T00:03:00.000+02:00

...και το φεγγάρι ένας κύλικας ωχρός

πάνω από το εφήμερο.

Σαν αποκριές...

2011-03-07T01:13:00.000+02:00

Τέτοιες μέρες έρχονται στο μυαλό μου κάποια αλητόπαιδα, μιας άλλης εποχής, που φορούσαν τα βράδια της αποκριάς την φθαρμένη ρόμπα της μητέρας ή την δερμάτινη ρεπούμπλικα του παππού και ξεχύνονταν στις γειτονιές… Χτυπούσαν πόρτες, ενοχλούσαν κοροϊδευτικά τους περαστικούς, γελούσαν με την καρδιά τους. Ή άλλοτε ο ήχος του πουρναριού καθώς τσιτσίριζε στη μέση της φωτιάς κι οι σπίθες του τριγύριζαν κόκκινες πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Μύριζε ο τόπος τσίκνα, χύμα κρασί και λουκάνικο στη σχάρα περασμένο σε καλαμάκι. Δεκάδες φωτιές. Κάθε αλάνα κι από μία. Και περνούσαμε καλά… Ναι, απ’ όσο θυμάμαι, περνούσαμε καλά.

Κύλησαν έπειτα, εν αγνοία μας, τα χρόνια. Η μία Άνοιξη διαδέχθηκε την άλλη κι οι αποκριές μαζί με τις Καθαροδευτέρες ξεθώριαζαν μέσα μας. Σάββατο βράδυ. Η πόλη άδεια. Άδειες οι ταβέρνες και τα καφέ της πλατείας. Κι έμεινα ν’ αναρωτιέμαι στη μοναξιά του σπιτιού μου πόσο συνηθισμένοι, ανέραστοι και βαρετοί έχουμε γίνει. Δείχνω όμως μια κάποια κατανόηση. Δυσκόλεψε επικίνδυνα η ζωή. Ακόμα και τα συναισθήματα με φειδώ...

Ας πούμε, ωστόσο, ότι υπάρχει μία ελπίδα. Κι ας μην είναι η ύστατη. Κι ας φορέσουμε ξανά τις σάρκινες μάσκες μας και ας ζήσουμε ξανά όπως-όπως τη ζωή μας, ρίχνοντας κι από καμιά κλεφτή ματιά στην Άνοιξη που επιμένει να ανθίζει ακόμα γύρω μας…

Η άνοιξη (δεν) είναι

2011-03-01T08:22:00.002+02:00

Η άνοιξη δεν χωράει σε ημερολόγια.

Ούτε και μέσα μας. Παραμονεύει ευαίσθητη, έφηβη, μελαγχολική

και πάντα μόνη. Φυτρώνει σθεναρά πάνω σε κάθε ανθρώπινο τέλμα,
από αντίδραση ή εξαγνισμό.

Φοράει, έπειτα, φανελάκι με άρωμα ζουμπούλι. Κι από πάνω ένα γαλάζιο μακό μπλουζάκι με γιακά.

Αθόρυβη. Μοναχική.
Κατάσπαρτη.

Που και που θανατηφόρα.

Η άνοιξη δεν είναι συναίσθημα. Μένει πάντα ανολοκλήρωτη. Σε παίρνει απ’ το χέρι και βαδίζετε Μάρτη, Απρίλη, Μάη στα τυφλά.

-Που πηγαίνουμε;

-Τόσα χρόνια τυφλής πορείας, τώρα ρωτάς;

Η άνοιξη είναι ένα τραύμα που περιμένει ν’ ανθίσει.
Να με προσέχεις.
Ποτέ. Ποτέ δεν θα ʻχει τη μορφή που θα’ θελε να έχει. Είναι πάντα κάποια άλλη.

Ανοίγει τα παράθυρα, νωρίς το απόγευμα.

Φυσάει. Σε κάνει να ξεχνάς. Σε κάνει να θυμάσαι. Να υπογράφεις συμβόλαιο φυγής με τις σκέψεις σου. Το εισιτήριο στο χέρι. Η καρδιά στο κεφάλι. Τα μάτια σε κάτι αφηρημένο.

Η άνοιξη δεν χωράει σε ημερολόγια.

Δεν είναι μέρες. Ούτε μήνες.

Μια πληγή είναι που μένει πάντα νωπή.

Κενό σκέψης

2011-02-27T12:34:00.001+02:00

Καμιά φορά η δύναμη του λόγου δυσχεραίνει,

βαραίνει μ’ ανούσια κενά η σκέψη.

Αν για όλα, τελικά, υπάρχει μιαν αιτία, αν η παύση συνέβη στην κορύφωση ενός δράματος, αν η ροή σε ξεβράσει στο επόμενο τίποτα, αν για ό,τι συμβαίνει απαιτείται κραυγή και πόνος, τότε...

Τότε, ας περάσει πρώτα ο πόνος.

Μετά η απόσταση κι έπειτα το κενό…

Κι αν δεν ζητήσεις πώς θα γνωρίσεις τον ίλιγγο του κενού;

Ποτέ εσύ

2011-02-24T23:54:00.000+02:00

Βάλε μάσκα, βγάλε μάσκα

.............................................

Κι η ψυχή;

Και ‘κείνη όταν μπορεί.

Βάλε, βγάλε.

Κι οι ευαισθησίες;

Μόνο βγάλε.

Από τη ρίζα.

Και εσύ;

Πίσω από μια μάσκα.

Και ‘γω.

Πρόσωπο.

Απρόσωπο.

Είδωλο.

Ιερή μάσκα.

Καλύπτει το ανίερο της ζωής.

Καλύπτει.

Σκιάζει.

Επι-σκιάζει.

Πρόσοψη.

Βιτρίνα.

Βάλε, βγάλε…

Να μην είσαι ποτέ εσύ.

Ποτέ.

Δεν πρέπει.

Δεν είναι η ζωή...

2011-02-20T21:30:00.000+02:00

(...)

Κι άξαφνα μια μέρα, όπως καθόμουν, αναπήδησα γιατί κατάλαβα πως η ζωή δεν είναι αιώνια, ήταν μάλιστα τόσοι πολλοί οι ηλίθιοι που μου εύχονταν στα γενέθλιά μου «χρόνια πολλά», που ξέχασα ολότελα πως μια μέρα θα πεθάνω – κι ύστερα είχα τόσα πράγματα να σκεφτώ: τη νύχτα που ερχόταν, το διάβολο που σώπαινε, την πόρτα που δεν ωφελούσε, όσο για το μυστικό το είχα ράψει καλά στη φόδρα του παλτού μου…

Τάσος Λειβαδίτης, “Δειλινό στη γέφυρα”,

από την συλλογή “Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα”, Εκδ. Κέδρος

Τελικά

2011-02-18T01:25:00.001+02:00

Ο δρόμος αγνοεί τα βήματά σου.

Τα βήματά σου αδιαφορούν για το άγνωστο.

Είναι παράξενο, τελικά, να υπάρχεις.

Αδιέξοδος επαφή

2011-02-16T00:02:00.001+02:00

Μου λείπεις, ψιθύρισες.

Έκτακτο δελτίο.
Η επικαιρότητα της επαφής μας.
Τα ρεπορτάζ της φαντασίας μας.
Το αποκλειστικό μιας ακόμη διαπίστωσης
που ξεκινά με άρνηση.

Δεν.

Κράτα το χέρι μου.
Κράτα την ανάσα μου. Κράτα τα καλύτερά μου λόγια.

Που είσαι;

Εξαντλήθηκα μέσα μου.
Σχίζω σε μικρά κομμάτια το περιτύλιγμα της συσκευασίας μου.
Ανακύκλωση.

Όχι. Ανάλωση.

Το όνειρό σου.
Το δικό μου αδιέξοδο.
Σήμερα δεν μπορώ.
Γενικά δεν μπορώ...

Μόνο, σε παρακαλώ, μη με πιέζεις.
Είπα ό,τι είχα να σου πω.
Είναι αργά πια.

Αφορμή μια μέρα

2011-02-12T22:49:00.001+02:00

«Ωστόσο, δεν ξέρω πώς να επωφεληθώ από την ευκαιρία: περιπλανιέμαι στην τύχη, ήρεμος κι άδειος, κάτω απ’ αυτόν τον χαμένο ουρανό».

Jean Paul-Sartre, “La Nausée”

Παράταση

2011-02-04T00:17:00.001+02:00

«…ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδέν», Ιωάννη 6:63

Τελειώνει, μου λες, ο χρόνος. Και μένω άφωνος.
Στο ψυγείο παραμένει η μυρωδιά της γιορτής και στην ντουλάπα σου
τ’ αναρίθμητα χρέη περασμένων εποχών.
Θα επιστρέψει η καλοκαιρία, αλλά τί να την κάνεις;

Δόθηκε παράταση στα σώματά μας.
Και απελπίζονται χτυπώντας υπερωρίες
για τα άνευ αποδοχών της καρδιάς τους.

Με γεύση μανταρίνι

2011-02-03T23:50:00.000+02:00

Στην Μ.Μ.

Από αντίδραση ή από ένα ανολοκλήρωτο σφάλμα,
επιβιώνω μέσα μου.

Καταλαβαίνεις ότι δεν μπορώ
κι ας συνηθίζω.
Καταπίνω, έπειτα, γουλιά-γουλιά
την απομόνωση.

Με ρωτάς τί γεύση έχει.
Σκέφτομαι μια λέξη: σωτηρία.
Και συ γελάς...

Κι η σωτηρία τί γεύση έχει;

Γεύση μανταρινιού, σου απαντώ.
Τραβάς αργά ένα πορτοκαλί μισοφέγγαρο.
Το ακουμπάς “έτσι” στα χείλη σου
και είναι, λες, ό,τι πιο τρυφερό έχεις αγγίξει.

Και η απομόνωση;..

Σφίγγεις αργά τις φλούδες.
Κι ανάμεσα απ' τα κρύα δάχτυλα
η πίκρα
μικρές-μικρές σταγόνες.

Κληροδότημα

2011-01-26T23:14:00.001+02:00

…κι από αύριο
τα κοράκια, οι σπίνοι, τα σαλιγκάρια και η υγρασία της χλόης
θα κληρονομήσουν έναν κόσμο
χωρίς ταυτότητες, πατρώνυμα κι υποχρεώσεις.

Υπόσχεση

2011-01-23T21:41:00.003+02:00

Για λίγο

2011-01-23T00:13:00.000+02:00

Έρχεσαι και κλείνεις με την παλάμη σου το στόμα μου.
Βαδίζουμε τυφλοί πάνω στο διαγεγραμμένο, μου λες.
Ζητάς να γεμίσουν οι χούφτες σου μ’ οξυγόνο
απ’ την πνιγμένη μου ανάσα.

Να τρυπώσει, έπειτα, στους πόρους του δέρματος
και να γίνει η ψυχή σου ένα υπερκαινοφανές νεφέλωμα
ή μια κραυγή.

Συγχώρεσέ με,
δυσκολεύομαι με τις λέξεις.
Μόνο αφουγκράζομαι.

Ποθώ, αγκαλιάζω, ερωτεύομαι, δαγκώνω την παλάμη σου…
Δακρύζεις.
Τί πιο πολύ;

Ελευθερώνεις το στόμα μου.
Η παρουσία μας αμφισβητείται.
Δεν υπάρχουμε, λες.
Ζούμε για λίγο στο όνειρο κι έπειτα χανόμαστε…

Λίγα λεπτά μετά τις δέκα

2011-01-19T23:26:00.000+02:00

Φεγγάρι του Γενάρη.
Κι από κάτω
μία προώρως ανθισμένη αμυγδαλιά.

Μοναξιά στους 2^oC

Λήμμα πουλόβερ

2011-01-18T23:42:00.000+02:00

κατακλῶθες, -ων (αἱ), ουσ., [κατακλώθω]· οι Μοίρες που κλώθουν το νήμα της ζωής του ανθρώπου.

Κλωστές στα πόδια μας, κλωστές στα χέρια μας, κλωστές στα μάτια μας, κλωστές στα χείλη μας, κλωστές στους νευρώνες μας, κλωστές στα όνειρά μας…

Θηλυκές θεότητες τυλίγουν τις ζωές μας…

Ευτυχισμένη η νέα χρονιά...

2010-12-31T18:46:00.003+02:00

(...) Έτσι περνούνε οι ώρες, έτσι περνούνε οι μέρες κάθε ευτυχισμένου ονειροπόλου. Μένει ολομόναχος, ακίνητος μέσα στους τέσσερες τοίχους, σαν παλιά λιθογραφία στην κορνίζα της. Έχει το συναίσθημα ότι επραγματοποίησε το μεγάλο σκοπό της ζωής του. Τίποτε δεν αλλάζει από όσα τον περιστοιχίζουν. Και ο Χρόνος δεν υπάρχει.

“Ονειροπόλος”, Κ. Γ. Καρυωτάκης

Παραμονές

2010-12-23T08:17:00.002+02:00

Περίμενες καιρό αυτή τη μέρα. Από νωρίς στο κρεβάτι, μ’ ένα ανεπαίσθητο άγχος να σου γαργαλάει την καρδιά. Άνοιξες συρτάρια και χαρτόκουτα, έψαξες ντουλάπια, γκρίνιαξες στη μαμά. Έπειτα, ζεστά ρούχα, κασκόλ, σκούφο και γάντια. Το τρίγωνο στη μία τσέπη, δυο-τρία μανταρίνια στην άλλη κι ένα φιλί. Συνάντηση έξω απ’ το σπίτι του Αποστόλη. Παγωμένοι δρόμοι. Παγωμένα ακροδάχτυλα. Παγωμένες μύτες και μάγουλα. Ο ήχος των νομισμάτων, ψίχουλα από μουστοκούλουρα και μελομακάρονα. Η πρώτη πόρτα. Το πρώτο χαμόγελο. Κι ένα διστακτικό «να τα πούμε;».

……………………………………………………………………………

Τότε.
Τώρα, μόνο ένας μάρτυρας του χρόνου.

Κατ’ οίκον προσβολή

2010-12-16T23:53:00.005+02:00

Το χιόνι. Η προσμονή. Η συνήθεια. Η ανάγκη. Ο χρόνος. Το προβλεπόμενο. Η φυγή. Η υποχρέωση. Η σιωπή. Εσύ. Τα περιττά κιλά. Η ανία. Η μοναξιά. Ο ύπνος. Το πρωί. Το παραμύθι. Η επαφή. Το χαμόγελο. Ο απέναντι. Θα φύγω. Θα το πάρω απόφαση. Ο φόβος. Η ένταση. Το μυστικό. Η ψυχή. Η ευτυχία. Ποια ζωή; Ο θάνατός μας. Οι αγάπες που ποτέ δεν ανοίχτηκαν. Ο έρωτας. Θ’ αλλάξω. Αύριο κιόλας. Δεν με πιστεύετε; Κρυώνω. Τα πόδια μου. Τα μάτια μου. Μπορώ να φορέσω το μπουφάν μου; Μπαινοβγαίνω στα όνειρα των άλλων. Ακινητώ. Η στάση. Το λίγο. Το αρκετό. Η διαπίστωση. Η αυταπάτη. Όταν κουράζομαι αναπολώ. Μ’ ενοχλεί το σκοτάδι. Το φορτικό του χειμώνα. Κοιτώ. Γιατί δεν θέλεις να μου πεις; Το εδώ. Ο θεός. Το όνομά μου. Ό,τι υπάρχει. Θα περιμένω. Τα δεν ξέρω της ημέρας μου. Η αποκάλυψη. Η δικαιοσύνη. Κρατιέμαι. Κρεμιέμαι. Μπορείς σε παρακαλώ να μου φέρεις ένα ποτήρι νερό; Αισθάνομαι. Δεν. Η άρνηση. Ο άνθρωπος. Η συντροφιά. Το μέσα κτήνος. Η έλλειψη. Δεν καταλαβαίνω το γιατί. Επιλέγω το μέρος της επιστροφής μου. Ο δρόμος. Η περιπλάνηση. Πού μπορούμε να φτάσουμε; Για πόσο; Θα σου κρατήσω ζεστή τη θέση. Απομακρύνομαι. Χάνεσαι. Υπάρχεις. Άφησέ με. Μπορώ. Έτσι λέω.

Υπήρχε...

2010-12-13T22:56:00.001+02:00

Υπάρχουνε μια ράτσα ακίνδυνοι άνθρωποι στον κόσμο που ζητάνε να γεμίσει η γη από λουλούδια. «Άνθη… Άνθη… Πολλά άνθη!», φωνάζουνε. Υπήρχε ένας ποιητής, πριν ακόμα βγούνε τα ηλεκτρικά, που ζητούσε «κι άλλο φως!»

Μενέλαος Λουντέμης

Κοντά

2010-12-10T11:33:00.003+02:00

Είπες αγάπη και σκόνταψα.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί την πατάω στ' ασήμαντα.
Περιφέρομαι, έπειτα, με όσα λίγα μου δάνεισαν.
Θα έρθεις μαζί μου;

Το ανεκπλήρωτο γίνεται το αυριανό μου μεροκάματο
κι ολόκληρη η μέρα
μια σκοτεινή στοά που οδηγεί μοιραία
στα παιδικά μου τραύματα.

Μικρές-μικρές σκιές συνθέτουν τον κόσμο μου.
Κι όλα στην ώρα τους.
Θα έρθεις μαζί μου; Πάρε μονάχα ό,τι χρειάζεσαι.
Μόνο τις μνήμες σου ν' αφήσεις.

Έλα πιο κοντά.

Από αύριο, είπαν, πέφτει η θερμοκρασία.
Ο χειμώνας που λέγαμε;..
Ήρθε.

Δεκέμβρης

2010-12-05T00:46:00.002+02:00

Παραμιλούν τα δάχτυλα.
Και το βλέμμα κλέβει κάτι απ’ το λάθος του κόσμου.

"Silence" ~ Edgar Allan Poe

2010-11-25T23:16:00.002+02:00

There are some qualities - some incorporate things,
That have a double life, which thus is made
A type of that twin entity which springs
From matter and light, evinced in solid and shade.
There is a two -fold Silence- sea and shore-
Body and soul. One dwells in lonely places,
Newly with grass o'ergrown; some solemn graces,
Some human memories and tearful lore,
Render him terrorless: his name's "No More".
He is the corporate Silence: dread him not!
No power hath he of evil in himself;
But should some urgent fate (untimely lot!)
Bring thee to meet his shadow (nameless elf,
That haunteth the lone regions where hath trod
No foot of man), commend thyself to God!

Απολογισμός

2010-11-19T23:16:00.000+02:00

- Και η μνήμη, να θυμάμαι κάθε τόσο το αύριο, το μεθαύριο, το χθες και το τώρα.

Έτσι έχασα τον δρόμο μου.

Πνιγμός

2010-11-19T23:11:00.000+02:00

Προσπαθώ, προσπαθείς, προσπαθεί… προσπαθούμε και πνιγόμαστε στην προσπάθεια.

Σκηνοθετική αρτιότητα

2010-11-16T23:37:00.000+02:00

Η αυταπάτη του κοινοβουλευτισμού μας. Εμπαιγμός. Το ψεύδος των εκλεγμένων αντιπροσώπων. Εμπαιγμός. Μας χαρακτήρισαν διεφθαρμένους. Τους πιστέψαμε… Απολίτιστους και απαίδευτους. Τους πιστέψαμε ξανά… Νομενκλατούρες καλοντυμένων ευρωπολιτικών που λεηλατούν απροκάλυπτα τα εναπομείναντα ψήγματα ελληνικής αξιοπρέπειας. Σκηνοθέτες με αρμοδιότητα τραγέλαφου που διεκδικούν και θα διεκδικούν την υποστήριξη ενός ανύπαρκτου εκλογικού σώματος. Και ‘μεις εθισμένοι στο καλοστημένο παιχνίδι τους θα υποτασσόμαστε στον εμπαιγμό τους. Ας το παραδεχτούμε: επιδιώκουμε την εξαπάτησή μας. Το παραμύθιασμα και την κατά πρόσωπο προσβολή. Δεν εξηγείται διαφορετικά…

Η χώρα ήδη αγνοείται.

Επιστροφή

2010-11-06T19:35:00.000+02:00

Το σπίτι

ένα τίποτα.

Αποκομμένο απ’ το παρελθόν μου.

Μόνο η αίσθηση της ανατριχίλας

ή του κενού

στο δέρμα μου.

Κλικ!

2010-10-16T21:01:00.001+03:00

Στιγμιότυπα όσων δεν είναι πια εδώ.
Φωτοφράχτες που κλείνουν μέσα τους τις φιγούρες των ηρώων μας.

Ποιοι είμαστε, αλήθεια;

Ποτέ

2010-09-25T11:22:00.001+03:00

Θέλεις να μη θυμάσαι.
Η μοναξιά θερίζει, μού ‘λεγες.
Πάντα κάτι μού ‘λεγες.
Και έγινε η ζωή μας το ξεστράτισμα ενός χελιδονιού.

Πού είχαμε μείνει;
Εκεί που ο ήλιος παρέδιδε το πνεύμα του.
Γιατί σβήνουν κάποτε και τα πιο θερμά αστέρια.

Θά ‘θελα να κρατούσε λίγο ακόμα η μέρα.
Κι ύστερα λίγο ακόμα και λίγο ακόμα…
Να προλάβω! Δεν ξέρω…
Να πειστώ ότι άντεξα.

Στο κρύο ενός ταπεινού Νοέμβρη
τα μάτια σου,
τα όνειρά σου,
οι μικρές σου εξομολογήσεις...

Ποτέ δεν μάθαμε. Ποτέ.

Προδοσία

2010-09-24T15:53:00.001+03:00

Η ιστορία της ήταν για χρόνια αδιευκρίνιστη. Προσωπικές στιγμές, ζακέτα στους ώμους, απογεύματα με ξένες συντροφιές στις ξύλινες πολυθρόνες του κήπου... Ώσπου άφησε μια Κυριακή μισοάδειο το φλιτζάνι του καφέ. Kαι απ’ το θαμπό αποτύπωμα των χειλιών της στο λεπτό στόμιο όλοι κατάλαβαν το παράδοξο παιχνίδι πού ‘χε παίξει μαζί της ο χρόνος.

Άδεια στρατόπεδα

2010-09-19T13:10:00.001+03:00

Συναισθήματα. Όχι από εκείνα που ερμηνεύονται.
Έπρεπε να είχα κλείσει ήδη τα μάτια μου.
Μπερδεύω ώρες, μέρες, σκοπούς...
Ξεχνώ σταδιακά ποιος είμαι.
Κάτι σαν εγκατάλειψη.
Αόριστα.

Στο ενδιάμεσο βήχω.
Είναι άσχημα ο λαιμός μου.
Οι άμυνές μου στα αζήτητα.

Η ζωή από μόνης της είναι μία υπερβολή.
Κι οι καταχρήσεις με ρέγουλα.
Επαφές. Συμβουλές που με συνθλίβουν.

Σύνολα εν υπνώσει.

Αγόρια που προσπαθούν να εκφραστούν
αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο.

Ανάμνηση...

2010-08-31T09:16:00.003+03:00

(…)
Λοιπόν, τί κερδίσαμε; Τί θα μείνει; Πώς θα σωθούμε;
Στο υπόγειο μαζεύτηκαν σωρός τα πράγματα από άλλες εποχές.
Πότε θα ξεχάσουμε;

Απέραντες παιδικές ώρες όταν δεν έφτανε έν’ ατέλειωτο καλοκαίρι
για να πάμε απ’ τη μιά ροδιά στην άλλη. Κι ω φθινόπωρο που μας
πήγες πιο πέρα…

Τάσος Λειβαδίτης, “Νύχτες Αϋπνίας”,

από την συλλογή “Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου”, Εκδ. Κέδρος

Ας ξημέρωσε

2010-08-29T03:16:00.001+03:00

Είναι στιγμές που με πνίγει η ομορφιά και δεν μπορώ... Δεν μπορώ...

Περιγραφή

2010-08-13T11:20:00.000+03:00

Αιγαίο - πεύκο αεικίνητο με τη μορφή ψιθύρου

στον πέτρινο δρόμο, στις πλαγιές

ηλιοκαμένες πέτρες

να θυμίζουν ψυχές ανθρώπων.

Βυζιά ανοιχτόχρωμων κρατήρων,

ξέβρασμα το όνειρο στην άκρη

μιας απάνεμης ακτής.

Σπηλιές σκιάζουν τις μετώπες των ναών σου.

Αλάτι με σάλιο στις πληγές

κι ο χρόνος

η νηνεμία τη στιγμή του πανικού.

Όρη αναχώματα γιγάντων

πλαγιάζουν οι έρωτες κι αφρίζει η σιωπή

στις φτέρνες σου.

Άγιος Αύγουστος

2010-08-01T23:16:00.001+03:00

Η φράση “κόβεται το ρεύμα και ο πολιτισμός σας καταρρέει” ταιριάζει γάντι και στην περίπτωση των καυσίμων. Και ο θερινός πολιτισμός της βόλτας στις συνωστισμένες παραλίες, γίνεται αφορμή προβληματισμού. «Να μείνω σπίτι ή να την “κάνω” κι ο θεός βοηθός χωρίς βενζίνη;» Αλήθεια, κι όλα αυτά τα μεγάλου (άντε μεσαίου…) κυβισμού βου-βου γιατί κόβουν τσάρκες μέρα-νύχτα στις λεωφόρους και τις εθνικές οδούς; Αποθέματα καυσίμων ή διαδικασίες εσωτερικής αποσυμπίεσης με την μορφή ενδοαστικών και υπεραστικών περιπλανήσεων;

Τα μόνα μας καύσιμα, αυτά των αυτοκινήτων. Άλλοι το αποφάσισαν ήδη. Το επόμενο θα είναι πετρελαιοκίνητο. Πώς θα το αγοράσουν όμως, δεν μας είπαν… Super και αμόλυβδη 98 και 100 οκτανίων. Αυτοκίνητα. Πολλά αυτοκίνητα. Κινούνται αυτά κι όλα τ’ άλλα ακινητούν. Πεζοί, αδέσποτα, σκέψεις, έρωτες, πολιτισμός… Μια χώρα που τα καλοκαίρια παραδίνεται στη ραθυμία της. Γίνεται ολόκληρη μια τουριστική βολή στο άπειρο. Αλλά πιο μέσα, κάτω απ’ τα λευκά μπλουζάκια και τα υγρά μαγιό, μυρίζεις αντηλιακό μαζί με αλμυρό ιδρώτα.

Αύγουστος ξανά...

Έξι χρόνια πριν

2010-07-13T11:17:00.000+03:00

13 του Ιούλη. Πίσω απ’ το παράθυρο του μικρού μου δωματίου. Τί παράξενος είναι ο κόσμος; Όλο αλλαγές -χωρίς απόδειξη- για γρήγορες προσαρμογές ή παρεξηγήσεις.

Ηλίανθοι στα παρτέρια και λευκά σεντόνια σε δυσκίνητα σύρματα. Παιδιά που παίζουν ακόμα στους δρόμους το μεταμεσονύχτιο κρυφτό τους. Σε μια σκοτεινή γωνιά της γειτονιάς η κρυψώνα μας. Εκεί που περιμέναμε να ξημερώσει η καλύτερη μέρα μας. Να ξεπηδήσει το καινούριο και να τρέξουμε ξωπίσω του κραυγάζοντας από ζωή.

Έξι χρόνια πριν. Τώρα δεν μιλάς…

Δεν μιλάω…

"Εγώ και η θάλασσα..."

2010-07-10T22:34:00.001+03:00

(...)
Υποθέτω πως ατένιζα τη θάλασσα,
προσπαθώντας να νιώσω απόλυτα μόνος,
απλώς ο εαυτός μου, με κοφτερές γωνίες -
εγώ κι η θάλασσα ένας απέραντος άγραφος χάρτης,
λες και τα ίχνη μου επέστρεφαν
από εκέινο τον καμβά της λάμψης, εκείνο το σάρωμα που έπιανε
όλο τον ορίζοντα,
θα μπορούσαν να είναι ένα νέο ξεκίνημα.

Τα αποτυπώματα απ' τις σόλες των παπουτσιών μου
το μόνο μου σημάδι.
Η ελάχιστη αλλά ικανοποιητική συζήτηση
με τη θάλασσα.
(...)

Απόσπασμα από το ποίημα του Ted Hughes, "Το μαύρο παλτό",

Μετάφραση: Γιάννης Αντιόχου

Θερινή αυταπάτη

2010-07-05T17:11:00.000+03:00

Ο πλανήτης Ελλάδα λαγοκοιμάται στην απογευματινή δροσιά της τέντας και του air condition. Οι εξορμήσεις του σαββατοκύριακου παραμένουν αφορμές για λίγη περιπέτεια και τα θέρετρα προσδοκούν τους ταλαίπωρους ιθαγενείς για να δηλώσουν πληρότητα και άριστη υπηρεσία.

Φορές, αισθάνεσαι ότι κάτι πάει να κινηθεί, αλλά γυρίζει μετανιωμένο στη φωλιά του γιατί δεν είναι καιρός για περίσσιο ξόδεμα και φθορά. Ορισμένοι, πάλι, προώρως ανήσυχοι συνέλληνες πρόλαβαν να φωνάξουν ότι τα χειρότερα δεν έφτασαν ακόμα. Και βουλιάζουν λίγο περισσότερο τα πόδια τους στη ζεστή άμμο. Προς το παρόν, ξεδίνουνε στο κύμα, αναβάλλοντας για το φθινόπωρο την αδυναμία της φωνής τους. (Κούραση, βαριεστιμάρα ή παραίτηση επικαλούνται στην πρωινή τους προσευχή;..)

Εργασιακές κινητοποιήσεις εν μέσω θερινής ραστώνης. Να θυμίζουν κάτι από ξεφτισμένη αντίδραση ή εφήμερη επανάσταση. Κι έπειτα, ακινησία. Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έλεγχοι δημοσιοοικονομικών ατασθαλιών και τα άγια Μέσα Ενημέρωσης παρόντα στις μη-εξελίξεις. Κι αναρωτιέσαι τί σημαίνει πρόοδος, τί “νέα εποχή” και τί επανάσταση… Σ’ αυτήν την τελευταία, ωστόσο, το μυαλό σκαλώνει.

Αγνοείται η ερμηνεία της. Παραφράζεται το παρελθόν και το μέλλον της. Ίσως νά ‘τανε μιαν ακόμη φάρσα μέσα στις τόσες άλλες της ζωής μας. Ίσως ένα ακόμη προϊόν μάρκετινγκ έτοιμο προς κατανάλωση. Κι όσο τα προϊόντα και οι υπερτιμολογήσεις αυξάνουν τόσο εξοστρακίζεται η λιγοστή ελευθερία των πολλών. «Μια παρεσχημένη ελευθερία», έλεγε στον “Θρυμματισμένο Κόσμο” ο Καστοριάδης, »είναι τόσο λίγο ελευθερία όσο λίγο είναι προσωπική σκέψη ένα σύστημα σκέψης που είναι αποδεχτό ως δόγμα. Η Επανάσταση είναι η προσπάθεια ενός λαού να δώσει μόνος του στον εαυτό του την ελευθερία και να χαράζει μόνος του τα όριά της».

Ζούμε αναπνέοντας δόγματα. Ιδανικές διακοπές, ειδυλλιακές παραλίες, show biz περσόνες με σοκολατένια δέρματα by solarium, καθεστωτικές τρόικες, διεθνή συμφωνητικά, όρια εργασίας και κοινωνικής δουλείας. Οι προσπάθειες χάθηκαν στ’ αζήτητα. Οι διαθέσεις ξέφτισαν πριν την ώρα τους και «ο λαός αποτραβιέται από τη σκηνή, αφήνοντάς την στους ηγέτες, στις λέσχες και στους ακτιβιστές. Και από τούτη τη στιγμή ακριβώς εδραιώνεται η Τρομοκρατία».

Δανείσαμε επ’ αόριστο στους «άλλους» τη διαχείριση της ελευθερίας μας. Και ‘κείνοι σκυλέψανε μέχρι θανάτου τη μοναξιάς μας. Ζητήσαμε βοήθεια και πέσαμε σε τάφρους πλημμυρισμένες με τις ακαθαρσίες τους. Παρόλα αυτά, μας περίσσεψε λίγο καλοκαίρι...

Καλοκαίρι της κρίσης και τις υπερτιμημένης ντομάτας. Των φθηνών πακέτων διακοπών και των διαδοχικών απολύσεων. Καλοκαίρι των 40μετρων θαλαμηγών και των μεσήλικων ανέργων. Των μπάνιων του «λαού» και του νικημένου εγωισμού μας. Των «τρομοκρατικών» ενεργειών και των ανακουφιστικών δηλώσεων κοινοβουλευτικών αντιπροσώπων.

Δεν βαριέσαι… Καλοκαίρι είναι. Ξαπλώστρες, φραπεδάκι, βολτίτσες στις πλαζ… Μια χαρά θα ξεχαστούμε και φέτος.

Αφάνεια

2010-06-26T20:40:00.000+03:00

Κάθε τι όμορφο είναι κατά βάση μοναχικό...

Ποίηση

2010-06-21T02:22:00.001+03:00

Λυπηθείτε τους ποιητές που τους τρελαίνουν δύο εκατομμύρια

εκδοχές

για έναν μοναδικό κόσμο…

Φυγή

2010-06-03T01:44:00.002+03:00

Έκλεισε, μου είπες, ο κύκλος. Η άνοιξη δεν είχε κάτι περισσότερο να δώσει. Πήρε μαζί της τις ψυχές των λουλουδιών, τους δροσερούς βοριάδες, τα ανώνυμα απογεύματα στα μέσα βαριεστημένων εβδομάδων... Εποχή ξεχασμένη. Δίπλα σε σκονισμένους καθρέφτες που κράτησαν για λίγο μια φευγαλέα αντανάκλαση, μέσα σε σκιαρές γωνίες όλο σιωπή, υπνηλία και κακή διάθεση. Στο τραπέζι, κάποιες σελίδες που πήραν ως λάφυρο δυο-τρεις ξεραμένες κηλίδες πικρού εσπρέσο και γύρισαν πλευρό για να πνίξουν τα λόγια τους.

Ανθισμένη ακακία μύρισε η ζωή μας. Τίναξες τα λευκά άνθη του γιασεμιού, τίναξα τον φρεσκοποτισμένο βασιλικό και γεμίσαμε χαμόγελα. Υπάρχουν ακόμα σοβαροί λόγοι για να χαμογελά κανείς. Τί άλλο να προσμετρήσω στον χρόνο μας; Αυταπάτες χαμερπούς επικαιρότητας. Νευρωτικές εξοντώσεις εφηβικών ονείρων. Εξετάσεις και εξεταστικές (όλων των κατηγοριών). Εισαγωγές. Εξαγωγές. Κυνικές μαρτυρίες από παλιούς γνωστούς. Ακριβοπληρωμένες υποτέλειες. Νεκρά βράδια. Ανέραστα απογεύματα. Σκληρά πρωινά... Για στάσου, όμως... Τί σχέση έχουν όλα τούτα με την άνοιξη;

Η άνοιξη υπήρξε. Έδρασε στην επιφάνεια. Κέντησε με τις κλωστές της εργόχειρα αψεγάδιαστα. Εισχώρησε. Στάθηκε. Λύθηκε. Η άνοιξη χάθηκε. Φόρεσε τον μανδύα της Περσεφόνης και πήρε δρόμους κατηφορικούς, προς τα λιοπύρια και τους τζίτζικες.

Ό,τι έζησες, έζησες. Θέρος πια. Θέρος για θάρρος. Μπράτσα, μάγουλα, μέτωπα και μύτες που αδράζουν απ' το φως. Ψυχές που ποτέ δεν θα μάθουν. Όνειρα πνιγμένα στον μεταμεσονύχτιο ιδρώτα του σεντονιού. Δίπλα σου κανείς. Μέσα σου ένας άγνωστος. Σε λίγες μέρες να περάσετε για τ' αποτελέσματα. Περνάτε δεν περνάτε. Μπορείτε δεν μπορείτε. Όλα υπό διαπραγμάτευση. Οι μεταλλικοί μελωδοί στις καμάρες της βεράντας "ντιν ντιν" τον χαβά τους. Εσύ θα δηλώνεις παραίτηση και 'γω θα σου γελώ μέσα από στίχους του περιθωρίου σαν να σε χλευάζω.

Ετοίμασε βαλίτσες. Φεύγουμε. Άσε το που και το γιατί. Θάλασσα θα 'ναι, βουνό θα 'ναι, σκοπιά γερμανικό 2-4 θα 'ναι...

Ή μαλλον, φεύγουμε μισόγυμνοι. Εκτεθειμένοι σε ακτινοβολίες, αστρικές σκόνες, νυχτερινά νεφελώματα και εκλάμψεις απ' το τρέμουλο των περσίδων...

Φυγή να 'ναι και όπου να 'ναι.

Πώς αλλιώς;..

2010-05-20T11:04:00.003+03:00

Το πάθος μας να ζήσουμε την στιγμή, μας σκότωσε πριν την ώρα μας... Κι ο άνεμος μας βρίσκει απροστάτευτους τα πρωινά και μαγαρίζει τα λάθη που χρόνια μαζεύαμε στη σάρκα μας.

Θα επιστρέφω

2010-05-04T21:46:00.002+03:00

Θα επιστρέφω, ακόμα κι αν σκοτεινιάζει. Θα βρίσκομαι ανάμεσα από κάθε ψίθυρο και θα κρατώ τον ρυθμό της μοναξιάς μου.

Πλησιάζει η σκιά της πλάνης μας. Το αισθάνομαι. Κι ας γεμίζει ο κόσμος μυρωδιές κι ας θυμίζει η ζωή μας λαϊκό πανηγύρι στη χάση της άνοιξης.

Θα επιστέφω κάθε τόσο και θα βγάζω τη γλώσσα μου περιπαιχτικά στα λαμπρά κεκτημένα της φυλής μου, στο αόριστο της ευτυχίας μας ή στο σκοτεινό παρελθόν της εσωτερική μας πάλης...

"Φαύνοι" ~ Μήτσος Παπανικολάου

2010-04-30T23:12:00.001+03:00

Θα χορέψουμε στο φως των άστρων

θα τρέξουμε ξυπόλητοι στην άσφαλτο του δρόμου,

στα φώτα των αυτοκινήτων που θά 'ρχονται

θα κοιμηθούμε στα ψηλά χόρτα κοντά στους βράχους.

Θα μείνουμε μόνοι.

Έπειτα θά 'ρθουν τα φιλήματα να κλείσουνε τα μάτια μας,

τα χέρια θα ενώσουν στον ύπνο

και το πρωί θα ξυπνήσουμε πεθαμένοι.

Αλήθεια να πεις ή καλόν Απρίλη...

2010-04-01T16:56:00.003+03:00

"Αυτό που δημιουργεί μέσα μου, νομίζω, αυτό το βαθύ συναίσθημα διάστασης με τους άλλους, στο οποίο ζω, είναι ότι η πλειονότητα σκέπτεται με την ευαισθησία, κι εγώ αισθάνομαι με τη σκέψη... Και τί δεν θα 'δινα να 'μαι ένα παιδί που ρίχνει χάρτινες βαρκούλες στη στέρνα μιας αγροικίας, κάτω από τη χωριάτικη σκεπή μιας κληματαριάς που τα κλήματά της σχηματίζουν μια σκακιέρα από φως και πράσινη σκιά στις σκοτεινές αντανακλάσεις του λιγοστού νερού."

Αποσπάσματα από "Το βιβλίο της Ανησυχίας", του Μπερνάντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα ),
Mτφ. Μαρία Παπαδήμα, Εκδ. Εξάντας

Στιγμή Νο.1

2010-03-31T10:21:00.000+03:00

Στο μεταξύ, θα ετοιμάζεις καφέ σε πλαστικό ποτήρι με λίγη ζάχαρη και πάγο... Κι αντί για κατακάθι θα βάζεις παρελθόν.

Στιγμή No.2

2010-03-31T10:19:00.000+03:00

Να πιστεύεις. Αυτό θα σε κρατήσει ζωντανό μέχρι νεοτέρας. Κι αν με ρωτούσες, πάλι όχι θ' απαντούσα. Κανένας δεν έπεισε κανέναν.

Ελευθερίες

2010-03-30T10:43:00.001+03:00

Θα ‘ρθει η μέρα. Προς το παρόν βολεύεσαι πίσω από παράθυρα ή μέσα σε ελλειπτικά πρόσωπα ασώματων αντοχών.
Παράθυρα τα λες - δεν είναι.

Ανώνυμοι αγνοούμενοι

2010-02-11T22:12:00.001+02:00

Στις αλάνες, η μοναξιά δεμένη σε περίτεχνους κρίκους σωτηρίας. Πλήθος αγνώστων σημαδεύουν σιωπηλοί την λεωφόρο κι αν κάνεις να ρωτήσεις μια γυναίκα, που άγγιξες τυχαία στον ώμο, πότε σώνεται ο κόσμος, ίσως σ' απαντήσει με νοικιασμένο βλέμμα και πουλημένο στον διάολο παράστημα.

Αν ήμουν εγώ ο τωρινός εξευτελισμός της ύπαρξης, κάτι σαν προσωποποίηση του κακού, ίσως μιλούσα για ‘κείνα τα βήματα που περίσσεψαν απ’ τις φυγές μου. Για τις νεκρές ελευθερίες, τους νοσταλγικούς ταξιδιώτες του καλοκαιριού, τους ανώνυμους αγνοούμενους στα μέρη της καταστροφής, ακόμα και για όνειρα που τόλμησαν το ακατόρθωτο…

Πιο κοντά

2010-02-03T17:28:00.001+02:00

Δεν μ’ εντοπίζεις, δεν σ’ εντοπίζω και γίναμε ξένοι. Θυμάμαι, ωστόσο, κάποια απ’ τα λόγια μας. Eκείνες τις νεανικές εξομολογήσεις που νομίζαμε ότι μας έφερναν πιο κοντά.

Δεν αισθάνομαι καλά τελευταία…

2010-02-02T10:47:00.000+02:00

Μια χώρα διαμελισμένη. Σε όλους μας αντιστοιχεί ένα κομμάτι, ένα θραύσμα απ’ το ετοιμόρροπο κατασκεύασμα που χρόνια χτίζαμε με τα φθηνότερα υλικά. Κομμάτια που σπεύσαμε να δηλώσουμε από νωρίς ότι μας ανήκουν, που τα δανειστήκαμε από δεύτερους και τρίτους, που τα δανείσαμε ή τα προσφέραμε ανιδιοτελώς σαν καθωσπρέπει συνάνθρωποι. Και απ’ το πολύ δούναι και λαβείν φτάσαμε όλοι να χρωστάμε σε όλους.

Πρώτος μήνας του 2010: Οδικά δίκτυα υπό κατάληψη αγροτών και βράχων, σενάρια συγχυσμένης οικονομίας και εσπευσμένες κηδεμονίες από ευρωπαίους επαΐοντες για την εθνική ανόρθωση και την συμμόρφωση των αγνωμόνων. Ένας χειμώνας παγερά αδιάφορος που σύντομα θα περιέλθει στ’ αζήτητα για να ξεχαστεί μαζί με όσα άλλα σημαντικά ή ασήμαντα του παρελθόντος. Όσα ακούγονται και λέγονται, λυπηρές μονομέρειες, εύκολες υπερβολές προς διατήρηση του εγχώριου φόβου. Κι η διαπίστωση: Νιώθουμε πιο μόνοι από ποτέ.

Οι υπέρογκες δαπάνες του παρελθόντος σε επουσιώδη, για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους, έξοδα, το ανυποχώρητο μικροαστικό αίσθημα των νεοελληνι-ζόντων για ικανοποίηση πάσης φύσεως ανόητων αναγκών και η ανυπαρξία κάθε (παιδευτικού) μηχανισμού ελέγχου και καταστολής της πτώσης μας οδήγησαν στις εσχατιές ενός πανεθνικού παραληρήματος!

Τα πολλά κερασάκια στην τούρτα της καταρρέουσας επικαιρότητας τα συμπληρώνουν με παρρησία και αχόρταγο πάθος τα media. Κατοχυρώνουν τα μηνύματα. Επικυρώνουν την διάδοση και την δράση τους. Έχουν το πρώτο και το τελευταίο λόγο στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Άλλωστε, όπως διδάσκουν οι σύγχρονοι managers, πέντε είναι τα στάδια που ακολουθούμε για την άνευ όρων παράδοση των προσωπικών μας στάσεων και αντιλήψεων. 1ο στάδιο: Λαμβάνω το μήνυμα (άπειρα δίκτυα διανομής), 2ο στάδιο: θυμάμαι το μήνυμα (επανάληψη μήτηρ πάσης ανελευθερίας), 3ο στάδιο: αποδοχή του μηνύματος (το πείραμά τους λειτουργεί κανονικά!), 4ο στάδιο: πίστη στο μήνυμα (αλήθεια, δόγμα, μεροληψία) και 5ο στάδιο: ενεργώ, υπάρχω και επικοινωνώ βάσει του μηνύματος…

Είμαστε αυτό που οι άλλοι επιμένουν να λένε ότι είμαστε. Είμαστε αυτό που εγείρει γύρω μας τον οίκτο και την καχυποψία. Μια χώρα της εσωτερικής διαφθοράς (κι όπου “εσωτερική” νοείται ο ψυχικός και πνευματικός μας κόσμος) και της ανυποχώρητης σιωπής. Πόσο όμως διαφορετικά είναι όσα ζούμε σήμερα με όσα ζούσαμε παλαιότερα; Αλλαγές θα εντοπίσουμε πολλές, σίγουρα όμως θα παρατηρήσουμε και μία πρωτοφανή συσσώρευση φθηνών και εύκολων διαπιστώσεων επί παντός επιστητού, από αμέτρητα στόματα… Διαπιστώσεις που διχάζουν και προκαλούν πανικό. Που διαιρούν και οδηγούν στην πυρά μία χώρα που ναυάγησε από το πρώτο της κιόλας ταξίδι.

Είμαστε ή όχι, λοιπόν, όλοι μας υπαίτιοι για την αποσύνθεση των δομών, των νόμων, των υποδομών, της πολιτικής και της παιδείας σε αυτόν τον τόπο; Ίσως θα ήταν επιπόλαιο, μπορεί κι ειρωνικό να δοθεί μία απόλυτη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση, χωρίς να προβληματιστούμε λιγάκι πάνω σε έννοιες όπως: κρίση, δημοσιοοικονομικό έλλειμμα, παραοικονομία, κοινωνική διαφθορά, κατευθυνόμενη ενημέρωση…

Η απάντηση θα μπορούσε να είναι διφορούμενη: είμαστε και ταυτόχρονα δεν είμαστε υπαίτιοι για το τέλμα της ζωής και της κοινωνίας μας. Κι αν θέλαμε να γίνουμε περισσότερο σαφείς θα λέγαμε ότι όλοι μας είμαστε εν δυνάμει υπαίτιοι για τα όποια αποτελέσματα, μέσα σ’ έναν ακατάσχετο οχετό κατευθυνόμενης ενημέρωσης. Εκεί βρίσκεται το κλειδί της… αποτυχίας. Στην υπερ-ποσότητα ενημέρωσης και πληροφορίας. Τόση, που δεν μένει και πολλής χώρος για υγιή σκεπτικισμό.

Ναι, μας έχουν πείσει όλους μας. Φταίμε που αφήσαμε τις ζωές μας εκτεθειμένες στο μένος της «αγαστής» ενημέρωσης των media. Φταίμε που η σύγχυσή μας είναι μεγαλύτερη της συνειδητοποίησης. Φταίμε που το όποιο βόλεμα είναι ισχυρότερο της ανάγκης μας για διεκδίκηση και δημιουργία. Φταίμε που δεν κατορθώσαμε να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας σε έναν κόσμο που βρίθει από ανηθικότητα. Φταίμε που σιωπούμε. Η μόνη πολιτική που κατάφερε να επικρατήσει είναι η ανειλικρίνεια. Η χειρότερη και ίσως αποτελεσματικότερη πολιτική στάση που κατορθώσαμε να επιβάλουμε είναι το “ουδέν σχόλιον”. Πουθενά ευγένεια. Μόνο θράσος.

Είμαι άνεργος. Είμαι αγρότης. Είμαι υπάλληλος. Είμαι οικογενειάρχης. Είμαι φοιτητής. Δεν είμαι ερωτευμένος. Δυσκολεύομαι να χαμογελάσω, κάθε που σκέφτομαι το μέλλον. Και δεν αισθάνομαι και πολύ καλά τελευταία. Χάνομαι στην προσπάθεια. Στις σκέψεις των άλλων, χάνομαι.

Ρυθμική κατάπληξη

2010-01-19T22:09:00.003+02:00

...κι η ζωή,

μια μικρή θανάσιμη κατάπληξη που αναπνέει μαζί σου ρυθμικά σε χρόνο αόριστο.

Μνήμη

2010-01-19T21:57:00.001+02:00

Θυμάμαι τη μυρωδιά σου, τη σιωπή σου, το βρεγμένο απ’ τα χείλη σου τσιγάρο που μοιραστήκαμε εκείνο το αμήχανο βράδυ… Θυμάμαι που ήθελα να σε ψάξω στο σκοτάδι μ’ ένα σπίρτο που δεν θα κρατούσε για πολύ. Ήταν ανηφορικός ο δρόμος, κι αφηρημένος όπως ήμουν έφτασα σ’ έναν σταθμό πνιγμένο στην ομίχλη. Ήσουν-δεν ήσουν κοντά μου.

Εκεί τελείωσε η ιστορία μας. Όταν ξημέρωσε, ένα αγόρι έκλαιγε στα πόδια μου σιωπηλά για το χαμένο του στρατιωτάκι. Από τότε δεν ξανασυναντηθήκαμε. Μόνο όταν ξαγρυπνούσα τις νύχτες ήξερα ότι μπορούσα να πετάξω στο πιο όμορφο όνειρο, ψάχνοντας μία λιπόθυμη αγκαλιά για ν’ αποκοιμηθώ…

Απόηχοι ονείρων...

2010-01-08T14:25:00.006+02:00

...όπως επικάθεται στον ουρανίσκο, μετά από μια γουλιά κρασί, η επίγευση της εμπειρίας. Εικόνα με την μορφή γεύσης. Απόνερα ονείρων, μπλεγμένες αισθήσεις σε μια τυφλωτική διάθλαση φωτός. Η πνοή των σπλάχνων μας έμεινε πάνω στα γλιστερά σανίδια της σκηνής. Μέρες συνύπαρξης, αφημένα σώματα σε άχρονες πορείες, φιλιά που μπλέχθηκαν με ανάσες, χαμόγελα, ψιθύρους... Ανάμεσα απ' τις πιο δύσκολες λέξεις βρίσκονται οι σκιές των ανθρώπων που αγαπήσαμε.

..............................................................................................................................

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Καθώς γδυνόσουν, ο ουρανός ξαστέρωνε μονομιάς!

Κι ύστερα τίποτ’ άλλο, παρά μόνο η αγάπη μας.

Τίποτ’ άλλο παρά μόνο εγώ κι εσύ.

Κι ούτε χθες, ούτε αύριο.

Τίποτ’ άλλο, παρά μόνο τώρα.

Τώρα μαζί…

Πάντα μαζί…

Οι δυο μαζί..!*

*(Σημ.: Απόσπασμα από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας")

Τέλος χρόνου

2009-12-30T19:12:00.003+02:00

Σημάδια στους δρόμους, σημάδια στον χώρο του αέρα, σημάδια σ' ένα ανάπηρο κομμάτι γης. Αισθήσεις: μικρές βοήθειες για να στηρίξεις τις μετενσαρκώσεις της ζωής σου.

Συνώνυμα νικημένων στιγμών οι ιδέες. Αινίγματα τα άνθη κάθε βλέμματος.

Σκαρώνεις γρίφους. Γελάς μ' απόγνωση.
Εξισώσεις της δικής μου και της δικής σου ζωής.
Ομοιοπολικοί δεσμοί στον ορό του αίματός μας.

Ξανοιγόμαστε όσο μπορούμε στο τέλος ή στην αρχή μας.

Έφυγε κι αυτός ο χρόνος...

Κενό

2009-12-18T00:02:00.001+02:00

Τί μένει μετά από κάθε τι δύσκολο;..

"Η Επιστροφή" ~ Γιάννης Ρίτσος

2009-12-11T16:06:00.003+02:00

"(...) Επιστρέψαμε λέμε κι ούτε γνωρίζουμε σχεδόν από πού και που επιστρέψαμε. Ανάμεσα σε δύο άγνωστα σημεία μετακινούμαστε. Μη σκύβεις το κεφάλι. Θα φύγουμε κι εσύ κ' εγώ. Δε θα κρατήσει ο ένας τον άλλον. Κάθεσαι κιόλας στην άκρη της καρέκλας. Μόλις συναντηθήκαμε χωρίζουμε και πάλι. Ω, βέβαια, κάποια μέρα οι προορισμοί τελειώνουν. Τα πράγματα φαίνονται κάποτε τόσο άλλα και ταυτόχρονα τόσο ίδια. Οι πεθαμένοι παντού και πάντοτε είναι περισσότεροι από τους ζωντανούς. Δεν μιλάνε -γι' αυτό πυκνώνει η σιωπή. Ωστόσο, ακούνε. Ακούνε πριν από τον ήχο, ακούν τα βήματά μας πριν σηκωθούμε απ' το κρεβάτι να πάρουμε απ' τη βρύση ένα ποτήρι νερό. Κι όσοι απομένουν βιάζονται αόριστα, βραδύνουν αόριστα, υποκλίνονται αόριστα μπροστά σε μεγαλόσωμους ίσκιους, μπροστά σε κάτι που δεν είμαστε εμείς, που δεν είναι μήτε το παρελθόν μας καν. Μες απ' αυτή την απουσία εξακριβώνουμε πιθανόν την ύπαρξή μας, μες στο βουβό συνωστισμό εκείνων που λείπουν, εκείνων που μας λείπουν, που λείπουμε. Γιατί άξαφνα βλέπουμε πως το ύφασμα στους αγκώνες μας έχει τριφτεί; Πόσο έχουν ξέμακρύνει τα πράγματα ή μήπως εμείς; Τις νύχτες, πολλές φορές, δοκιμάζω ν' αγγίξω με το πόδι μου τον τοίχο κι ο τοίχος μακραίνει απεριόριστα και το πόδι μακραίνει και το άγγιγμα πάει πολύ πέρα, αγγίζω π.χ. τα βότσαλα ενός άλλου γιαλού ή το γόνατο του ήσυχου αέρα που δεν ήταν από πάντα του έτσι ήσυχος κι αυτό δεν είναι διόλου δυσάρεστο, γιατί μαζί με την αίσθηση της απομάκρυνσης ή και της διάλυσης αισθανόμαστε την ώρα που βραδιάζει, 'κείνη τη μυστική ευφροσύνη του αμοιβαίου σεβασμού ανάμεσα σ' εμάς (ποιους εμάς; και σε ποιον;)..."

Γιάννης Ρίτσος,

δραματικοί μονόλογοι "Ορέστης" [1966] & "Επιστροφή της Ιφιγένειας" [1972]

Κακές συνήθειες και μια ζωή που μας πρέπει

2009-12-09T01:36:00.004+02:00

Σχεδόν έξι μήνες από την εφαρμογή της αντικαπνιστικής πολιτικής στη χώρα μας και οι Έλληνες παραμένουν “ανυπάκουοι”, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι ερευνητές. Έχω την αίσθηση ότι το προφίλ του Έλληνα βάλλεται από πλήθος χαρακτηρισμών και κριτικών άνευ διάκρισης ηλικίας, φύλου, κοινωνικοοικονομικής κατάστασης… Μείναμε στην κουτοπονηριά, τις “κακές” συνήθειες και το ρουσφέτι που δίνουν και παίρνουν καθημερινά στους κύκλους των Ελλήνων, αλλά αναρωτήθηκε κανείς αν αυτές οι ψυχές χρειάζονται βοήθεια, αν τούτη ‘δω η φυλή δέχεται την ενημέρωση και την σοβαρότητα που της πρέπει, αν η «ποιότητα ζωής» υπάρχει στο λεξιλόγιο έστω και μιας μικρής μερίδας του πληθυσμού;..

Η εικόνα ενός Έλληνα «που μας πρέπει» μπλέκει με ξενόφερτες ερμηνείες, προϊόντα, υποπροϊόντα και σχόλια από όλες τις γωνιές του πλανήτη (όσες τουλάχιστον έχουν την τύχη να γνωρίζουν την ύπαρξη της σύγχρονης Ελλάδας). Ποιος όμως από τους εγχώριους ταγούς μας έχει εκφράσει ξεκάθαρα μία άποψη για την εικόνα του σύγχρονου Έλληνα που «όλοι θα θέλαμε»;

Ο Έλληνας πράγματι καπνίζει. Και καπνίζει πολύ περισσότερο από πληθυσμούς πολλών άλλων χωρών μαζί. Κατέχουμε υψηλότατο δείκτη καπνίσματος στη μαθητική ηλικία και μία σημαντική αύξηση της χρήσης μαλακών και σκληρών ναρκωτικών. Ο πληθυσμός μας ασθενεί, γερνάει, χάνεται. Βέβαια, θα υποστηρίξουν ορισμένοι απλοϊκά, όλοι γνωρίζουμε ότι το κάπνισμα δεν κάνει καλό. Αν πράγματι όμως το γνωρίζαμε, αναμφισβήτητα, θα είχαμε κινήσει διαδικασίες απεμπλοκής. Αλλά, προφανώς, δεν φαίνεται να γίνεται κάτι τέτοιο. Όχι γιατί ο κόσμος λειτουργεί πάντα με την υποκειμενική του τάση για επιλογές και συνήθειες, αλλά γιατί κανείς δεν τον ενημέρωσε πραγματικά για το τί σημαίνει κάπνισμα, υγεία και ποιότητα ζωής. Φτάσαμε στο σημείο να εξισώνουμε την φύση του Έλληνα με την κατάχρηση, την παρανομία, τις ανθυγιεινές συνήθειες…

Ο Έλληνας έμεινε παρατημένος σε μια γωνιά. Ποιος ν’ ασχοληθεί, άλλωστε, μαζί του; Κι αν ακόμα πιστεύουμε ότι έχουμε βγάλει τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια, ας αναλογιστούμε ξανά την θέση μας, τις δυνατότητες του παρελθόντος και τις προοπτικές του μέλλοντος κι ας δείξουμε λίγο οίκτο για τούτον ‘δω τον άμοιρο αυτόχθονα. Έχει πειστεί, δεκαετίες τώρα, ότι αυτός ο τρόπος ζωής είναι ο μόνος δρόμος και ότι η επιλογή είναι κατά βάση δική του. Είναι όμως έτσι; Αν η αφύπνιση και η συνειδητοποίηση αργούν να μπούνε στο αίμα μας είναι γιατί πρόλαβε να ριζώσει μέσα μας η ξενόφερτη διαφθορά, οι σκοτεινές συνήθειες και η αισθητική μίας κακώς ευδαιμονισμένης καθημερινότητας, που έχει επίκεντρο την φθήνια και το βόλεμα.

Πριν αποφασίσουμε αν οφείλουμε να σκεφτούμε πρώτα τα δικαιώματα των καπνιστών ή των μη καπνιστών, καλό θα ήταν να δούμε κατάματα τα πλέον σημαντικά προβλήματα που «παρενοχλούν» τα τελευταία χρόνια τις ζωές μας (βλέπε: παιδεία, υπογεννητικότητα, υγεία, παχυσαρκία, ανεργία…) και να προβληματιστούμε ουσιαστικά πάνω σε αυτά, προς αντικατάσταση της οκνηρίας, του βαριεστημένου βλέμματος και της νυχθημέριας καφεδοποσίας μετά τσιγάρου (που θέλουν να μας πείσουν ότι αποτελούν την σύγχρονη ταυτότητάς μας).

Ας γίνει από ‘μας η αρχή, γιατί κανείς δεν θα μας ενημερώσει. Κανείς δεν θα μας παρακινήσει ή θα μας λυπηθεί. Καταδυναστεύουμε με έξωθεν εντολές τις ζωές μας, αφήνοντας να χαθεί μέσα απ’ τα χέρια μας όση χαρά μας έχει απομείνει για δημιουργία και προσφορά. Και ας αναρωτηθούμε: είναι αυτά που παρέχουμε στον εαυτό μας τα καλύτερα δυνατά στοιχεία για μία ζωή όσο το δυνατόν πιο «φυσική», στοχεύοντας, όχι απαραίτητα στο αύριο, αλλά σε ένα παρόν που ο φερόμενος «Ελληναράς» να είναι σε θέση να γεύεται ομορφιά, υγεία και πολιτισμό…

Ορθή πληροφόρηση, στοργή και παρακίνηση χρειάζεται σήμερα ο Έλληνας. Αλλά και λίγη συμπόνια για όλα όσα έγιναν και θα γίνουν για εκείνον, χωρίς εκείνον. Όσο για τους νόμους και τον βαθμό επιβολής τους, η φωνή είναι ό,τι του 'χει απομείνει και ίσως λίγη ακόμα διάθεση για να συνδιαλεχθεί με τα “ναι” και τα “όχι” του, με τα “πρέπει” και τα “δεν πρέπει” της ζωής του.

Ένας χρόνος σιωπής

2009-12-03T19:15:00.007+02:00

“Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,

σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.

Πότε-πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι

και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός.

Μα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν

Ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν.

Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά

είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά…”

“Πατρίδα”, Αλκίνοος Ιωαννίδης

Βράδιασε νωρίς απόψε. Μέσα στις άχαρες οικοδομές σέρνεται νυσταγμένο το σαββατόβραδο. Στους δρόμους, πεταμένα αποτσίγαρα και ξεχειλισμένοι κάδοι σκουπιδιών. Δύο-τρεις παρέες νέων επιστρέφουν απ’ τις αναμετρήσεις με τον χρόνο της ζωής τους. Κρατούν στο χέρι ένα κρύο μπουκάλι μπύρας και λίγα κέρματα στις τσέπες των παντελονιών τους. Μιλούν δυνατά για όλα εκείνα που τους φράζουν το στόμα και πάνω απ' τα κεφάλια τους στέκει μουντός κι ηλεκτρισμένος ο ουρανός της πρωτεύουσας. Ώρες που μπορείς να νιώσεις λίγο πιο ευαίσθητος. Να δοθείς στη σάρκα σου, ν’ αφουγκραστείς όλα εκείνα που σιωπούν μέσα σ’ ένα παιδικό δωμάτιο.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Στα μπαλκόνια αναβοσβήνουν νευρωτικά πολύχρωμα φωτάκια. Στολισμένες βιτρίνες, αστέρια και κακόγουστες φωτεινές συνθέσεις πάνω σε κολόνες ηλεκτροδότησης... Πίσω από μισοτραβηγμένες κουρτίνες στέκουν άχαρα τα συνθετικά δέντρα που σκιάζουν τη ζωής μας. Συχνά, η σκέψη ότι πλησιάζουν γιορτές δημιουργεί κάτι ανεπαίσθητα νοσταλγικό, σχεδόν αδιάφορο. Άλλοτε, γυρίζω την πλάτη με ξινισμένο πρόσωπο, ξέροντας ότι δύσκολα κανείς μπορεί να ξεμπλέξει από ανόητες συνήθειες. Η φανερή, ίσως, ανυπομονησία κάθε μαθητή για “απεξάρτηση” από τις αίθουσες των σχολείων.

Μέρες γιορτινές και λίγα μέτρα πιο κάτω, αίματα που βράζουν, σκληρές αναιτιότητες ως αφορμές για εκτόνωση: όλα όσα δεν θα καταγραφούν ποτέ στις σελίδες των εφημερίδων. Η ανησυχία σκορπίζει στους δρόμους. Θόρυβοι που απλώνονται μέσα από τα τσιμεντένια σπλάχνα οικοδομικών τετραγώνων, καπνοί απ’ αναπάντεχες εκρήξεις σαν απρόσμενοι εφιάλτες που αναστατώνουν άδεια σαββατόβραδα. Πλήθος-ουρές στα ξεχαρβαλωμένα πεζοδρόμια για λίγο τρόμο της στιγμής. Κάποιος φωνάζει. Ο διαπεραστικός συναγερμός ενός αυτοκινήτου. Ξαφνικά φρεναρίσματα. «Τρέξε μαλάκα! Θα μπλέξουμε άσχημα..!»

Δύσκολες ώρες. Απροσπέλαστες. Βλέπεις κι απαγορεύεις τον εαυτό σου να υποχωρήσει. Κοιτάς και δε μιλάς. Πάνω στο άθλιο οδόστρωμα πέφτεις ζεστός κι αιμόφυρτος. Πρωτόγνωρος θάνατος, σπαραχτικός. Άλλωστε, πάντα υπάρχει ένα θύμα. Ένα ή περισσότερα θύματα. Άνθρωποι που χάνουν προς στιγμήν την ιδιότητά τους. Χάνουν τα λόγια τους. Την αναπνοή τους. Τον κόσμο που δεν πρόλαβαν ακόμα να πιστέψουν. Άλλοι το λένε κοινωνία. Άλλοι, επιβεβλημένη ευθύνη.

Ένας χρόνος σιωπής. Νύχτες που αφήνουν πίσω τους κομμάτια από το αναίτιο της ύπαρξης. Θραύσματα ζωής για να ‘χουμε να θυμόμαστε. Ένας χρόνος σιωπής κι ο φόβος παίρνει ακόμα διαστάσεις κατακρήμνισης. Δίπλα από φωτάκια, χριστουγεννιάτικα ντεκόρ και στολισμένες πλατείες - συνειδήσεις που αγνοούνται, ταυτότητες που σκορπίζουν στους υπονόμους… Ένας χρόνος σιωπής κι ο θόρυβος άλλαξε κατεύθυνση. Κι έρχονται, θα πεις, μέρες γιορτινές...

Το ρέκβιεμ του Νοέμβρη

2009-11-22T22:24:00.003+02:00

Αφορμή μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, το βράδυ της εξέγερσης του ’73,

έξω από το πανεπιστήμιο Αθηνών

Φωτογραφία ετών 36, όμως εσύ είσαι μικρός. Δεν έζησες, δεν είδες, δεν ένιωσες… Τα δικά σου νιάτα έχουν άλλη μυρωδιά. Η ψηφιακή φωνή σου πάλετε στο μεσουράνημα μιας αλλαγής που δεν λέει να φανεί. Η αρτηρία του ενθουσιασμού σου φράζει από άλλων ειδών “εφταετίες” και εξεγέρσεις που πνίγονται άδοξα πριν ακόμα επεκταθούν. Μην απορείς. Το θύμα θα ‘σαι πάντα εσύ.

Είσαι μικρός κι ολιγοσύλλαβος, σαν το μικρό δισύλλαβο λίμα του λεξικού: “αγών (ο)”. Κι οι παλιοί έτρεξαν να προλάβουν, μην τυχόν φύγει η λέξη και δεν στην ερμηνεύσουν σωστά, θολωμένοι από το πάθος τους για ψέμα και καλοδουλεμένη θεωρία. Μέχρι που χρίσαμε επανάσταση κάτι νόθες αδιαπραγμάτευτες ανάγκες για φθηνή ζωή κι καταξιωμένη απραγμοσύνη. Το ‘ρίξαμε, λοιπόν, κι εσύ κι εγώ, σε μια κατ’ επανάληψη συγκίνηση• σε συμβολικές διαμαρτυρίες, με συμβολικά συνθήματα, καταθέτοντας συμβολικά δαφνοστέφανα με τη συνοδεία συμβολικών εμβατηρίων προς ανάμνηση ενός συμβολικού παρελθόντος…

Πόσο χαμηλά ρίξαμε την ζωή μας;

Τον αγώνα τον μαντεύεις, τον κατανοείς, τον κατακτάς. Τον συλλέγεις απ’ το μασούρι της ασυναρτησίας. Γεννιέται μέσα σου, χωρίς παρεμβολές κι επιτηδεύσεις. Η ιστορική μνήμη, αν πράγματι κρύβει μέσα της κάτι ιερό, ενυπάρχει στα κύτταρα της ζωής από τους πρώτους χτύπους της καρδιάς μας. Χάνονται οι μνήμες, όχι απ’ την αθωότητα της άγνοιάς μας, αλλά από στόματα αυταρχικά που καταδίκασαν την παράδοση σε ισόβια κάθειρξη μέσα σε τόμους άψυχων βιβλίων.

Γνωρίζει καλύτερα όποιος νίκησε το βάρος της αθανασία του. Όποιος είδε καθαρά• μονάχα εκείνος μπορεί να εγείρει επανάσταση. Σαν το καταφέρει, προετοιμάζεται για το ξόφλημα των τιμημάτων. Μετράει πληγές, ζυγίζει πόνους, όνειρα κι αϋπνίες. Ζυγίζει τη δύναμη του δικαίου, για να ξεχαστεί, έπειτα, στο άδικο. Έμαθε να ελπίζει, κι ας ξέρει ότι δε θα ‘ρθει τ’ αύριο. Στο σπιτικό, στη δουλειά και στη σιωπή του, ελπίζει και μοιράζεται τη μνήμη μιας περασμένης αγάπης.

«Αν θυμάμαι, δεν είναι που νικήθηκα. Δεν είναι που επιδίωξα μιαν αγοραία λύση. Όλα συγκλίνουνε μπροστά σ’ εκείνο που έρχεται. Αδιάλειπτο, ανεξίτηλο στίγμα στο πρόσκαιρο. Να ξεχωρίσεις, αν υπάρχει, μια στιγμή σ’ αλλεπάλληλων χρόνων στείρα διαιώνιση. Για ‘κείνο που έρχεται, φραγμός σε μια παράταση. Σαν περιζήτητη αμοιβή φτηνής ζωής.» ~ Μανώλης Αναγνωστάκης