Χωρίς φρένα


Σέλα. Αντί για άνεμο. Μέσα σ’ άνοιξη. Όπως μέσα σ’ όνειρο. Το πράσινο της ζωής μου. Άπλα για τις τσάρκες μας. Τρέχω. Σ’ ακολουθώ. Προλαβαίνω. Κι είναι απόγευμα.


Ο δρόμος. Ο κάθε δρόμος. Πάντα περαστικός. Ποιος μας κυνηγάει; Αδρεναλίνη που σκάει σε χαμόγελο. Σε γέλιο. Σε κλεφτές ματιές. Μπροστά μας το παρόν. Δεν έχω φρένα!


Ανοίγω τα χέρια μου. Αναπνέω. Μυρίζω νοσταλγία. Τρέχεις. Μ’ ακολουθείς. Δεν με νοιάζει. Δεν με νοιάζει αν προλαβαίνω. Κάπου πηγαίνουμε. Κάπως αντέχουμε. Κάτι αγνοούμε.