Αρκεί η σάρκα

Μνήμη καλοκαιριού

Θυμάμαι μια λάμπα φθορίου να τρεμοπαίζει
κάποιες ανυπόφορες ώρες του καλοκαιριού
— η οδός κατειλημμένη τροχοφόρα

Θυμάμαι το ημίφως
μια έντονη πίεση
δεξιά στην πλάτη
ή με πόση δυσκολία κρατούσα το στυλό
να γράψω δυο λόγια

Πηγαινοφέρνω αγαπημένα σώματα
τσακίζω σελίδες να ξεχαστώ
κι είναι πόλεμος να σε σκέφτομαι·
χαροπαλεύω χωρίς υπερβολή
Αν το ’χα κατά νου
δεν θα ’μουν τώρα εδώ
κι αυτό το τώρα της στιγμής
θα μας σκοτώσει
να μου το θυμηθείς

φωτογραφία σε ιλουστρασιόν σελίδα
το λευκό της Νάξου
πιο κάτω ο Μόλυβος
και το βαθύ γαλάζιο

η αντίθεση κρύβεται στο εδώ
ποτέ στο εκεί —
στο εδώ του κλιματιστικού
και του τσιμέντου

κι έχει πάντα η αλμύρα
λίγη κρυμμένη καύλα
για τους εκλεκτούς —

αρκεί η σάρκα

αρκεί ο νους

[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό bibliotheque]

Τελευταίο προπύργιο ιδιωτικότητας

Ο αυτοπροσδιορισμός και η αποδοχή του φύλου και της σεξουαλικότητας δεν είναι παρά μία χρονοβόρα, επίπονη και βαθιά υπαρξιακή διεργασία του κάθε ατόμου ξεχωριστά που συντελείται εντός των κοινωνικών δομών και δεν υπόκειται σε νομολογίες και κυβερνητικές αποφάσεις χάριν κάποιας φερώνυμης ελευθεριότητας, αποδοχής της διαφορετικότητας και καταπολέμησης του κοινωνικού ρατσισμού.

Η ανθρώπινη ύπαρξη, η ενηλικίωση και εν τέλει η κατάκτηση της ατομικής ταυτότητας είναι αναμφίβολα διαδικασίες οδυνηρές και η οδύνη δεν μπορεί να περιοριστεί ούτε να κρυφτεί πίσω από νόμους, διατάξεις και ηθικούς νεοτερισμούς. Ο πόνος της ενηλικίωσης και της αυτογνωσίας είναι το τίμημα να υπάρχει κανείς σε κοινωνίες ανθρώπων. Η κατάκτηση της ατομικής ταυτότητας είναι διαδικασία μοναχική που διαμορφώνεται κάθε στιγμή από την κοινωνία αλλά και τη διαμορφώνει.

Τουλάχιστον, οφείλαμε να υποψιαστούμε μία εξουσία που θέλει να «βάλει χέρι» (συνοδεία και των άλλων εξουσιαστών) στο τελευταίο προπύργιο ιδιωτικότητας που μας έχει απομείνει. Η καταστρατήγηση ξεκινά από τα συνεχώς πολλαπλασιαζόμενα κοινωνικά δίκτυα εγκαινιάζοντας ουσιαστικά την εποχή της μη ιδιωτικότητας για να θέσει οριστικό τέλος η «επίσημη» κοινοβουλευτική διευθέτηση.

Πόσοι ακόμα θεωρούν ότι οι κυβερνήσεις επιδιώκουν το κοινό καλό ή τρέφουν αγαστά αισθήματα για την κοινωνία και τα προβλήματά της; Στον καπιταλισμό δεν χωράει αγάπη και αποδοχή. Χωράνε μόνο σκοπιμότητες, περιχαράκωση και διαχείριση πληθυσμών και, βεβαίως, το κέρδος. Κέρδος ακόμα κι από την πολιτική εκμετάλλευσης του φύλου και της σεξουαλικότητας. Δεν κάνουν τίποτα για εμάς. Τους ίδιους εξυπηρετούν. Ό,τι βγαίνει προς τα έξω δεν είναι παρά μορφές καταστολής και αποπροσανατολισμού.

Εν ολίγοις, δεν έχουμε σίγουρα ανάγκη τους νόμους τους για να χαρούμε τη ζωή μας ως ετερόφυλοι, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί, τρανς ή ό,τι άλλο. Ο αυτοπροσδιορισμός μας δεν αφορά κυβερνήσεις και πολιτικά όργανα. Άλλη μια φορά παίζουν με τα μυαλά και τις αντοχές της κοινωνίας. Σκοπός τους να διαλύσουν οριστικά τους εναπομείναντες κοινωνικούς ομοιοστατικούς μηχανισμούς. Τα χέρια της εξουσίας καλά θα κάνουν να παραμείνουν μακριά από την αναφαίρετη ανάγκη αυτοπροσδιορισμού μας.

Η ωρίμανση της κοινωνίας δεν περνά απαραιτήτως μέσα από το κοινοβούλιο. Το κοινοβούλιο δεν αντιπροσωπεύει απαραιτήτως την δημοκρατία και τη μορφή της πολιτείας μας. Το σύνολο σχεδόν των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων ζουν σε άλλον κόσμο. Όχι στο δικό μας. Το παιχνίδι τους χοντραίνει. Και χοντραίνει επικίνδυνα.

Χρώματος κυανού


Μνήμη Γιώργου Σεφέρη

[δέσαμε τὴν καρδιά μας καὶ μεγαλώσαμε]

Ήταν ψιλόβροχο
ερωτική σκηνή σε δύο πράξεις

Μεταξύ ανθρώπων κραταιές
υποψίες
απρόσμενες συναντήσεις
χωρίς περιεχόμενο ―
απόγνωση χρώματος κυανού
βρέφος που χάνει τις αισθήσεις του
μετά τον τοκετό

Ούτε αγάπη ούτε κατάκτηση ―
Χειρολαβή η παρουσία σου
σε απότομο φρενάρισμα
κι ο λόγος
δρόμος δύσκολος
δεν είναι ν’ αστειεύεται κανείς

Πόσοι και πόσοι πληθαίνουν γύρω
και πως ν’ αντέξεις τόση ανοησία


Χωρίς ταυτότητα


A Poet is the most unpoetical of any thing in existence; because he has no Identity - he is continually in for - and filling some other Body - The Sun, the Moon, the Sea and Men and Women who are creatures of impulse are poetical and have about them an unchangeable attribute - the poet has none; no identity - he is certainly the most unpoetical of all God's Creatures.

***

Ο ποιητής είναι το λιγότερο ποιητικό πλάσμα που υπάρχει, γιατί δεν έχει ταυτότητα. Είναι διαρκώς στα πρόθυρα ή στη διαδικασία να γεμίζει ένα άλλο κορμί. Ο ήλιος, το φεγγάρι, η θάλασσα, οι άντρες και οι γυναίκες, πλάσματα προικισμένα με ενόρμηση, είναι ποιητικά και έχουν στην κατοχή τους κάποιο μόνιμο χαρακτηριστικό. Ο ποιητής δεν έχει: είναι χωρίς ταυτότητα· είναι σίγουρα το λιγότερο ποιητικό από όλα τα δημιουργήματα του Θεού.

[John Keats, απόσπασμα επιστολής
στον Richard Woodhouse, 27 Οκτωβρίου 1818]

Οδός Δελφών

Μα δεν ήταν ύπνος αυτός. Ήταν μια κακή νάρκη, ένα λάφιασμα.
Μ. Καραγάτσης, Η μεγάλη χίμαιρα

Νέφη βαριά –
Βρέχει μια μπόρα σύντομη
Τη μέρα κλείνεται η ζωή σε τέσσερις τοίχους
κι η μοναξιά θυμίζει φθινόπωρο
γενέθλιος εποχή των Ελλήνων

Βγαίνω
μήπως χωρέσω κάπου αλλού –
Μέσα μου το απροσδιόριστο
μιας άλογης πίστης

Θυμάμαι τον ήλιο να δύει
πίσω απ’ τις φυλλωσιές
ή λίγο αργότερα βόλτα με δανεικό ποδήλατο
στους δρόμους

[ίσως καρδιά σημαίνει απώλεια
σημαίνει και απουσία]