Αρχή της Ινδίκτου


Άνδρας χάνεται στα νερά
όπως τα νερά χάνονται μέσα του
*
Θυμάμαι την αφέλεια του τοπίου:
το μικρό κοιμητήρι στον Άη Γιώργη
δροσερό αγίασμα απ’ το βουνό
σκάλες που δεν βγάζαν πουθενά
λιόκλαδα καθώς βουτούσαν στον Παγασητικό
*
Μην έχοντας τίποτα να πω
παρά μόνο το όνομα της μάνας του πατέρα
των δυο μου αδερφών κι ενός σκύλου
που ’γινε άγγελος να μας αδειάσει τη γωνιά
*
Κάποτε αγαπάς
όπως το ανήλικο το νερό
όπως ο ψαράς τις πετονιές του
όπως ο ήλιος τ’ ασπρισμένα βότσαλα
*
Θα πνιγούμε κάποτε
όπως πνίγουν τ’ αγριόχορτα
τα ερειπωμένα σπίτια

Ο θάνατος είναι το μόνο παιχνίδι που μας συγκινεί | Οκτάβιο Πας


Σας αρέσει να συναντάτε ανθρώπους που δεν γνωρίζετε;

«Μου αρέσουν οι συναντήσεις με τους ανθρώπους γενικότερα. Δεν μπορώ την τηλεφωνική επαφή π.χ., με απωθεί. Ακόμη προσπαθώ να γράφω με μολύβι. Σκέφτεται αλλιώς ένας άνθρωπος που γράφει με μολύβι. Και οι παλιοί λογιστές που έκαναν λογαριασμούς με το χέρι στο χαρτί είχαν άλλη εντύπωση για την αξία του χρήματος!». (χαμογελάει)

Είναι απειλή η τεχνολογία, αυτή η επίθεση της τεχνολογίας;

«Τίποτε δεν μπορεί να απειλήσει τον άνθρωπο, την ανθρώπινη ψυχή. Η μόνη απειλή του ανθρώπου είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Άρα η τεχνολογία ως τεχνολογία δεν μπορεί να κάνει κακό. Κακό κάνει γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος τη χρησιμοποιεί εναντίον του».

Γιατί τη χρησιμοποιεί εναντίον του;

«Προσπαθεί να πετύχει ο άνθρωπος μέσω της τεχνολογίας πράγματα που είναι αδύνατον να πετύχει ως ανθρώπινη οντότητα. Π.χ., να αναπτύξει ταχύτητες που δεν μπορεί να παρακολουθήσει το ανθρώπινο μυαλό. Αυτό οδηγεί τον άνθρωπο σε μια ασάφεια. Όσο πιο μεγάλη ταχύτητα αναπτύσσουμε τόσο χάνουμε την όρασή μας! Δεν βλέπουμε τα “κοντινά”, μόνο τα “μακρινά” διακρίνουμε. Και αυτό μας κάνει να ζούμε με τα “μακρινά” χάνοντας το παρόν, που είναι το ζητούμενο, που είναι η ζωή, που είναι η γέφυρα με το μέλλον. Εν ονόματι του μέλλοντος, να ξέρετε, έγιναν εγκλήματα στη σύγχρονη ιστορία».

Όπως;

«Αυτό επικαλείτο ο σταλινισμός: μια καλύτερη ζωή και θυσίες σήμερα για ένα καλύτερο μέλλον. Μια φοβερή απάτη που οδήγησε εκατομμύρια ψυχές σε πρόωρο θάνατο!».

Πώς καλυτερεύει τελικώς η ζωή, αν καλυτερεύει, αν υπάρχει ελπίδα;

«Η πρόοδος έχει να κάνει με το “κάθε ημέρα”. Όταν ζούμε την ποιότητα στην καθημερινή μας ζωή, αυτό προμηνύει ένα καλύτερο αύριο! Γι’ αυτό επιδιώκω τις συναντήσεις με τους ανθρώπους. Αυτό είναι ποιότητα ζωής: η καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους».

τάχα εδώ

βεράντα / η μουσική του Σαββόπουλου από το χάπυ ντέυ του Βούλγαρη / τριζόνια στο γρασίδι / εκνευριστικό φως από λευκές λάμπες ηλεκτροφωτισμού / αεράκι

ο πόνος του Αυγούστου / η νοσταλγία του ανυπόφορου / ο σκύλος ονειρεύεται στα πόδια μου / τα δικά μου όνειρα σε καλοκαιρινό περίπατο ή στην ευχή του Χριστού και της Παναγίας 

έρωτες που έφυγαν και είναι πάντα εδώ / εδώ τάχα κι εγώ / ενώ ουσιαστικά απουσιάζω / συνεχώς απουσιάζω / αγγίζω με την παλάμη τον βασιλικό / μυρίζει παράδεισος

η ηρεμία του πατρικού / φυγή ως επιστροφή / επιστροφή ως διέξοδος ή διαφυγή / όσο διαρκεί στ’ ακροδάχτυλα το άρωμα του βασιλικού τόσο λίγο κι ο παράδεισος 

κάποτε πειραγμένη εξάτμιση έφηβου μάγκα στη σέλα της μηχανής του θρυμματίζει τη σιωπή / ζηλεύω τα έφηβα μαγκάκια της επαρχίας

σμήνος ενοχλητικά κουνούπια περιφέρουν άθελά τους δόσεις αίματος άλφα ρέζους θετικό στα σωθικά τους / έχω μέρες μπορεί και βδομάδες να πιάσω στυλό / άδειος όπως τα καλοκαίρια

δεν θυμάμαι να ’ναι Αύγουστος / συνοπτικές διαδικασίες ο όγδοος μήνας / περαστικός / όχι πάντα ανώδυνος

solve et coagula


Μεταμόρφωση: μία από τις πυκνότερες νοηματικά και από τις πλέον δυσνόητες φιλοσοφικά και θεολογικά έννοιες. Η περίφημη Μεταστοιχείωση (solve et coagula) των Αλχημιστών, η ιερή κατεργασία των στοιχείων μέσω της φωτιάς (Αζώθ) για την παρασκευή του Μεγάλου Έργου (Ars Magna). Η τελική μετατροπή του ευτελούς όντος, μέσω της φύσης του Μαύρου Αστέρα, σε Ιησού-Αθάνωρα-Χρυσό.

Η παρασκευή της Λίθου (lapis philosophorum) δεν θα μπορούσε παρά να συντελεστεί καταμεσής του θέρους, εποχή που σημειώνονται οι υψηλότερες θερμοκρασίες. Ουσιαστικά, ολόκληρος ο πλανήτης είναι ένα σκεύος αλχημιστικό, όπου μέσα του μεταμορφώνονται/μεταστοιχειώνονται διαρκώς ανθρώπινα και γήινα στοιχεία για τον τελικό σκοπό: την ένωση/σωτηρία.

Χωρίς ψυχή

Θα γράψω κάποτε για την πατρίδα
σα να ήταν γυναίκα ξένη και άτεκνη.
Η ελπιδοφόρος θλίψη του Σεφέρη,
ο εναγκαλισμός με το φορτίο του χρόνου.
Γνωρίζεις μετά από καιρό το σώμα σου
και ’κείνο αρνείται να συνεργαστεί.

*

Παρακεταμόλη στο αίμα.
Μέσα στον χώρο πέρα από έπιπλα και συσκευές
υπάρχουν σώματα που ποτέ δεν είδες. Κινούνται
σέρνονται αργά σε τοίχους, δάπεδο, ταβάνι.
Σώματα ξένα σαν δικά μας. Άσαρκα, ζεστά,
χωρίς ψυχή. Κανένα σώμα ζωντανό δεν έχει ψυχή.

*

Είμαι το δέντρο που δεν κατόρθωσε ν’ ανθίσει
οι φωνές των πουλιών που σώπασαν
από κάτι εκκωφαντικό
και ύποπτο.

[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό bibliotheque]