Σαν κατανόηση


Ό,τι μας αποδοκιμάζει
μόνο αυτό υπάρχει –
το χρώμα της Σελήνης
τα λόγια των ποιητών
η μοναξιά στο κάθε μας βήμα
Αυτός ο Αύγουστος ηρεμία
μες στην ταραχή
ανατριχίλα σαν κατανόηση
για ‘κείνο που πάντα ήμασταν
Ο Λέοναρντ Κοέν
ο θερμός αέρας του ανεμιστήρα
ο ήχος των αυτοκινήτων στην παλαιά εθνική
Η φιλοσοφία του μεσημεριού
σ’ ένα πιάτο φρέσκα φασολάκια
με λίγο ψωμί βουτηγμένο στο λάδι
Κάθε νύχτα ένας τόπος απόλαυσης
και μαρτυρίου
Κάθε νύχτα πιο κοντά στο μυστήριο
πιο κοντά στο αόριστο
Μακρύτερα απ’ όλους

[φωτογραφία: Marc Dubord]

Νυχτερινές Απουσίες #21

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις
Umberto Eco

Ξημέρωμα στο Νημποριό. Βορειοανατολικός άνεμος. Κορμιά βυθισμένα στο ποτό φυγαδεύουν σε άσματα λαϊκά την αλήθεια. Κι εκείνο το σωματικό της ύπαρξης, σκηνικό απουσίας. Στερεύουν οι ειδήσεις τον Αύγουστο – τοπίο ελληνικό χωρίς το βάρος του χρόνου. Θόρυβος το απρόοπτο. Νιώθει τελικά κανείς μόνο ό,τι τον θλίβει.


[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]

Κινήσεις στο χάος

Όπως ξυπνάς
και μπαίνει φως από παντού
πρωινό Κυριακής
όπως κλείνουν
οι κύκλοι
και τα στερεά ρευστοποιούνται
κι όπως δεν περιμένει
κανείς κάτι
απ’ τη ζωή
παρά εκείνη από εμάς –

Ποια νύχτα
και ποια πέλματα;
γουλιά καφέ
δροσερό αεράκι
αυταπάτες θ’ αντικαθιστούν
σταδιακά
την πραγματικότητα

Η φωνή της Βίκυς
κινήσεις στο χάος
γειτονιές ξεθυμασμένες
άγνωστοι
μέσα σ’ αγνώστους

Ό,τι σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι
η πρωταρχική σου άγνοια –
Πάει να πει τρέμουλο
επιληψία
Πάει να πει θάλασσα διασταυρωμένη
με δρόμους και άλση

Ό,τι συμβαίνει
θυμίζει όνειρο

[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΦΤΕΡΑ ΧΗΝΑΣ]

Εκδυόμαστε σώματα


στον Βαλάντη

Αν έλεγα ποτέ τον πόνο
λύτρωση
την αγάπη φυλακή
αν τούτο ‘δω που ζω
δεν είναι παρά ύστατη μορφή
επαγρύπνησης

Αν η τελευταία φωτογραφία
δεν είχε εσένα
περιεχόμενο
αλλά έναν έρωτα
πριν τα τριάντα

Αν πάλι τα μάτια μου
κλεισμένα σε γυάλα
και τα δάχτυλα ακίνητα
αφήνουν αιωνίως
ό,τι κάποτε κράτησαν

Ακόμα κι οι εποχές
αν δεν θύμιζαν
απρόσεχτο έφηβο
και μια σκιά εμφανίζονταν
πάντα αντί για ‘μενα
στον καθρέφτη

ή αν στις μέσα σελίδες εφημερίδας
περιμένει ακόμα
η είδηση
που θα σε συνταράξει

πώς τότε
εκδυόμαστε σώματα
πώς τραυματίζουμε χωρίς πόνο
το ανέφικτο –

Η λεωφόρος σαν επάγγελμα
και το μακρύ όργανο της εξουσίας
μπλεγμένο
στους αστραγάλους μας

[φωτογραφία: Tami Bahat]

Το Σουέζ κλειστό


του παππού

Η τελευταία σου φωτογραφία, λίγο πριν το Πάσχα, στην κούνια της αυλής. Ν’ απολαμβάνεις μοναξιά με τσίπουρο και άφιλτρο τσιγάρο. Κηδεύτηκες χθες με ήλιο καυτό και σμήνη πεταλούδες να πετούν τριγύρω. Η Αυστραλία, τα χρόνια ξενιτιάς σου, η συνάντηση με τη Βαγγελίτσα στο λιμάνι του Σίδνεϋ σαν σε ταινία του Βούλγαρη. Με μια ασπρόμαυρη φωτογραφία και ένα χαρτί με τ’ όνομα στα εγγλέζικα. Τα εγγλέζικα που ποτέ σου δεν έπαψες να μιλάς. Δεν σε φώναξε κανείς με τ’ όνομά σου. Όχι Δημήτρης. Ήσουν για όλους ο Τζίμις. Τζίμι σε φώναζε κι η Βαγγελίτσα μια μέρα πριν φύγεις στο νοσοκομείο, καθώς σε γύριζαν να σου αλλάξουν τον ορό. Χθες το ξημέρωμα αντίκρισα για ‘σένα τον ήλιο να βγαίνει απ’ τον Όλυμπο. Κι όταν θα ‘ρχομαι στο χωριό, θα πίνουμε μαζί καφέ ή τσίπουρο με στραγάλι στη χούφτα στην πίσω αυλή και ‘συ θα με μαλώνεις που αφήνω γένια και θα συζητάμε ώρες για την πολιτική, τον στρατό, την Αυστραλία. Ήσουν περισσότερο εκεί, παρά εδώ. Είσαι ήδη στο κατάστρωμα του υπερωκεάνιου με προορισμό το λιμάνι του Σίδνεϋ. Το Σουέζ κλειστό. Απ’ το Γιβραλτάρ το πολύμηνο ταξίδι σου…

[Ελασσόνα, 11 Ιούνη 2016]