Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μονόλογος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μονόλογος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ανωφελής


i.

σε παλιά ημερολόγια
συναντώ έναν άνθρωπο
που δεν είναι ακριβώς
ο εαυτός μου

μπορεί και να ’ναι
όμως πλέον
είναι αργά


ii.

σ’ ένα ξέφωτο
μόνο δέντρα χώμα
και ψηλά χορτάρια

ιδανικός τόπος
για να συνηθίσω
στην ιδέα
της απουσίας


iii.

σκέφτομαι πως
έχω ερμηνεύσει
ικανοποιητικά
τον κόσμο μου

πόσο ανώφελο χρόνο
έχω ξοδέψει;

Ιασιώνη του Χέλντραϊχ


άλλαξε η ακτή
ρήμαξε από τα δόντια
του αέρα

χνάρια κορυδαλλού
άμμος ψηφιδωτό στα πέλματα
μικρόσωμα ιθαγενή φυτά

κρύωνα
ο καφές είχε τελειώσει
σου χάρισα
ένα πένθιμο μωβ άνθος —
ατυχήσαμε

ναι, ατυχήσαμε
δεν έμεινε τίποτα όρθιο
απ’ το εγώ μου
το ρήμαξε κι αυτό
ο αέρας

Απολογισμός


Ιανουάριος. Εγκαταλείπω τον εαυτό μου σαν μορφή αυτοτιμωρίας. Όσα αγάπησα, έγιναν πληγή στην απουσία τους. Τα σπλάχνα μου γέμισαν πατρίδα.

Φεβρουάριος. Υπάρχει ένα σημείο όπου επιστρέφω για να αντικρίσω το μέσα μου. Οι αποστάσεις δικαιώνουν τους συλλογισμούς μου. Σημάδια μεγάλης πλημμύρας. Πώς αντέχουν οι άνθρωποι πριν καταρρεύσουν;

Μάρτιος. Κρατάμε στα χέρια τα σπλάχνα μας. Κάθε μου λάθος, προστίθεται στα ήδη υπάρχοντα. Βροχερή θα είναι η τελευταία ημέρα του κόσμου. Ως φωνή υδάτων πολλών.

Απρίλιος. Έκλειψη ηλίου. Σε ό,τι κάνω, περιέχεται ένας εαυτός που δεν είμαι. Νεαρός άνδρας βουτά από τον Λευκό Πύργο. Τα δυνατά πνεύματα, τα πιο πεπλανημένα. Εύχομαι μια ταπεινότητα χωρίς ανθρώπους.

Μάιος. Καλοκαιριάζει και μου κόβεται η ανάσα. Η μάθηση δεν είναι παρά βία και αποξένωση. Δεν με απασχολεί ο χρόνος. Με απασχολεί ο χρόνος μακριά σου. Οι προορισμοί μάς έχουν γονατίσει. Συστέλλομαι όσο το φως μεγαλώνει.

Ιούνιος. Το καλοκαίρι είναι ερωτογενής ζώνη. Επικοινωνώ με τα υπολείμματα του εαυτού μου. Δεν αγάπησα ποτέ τις κλειστές θάλασσες. Αντιθέτως, έχουν κάτι γοητευτικό οι κλειστοί άνθρωποι. Σα να φωλιάζει μέσα τους περισσότερη αλήθεια.

Ιούλιος. Μυρίζει κάτι μητρικό το απόγευμα του Σαββάτου. Μας καταπίνουν οι εικόνες. Όταν δεν μου λείπεις, δεν υπάρχω. Κουρνιάζει ανάμεσά μας ένας ανομολόγητος φόβος.

Αύγουστος. Διαλυόμαστε στον μεγάλο άμβυκα του κάτω κόσμου. Ανήκω εκεί όπου δεν αναπαύεται η καρδιά μου. Ο άνθρωπος που είσαι, κοιμάται μέσα σου. Κάποτε, θα εξαλειφθούν οι αναμνήσεις. 

Σεπτέμβριος. Δεν μπορεί να είναι λάθος τόση αλήθεια. Οι λέξεις απεχθάνονται την ποίηση. Ο ποιητής γεννιέται όταν απαρνηθεί τις λέξεις. Η φωνή εξαντλείται πριν τον άνθρωπο. Γίνομαι όσα δεν μπορώ να αντέξω.

Οκτώβριος. Ζω από την παρενέργεια της ύπαρξής μου. Περισσότερο μας ενώνει μια ελαφρά αδιαφορία. Βαριέμαι θανάσιμα τον ρεαλισμό σε κάθε του έκφανση. Τρέφομαι με τα υπολείμματα του εαυτού μου.

Νοέμβριος. Αφήνω τον χρόνο να παρέλθει και ανακουφίζομαι. Καπνίζω και σκέφτομαι τις ημέρες που έφυγαν. Η Κυριακή, μέρα αμεταχείριστη. Κάποτε μοιάζει με ψέμα που διαδίδεται ταχύτατα. Ούτε στην χαρά, ούτε στον πόνο συναντιόμαστε.

Δεκέμβριος. Με κάνει να χαμογελώ η παρακμή. Τελειώνουμε, αδιαφορώντας για το τέλος. Η ζωή μας έχει γούνα και ουρά. Συχνά, τα νύχια κρύβονται σε τρυφερές παλάμες. Τρωκτικά και έντομα. Σπανίως άνθρωποι.

Γύρω μου απουσίες


απασχολώ το σώμα
με μικροτραυματισμούς

κατά βάθος 
δεν είμαι υπαίτιος καμιάς συνθήκης

θέλω να πω
συσσωρεύω γύρω μου απουσίες
πορεύομαι ατελής —
μικρός όσο ένα δάκρυ
πρωινής δροσιάς

σκορπίζω το νου
για να μπορώ
να ημερεύω


[Φιλοξενήθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό exitirion]

Απολογισμός


Ιανουάριος. Κάθε που ο Πεντζίκης μιλά για τον θάνατο, ο θάνατος δεν υπάρχει. Δεν είναι λέξεις ο κόσμος, ούτε αριθμοί. Είναι το βλέμμα του ένθεου μπροστά στο πεπερασμένο.

Φεβρουάριος. Εγκατάλειψη με τη μορφή ανθρώπου. Θυμίζω παιδιά που πηγαινοφέρνουν τις πληγές τους. Το σώμα είναι το πουθενά. Ό,τι ακινητεί, μόνο αυτό υπάρχει.

Μάρτιος. Στενά μπαλκόνια υποδύονται την ύπαιθρο. Αστική μανιοκατάθλιψη. Εγκέλαδος. Η Σελήνη πάνω απ’ τον κάμπο ένα αδέσποτο θηλυκό σκυλί. Πονάς δίχως πόνο. 

Απρίλιος. Malleus Maleficarum. Οι μέρες που πέρασαν θα είχαν νόημα μόνο αν τις έβαζα φωτιά. Δεν είναι αγαθό η υγεία. Είναι λάφυρο πολέμου.

Μάιος. Ίδια η νευροτοξίνη της ζωής μ’ εκείνη απ’ τα δόντια σφήκας. Πεινάς και κρύβεις τα χέρια σου. Δεν στερούμαστε νοήματος. Στερούμαστε ζωής.

Ιούνιος. Όλα συντελούνται υπό σκιά και ποιος θα βρεθεί να το αμφισβητήσει. Παρακμάζουμε υποδυόμενοι τους αισιόδοξους. Θύματα όλοι της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης.

Ιούλιος. Ο τόπος εξαντλείται. Οι πόλεις, τσιμεντένια πτώματα. Ό,τι βλέπεις δεν είναι παρά αυτό που βλέπεις. Οι λέξεις, όταν τακτοποιούνται προσεκτικά, ενοχλούν.

Αύγουστος. Υπάρχει κάτι τετελεσμένο και αδιόρθωτο στις πράξεις μας. Οι απελπισμένοι γνωρίζουν μια αλήθεια άγνωστη στους καθησυχασμένους.

Σεπτέμβριος. Ονειρεύομαι τα βουνά της πατρίδας. Δεν μένουν πολλά να κατακτήσω, παρά μία όραση πιο στρογγυλή. Λιγοστεύουμε μαζί με το καλοκαίρι.

Οκτώβριος. Συλλέγεις αναμνήσεις, μέχρι να σε γονατίσει το βάρος τους. Τις περισσότερες φορές η ενηλικίωση διαρκεί ως τον θάνατο. Η πατρίδα αν δεν σε πονά, δεν είναι πατρίδα.

Νοέμβριος. Χειμωνιάζει και στριμώχνομαι. Εκείνος που μιλά, συνήθως ψεύδεται. Δεν είναι χάδι ούτε πόνος η εμπειρία. Είναι ένα άγνωστο που όλο βαθαίνει.

Δεκέμβριος. Το τσιγάρο κάηκε ανέλπιστα γρήγορα. Νιώθω μια λύπη όταν τελειώνει. Οι ποιητές πεθαίνουν περισσότερο απ’ όλους. Ό,τι μας αφανίζει είναι η σωτηρία μας.

Απολογισμός


Ιανουάριος. Γεμίζω άδειες σελίδες με οριστικότητες. Η εφαπτομένη του βλέμματος. Τα ανάστατα μαλλιά του Ιωάννη του Προδρόμου. Με κοινοτοπίες πορευόμαστε. Υπήρξα άνδρας, χωρίς να γνωρίζω αν άνδρας σημαίνει και άνθρωπος. 

Φεβρουάριος. Βλέπω με τα μάτια της φυλής μου. Μετρώ τα σταθμευμένα οχήματα, τις κολώνες ηλεκτροφωτισμού, τα δέντρα της γειτονιάς. Μετρώ, γιατί κανείς ποτέ δεν ξέρει. Η Ελλάδα ζει την παιδική θλίψη μιας Καθαροδευτέρας. Δεν είναι όλα ν’ ανθίσουν την Άνοιξη.

Μάρτιος. Απόγευμα στα λιόδεντρα. Το αίμα δεν είναι τίποτα περισσότερο από θόρυβος πνιγμένος στις φλέβες. Η παραλογοτεχνία του καιρού ευδοκιμεί σε ένδοξους εκδοτικούς. Η ύπαιθρος, ανθισμένο κενοτάφιο. Είμαστε ό,τι πέρασε.

Απρίλιος. Βράδυ Ακαθίστου. Στις εκκλησιές μόνο φαντάσματα. Πληγώνω το χώμα κι αναδίδει οσμές κεκοιμημένων. Σμήνος σταχτάρες πάνω απ’ την πόλη. Μεγάλη Τρίτη. Κοιτώ τη φύση να πρασινίζει κι αισθάνομαι ένα βάρος όμοιο εγκατάλειψης. Όντας σκλάβος, ελευθερώθηκα.

Μάιος. Το δωμάτιο μυρίζει αγγελικούλα κι ανθισμένη λυγαριά. Είμαστε τα ενσαρκωμένα θύματα της μάνας. Βουνά, πολλά βουνά, μόνο βουνά. Βουνά υπήρξαν οι δικοί μου πρόγονοι. Πουθενά δεν αναπαύεται ο άνθρωπος. Ακόμα κι ο Αρχίλοχος, άδοξα έφυγε.

Ιούνιος. Κόλλυβα, κεριά, γυναίκες. Σαββάτο των ψυχών στη Μεταμόρφωση. Μόνο έτσι ταξιδεύω: συγκινημένος. Ποίηση χωρίς θρησκευτικότητα δεν μπορεί να υπάρξει. Τα γένια μου έκρυψαν το πρόσωπο, όπως οι πουρναριές το χώμα της πατρίδας.

Ιούλιος. Τα ενύπνια του Αρτεμίδωρου Δαλδιανού και οι Καταστερισμοί του Ερατοσθένη. Μεγάλωσα σ’ ένα καλοκαίρι όσο θα μεγάλωνα σε μία δεκαετία. Αλλάζω δέρμα συχνότερα απ’ ό,τι θέαση για τον κόσμο. Όσοι ευαγγελίζονται το καλό του ανθρώπου, ψεύδονται.

Αύγουστος. Η Σελήνη κοιτά προς τον Άθω. Πάντα λιγότεροι όσοι γεύονται θάλασσα από εκείνους που καρτερούν στην ακτή. Όλα τείνουν προς μία απάνθρωπη συμμόρφωση. Ὁλοκαυτώματα μεμυελωμένα ἀνοίσω σοι μετὰ θυμιάματος καὶ κριῶν, ἀνοίσω σοι βόας μετὰ χιμάρων. Είναι λάθος να υπάρχουμε πάντα ανάμεσα σε ανθρώπους.

Σεπτέμβριος. Μυστικό αγιολόγιο φίλων. Συχνά τα μάτια μου δεν είναι δικά μου μάτια. Μεγάλη ευθύνη η απόλαυση. Οι άνθρωποι που συναντώ μοιάζουν σα να ’χουν ήδη πεθάνει. Πάντα κάποιοι διασώζονται – κι αυτοί, όχι για πολύ. Η κατανόηση απαιτεί έναν βαθμό αφέλειας.

Οκτώβριος. Άντρας ανάβει τσιγάρο μες στο παλτό. Μυρίζω τον καπνό του. Η εποχή αντιστρέφει τα δεδομένα. Αναρωτιέμαι πού πηγαίνουν τόσα τροχοφόρα. Νυστάζω όπως νυστάζουν όλα γύρω μου. Omne animal post coitum triste. Αυτό το νυχτώνει από νωρίς, με τσακίζει.

Νοέμβριος. Η θάλασσα θυμίζει την παιδική ηλικία του κόσμου. Δεν είμαστε παρά η οπτική που μας χαρίζει ο τόπος. Σεισμός ανοιχτά της Σάμου. Κυβερνητικές αποφάσεις δίχως νόημα. Ψύχος κι ανομβρία.Το φθινόπωρο ανοίγει τρύπα στο χώμα να μας θάψει.

Δεκέμβριος. Εποχή του νάρκισσου του κυπελλοφόρου απ’ όπου οι Έλληνες παρήγαγαν ναρκίσσινο μύρο. Γυμνές εδώ και μέρες οι σφενδαμιές.  Αν στερούμουν όσφρησης κι αφής θα ήμουν απλώς ένα κτήνος. Δεν ήταν χρόνος που πέρασε. Ήταν χρόνος που δεν ήρθε ποτέ.

Σήμερα ζούμε με αναβιώσεις


Ο πολιτισμός συνέβη μία φορά. Σήμερα ζούμε με αναβιώσεις. Η χώρα που κάποτε τον γέννησε, οφείλει να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο της στο σήμερα. Όλα βρίσκονται σε μία μεγάλη και βασανιστική αναμονή.

***

Καλλιτέχνης: Η πιο τραυματική περίπτωση έννοιας σ’ αυτόν τον τόπο. Ευαισθησία πάει να πει λεπτοφυής πρόσληψη ερεθισμάτων. Πριν το αύριο, υπάρχει το σήμερα. Στο σήμερα χάνονται οι μάχες. Το αύριο είναι ήδη αργά.

[Συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό PolisMagazino]


Απολογισμός


Γενάρης. Οι Κυριακές θυμίζουν περιγραφές από τη Ναυτία του Σαρτρ. Τα κείμενά μου ημιτελή, σα να χρειάζονται περισσότερο θάνατο για να υπάρξουν. Όσο πονάει η ομορφιά, πονάει κι η ασχήμια. Μόνο στη φθορά υπάρχω. 

Φλεβάρης. Κρατώ σημειώσεις να θυμάμαι τη γεύση ενός πρόχειρου γεύματος, την πίκρα ζεστού καφέ σε χάρτινο ποτήρι. Δεν είναι θνητότητα∙ πληρότητα θανάτου είναι. Κάποιες ηλιόλουστες ημέρες τις αισθάνομαι άδειες, καθόλου φιλόξενες. 

Μάρτης. Παρομοιάζω τις μέρες με αδέσποτους σκύλους ή με άστατα καιρικά φαινόμενα. Υποφέρω κάποτε ανάμεσα σε ανθρώπους. Σῶσόν με ἐκ στόματος λέοντος καὶ ἀπὸ κεράτων μονοκερώτων τὴν ταπείνωσίν μου. Ξημέρωμα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το πιο συχνά, λησμονούμε. Έπειτα, χανόμαστε.

Απρίλης. Μεγαλοβδόμαδα στην πατρίδα. Μία κίνηση ν’ ακινητήσω κάπως τον χρόνο. Είναι μέρες που δεν υπάρχω διόλου. Όλα συμβαίνουν εν αγνοία μας. Υποδυόμαστε μέχρις εσχάτων. Φταίει που ζήσαμε και ζούμε και αύριο πεθαίνουμε.

Μάης. Να σώσουμε τον μόνο τρόπο που μπορεί κανείς να βλέπει. Να μείνει βλέμμα χωρίς άνθρωπο. Τα μπουρδέλα της οδού Βύρωνος κλειστά. Σε κάθε πόρτα ένα ενοικιάζεται. Η παρακμή μιας χώρας φαίνεται πρωτίστως απ’ τα κλειστά της μπουρδέλα. 

Ιούνης. Ολόκληρη η ύπαρξη, μια επιβεβαίωση. Οι θεωρίες δεν επαρκούν για να εξηγήσουν τη σφαγή του καιρού. Υπάρχει μια συνθήκη όπου όταν βιώνεις την ύπαρξη είσαι περισσότερο υδρόβιο φυτό παρά άνθρωπος. 

Ιούλης. Δεν μιλώ γι’ ανθρώπους. Μιλώ για όραση, γεύση, ακοή. Στο βάθος τ’ Άγραφα και αδιάφορα νέφη. Τα καλοκαίρια καθορίζουν το τέλος μας. Η ποίηση του σήμερα συντηρεί μονάχα πτώματα.

Αύγουστος. Παραμονή Μεταμορφώσεως. Συνοδεύω τις λέξεις στην ύπαιθρο. Η γεωγραφία των οσμών. Ο τρόπος που κοιτώ είναι ο τρόπος να υπάρχω. Έρχεται μια στιγμή τόσο δεδομένη και ακέραιη που οι άνθρωποι τρομάζουν.

Σεπτέμβρης. Η πόλη από ψηλά, ένα τίποτα που απλώνει. Ο μέσα μου ανυπότακτος βγάζει δόντια, κλωτσά. Ο ύπνος έρχεται για να μας βασανίσει. Πώς χώρεσαν κάποτε μέσα μας τόσοι άνθρωποι;

Οκτώβρης. Όλα έχουν διαπραχθεί. Περισσότερο προσπαθώ να περιγράψω, παρά να ερμηνεύσω τον κόσμο. Καταγγέλλω το ανηδονικό του βίου. Ο θεός να μας φυλάει απ’ την ανοησία της ύπαρξης. Ποίηση θα πει να πεθαίνεις και να πεθαίνουν όλοι.

Νοέμβρης. Ο Βαρδάρης δεν είναι άνεμος. Είναι απάντηση. Ο τόπος υποβάλλει τρόπο. Από μια ανοιχτή στο στήθος πληγή μπαινοβγαίνει το μέλλον μου. Όσο αδιαφορείς για τη ζωή, τόσο εκείνη χαρίζεται απλόχερα. 

Δεκέμβρης. Βρέχει σαν να μην υπάρχει αύριο. Κάποτε ο πρωτογονισμός θα ταυτιστεί με την καλλιέργεια. Όσα συμβαίνουν αποσκοπούν στη βύθιση. Ποτέ δεν αστόχησα τόσο όσο ένα πρωινό του Δεκέμβρη με υγρασία και ήλιο λιποβαρή.

6 Οκτωβρίου 1986


Νωρίς το μεσημέρι, ανήμερα των Ελευθερίων της Ελασσόνας. Η μάνα είχε μόλις αράξει με τον πατέρα στα τραπεζάκια της πλατείας κάτω απ’ τη σκιά μιας φλαμουριάς για μεζέ και τσίπουρο, ως είθισται, μετά την παρέλαση.

Η κοιλιά της έφτανε στη μύτη, καθώς είχε μπει στο μήνα της. Συνήθιζε, παρά την εγκυμοσύνη, να πίνει κάθε τόσο κάνα τσιπουράκι. Το ’χουν συνήθειο στον τόπο μου.

Εκείνο το μεσημέρι, μεταξύ ξαρμυρισμένου μπακαλιάρου σκορδιαλιά και δροσερής γουλιάς υπόλευκου τσίπουρου με γλυκάνισο από ντόπιο καζάνι, την βρήκαν οι πόνοι.

Στην πορεία προς το νοσοκομείο πήρε, λένε, μαζί αντί για νερό ένα ποτήρι τσίπουρο. Κάτι ο πόνος, κάτι οι στροφές της Μελούνας χύθηκε το μυρωδάτο οινόπνευμα κι έλουσε την κοιλιά της.

Ξημερώματα της άλλης μέρας, ήρθε στον κόσμο το δεύτερο παιδί της. Ένα μεγαλόσωμο αγόρι.

Τριάντα τρία χρόνια μετά, κοτζάμ άντρας, αδυνατώ να πιω τσίπουρο, λες κι απέκτησα από τότε μια κάποια δυσανεξία στ’ άρωμα και τη γεύση του.

Τί ντροπή, σκεφτομαι, να ’χεις γεννηθεί μες στις καζανιές, σ’ έναν τόπο που μυρίζει απ’ άκρη σ’ άκρη τσίπουρο και να μην μπορείς να τ’ απολαύσεις.

Τριάντα τρία χρόνια μετά, η μάνα κι ο πατέρας τσούζουν ακόμα τα ποτηράκια τους κι εγώ αναπολώ τα φθινοπωράκια εκείνα στην Ελασσόνα, λίγο μετά την παρέλαση, που έτρεχα από ουζερί σε ουζερί να βουτήξω λίγο ψωμί στο λαδάκι αχνιστού καλομαγειρεμένου μεζέ.

[Θεσσαλονίκη, 6 Οκτωβρίου 2019]

Δεν γνώρισα, αλλά είδα | Γιώργος Χειμωνάς


Κάτι αδυσώπητα ακίνητο υπάρχει στον κόσμο. Και το μοναδικό όργανο κίνησης από τον άνθρωπο που προορίζεται να το μετακινήσει, είναι ο λόγος.
~
Δεν γνώρισα, αλλά είδα. Ίσως άλλη τακτική από το εδιζησάμην εμεωυτόν πραγματικά δεν υπάρχει…
~
Γνώση του κόσμου δεν υπάρχει πια. Δεν καταδέχομαι την ερμηνεία του.
~
Μιλούσα για νέα γνώση όχι για επιστημονική μεθοδολογία, για νέο λόγο όχι για νέα μέθοδο...
~
Συνέχεια ο λόγος εξαπατά τον εαυτό του και λέει άλλα αντ’ άλλων — ένας άλλος λόγος τον χρησιμοποιεί κι αυτός ο λόγος δεν είναι από λέξεις.
~
Ό,τι, από εδώ και πέρα, θα σημαίνει δεν θα είναι λόγος, θα είναι ό,τι δεν είναι λόγος. Που δεν μπορεί να είναι λόγος γιατί ο λόγος υπάρχει για να μπορεί να υπάρξει εκείνο που δεν είναι λόγος.
         Η μεγάλη λογοτεχνία δεν είναι λογοτεχνία.


[αποσπάσματα από το βιβλίο 
η δύσθυμη αναγέννηση, όγδοο μάθημα για τον λόγο, 
εκδόσεις ύψιλον, 1987]

Απολογισμός


Γενάρης. Φεγγάρι στην ύπαιθρο. Υπερβάλλω σα να ’ναι ο μόνος τρόπος να υπάρχω. Ξύπνησα και δεν έβρισκα λόγο ν’ ανοίξω τα μάτια. Ο θάνατος του Nicanor Parra.

Φλεβάρης. Σάπιο πολεοδομικό. Δεν είμαστε παρά το εμμονικό των σκέψεων. Θα χαθούν κάποτε οι ποιητές και θα γεννηθούν ξανά χωρίς κανείς να καταλάβει.

Μάρτης. Βράδυ Ακαθίστου. Τουρίστες και άνεργοι κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό. Η σάρκα έχει κάτι άσαρκο που αδυνατώ να συλλάβω. Οι πόλεις το λάθος μας.

Απρίλης. Αγκαλιάζοντας φίλους, αγκαλιάζω τον εαυτό μου. Συνήθως δεν έχω τι να πω και είναι καλύτερα έτσι. Δεν είναι ότι φεύγουμε. Είναι ότι ποτέ δεν ήρθαμε.

Μαγιάτικο στεφάνι σε μέταλλο πόρτας. Νυστάζω αιωνίως. Προκαλώ την τύχη μου, πάει να πει προσκαλώ την ατυχία μου. Σπουδαγμένοι και ατάλαντοι. Όλα ο άνθρωπος και τίποτα ο άνθρωπος.

Ιούνης. Συνήθως λείπω. Μετέχω μιας πραγματικότητας που λίγο μ’ αφορά. Πάντα θα γίνομαι το απέναντι μπαλκόνι και πάντα εγώ εκείνος που με κοιτώ.

Ιούλης στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. Καμάρες της οδού Ομήρου. Σύννεφα στα Πυρηναία. Μυρίζω κωνοφόρα και δακρύζω. Κάτι γαλήνιο εντός μας δεν μας αφήνει να ζήσουμε.

Αύγουστος. Ο Όλυμπος απ’ την πατρίδα καμπύλες, υβώματα και ελαφρύ αεράκι. Φράση του Μπατάιγ για τη βεβήλωση της ομορφιάς. Γυμνώνω τα πέλματα. Ο νους, το τίμημα που πληρώνουμε.

Σεπτέμβρης. Αιωνόβιες ελιές σαν σώματα που δεν μπόρεσαν να ξεχάσουν. Μιλούν γι’ ανθρωπισμό οι ξεχασμένοι απ’ τον ίδιο τους τον εαυτό. Το ημιτελές ως άλλη ολοκλήρωση. Αντιπελάργηση. 

Οκτώβρης. Πλατύφυλλος βασιλικός απ’ τον Άη Νικόλα τον Ορφανό. Ήρωες του Σορεντίνο στον ύπνο μου. Δεν είμαστε παρά τα πιο απλά λόγια που καταφέραμε να πούμε. 

Νοέμβρης. Χρειάζομαι βροχή. Δεν είναι πνιγμός. Εγκαύματα είναι και απανθράκωση. Δεν έχω ερωτήματα κάθε που παρατηρώ τους ανθρώπους. Δεν έχω απορίες.

Δεκέμβρης. Επαρχιακό οδικό δίκτυο. Ούτε από πού έρχομαι, ούτε πού πηγαίνω. Δυσκολεύομαι να διακρίνω αν μεγάλωσε η πόλη ή αν εγώ μεγάλωσα μέσα της. Φθείρω τα δόντια μου στη σάρκα σου. Νοσταλγία χώματος.

Δεν είμαστε παρά η στάχτη του υπεδάφους


i.

Γνώρισα με το σώμα τους ήχους του μεσονυχτίου
τον απόκοσμο βόμβο των κουνουπιών
το σκοτάδι κάθε που ετοιμάζονταν να καταπιεί τη γη

Υπήρξα συνεπής με τη φθορά
και μόνο ο άνεμος, κάποιο ρεύμα απ’ τα δυτικά
ή ο πρωταρχικός νόμος της αδράνειας γνωρίζουν τρόπους
αποδοτικότερους της σιωπής

[ας φανούν τα λόγια αυτά απόρροια
αυθόρμητου εγωισμού]



ii.

Πρώτα η Στροφή του ’31, στη Γυμνοπαιδία αργότερα θ’ αντικρίσω
το παρελθόν και το μέλλον μας. Δεν είμαστε παρά η στάχτη
και η πορσελάνη του υπεδάφους.

Όταν συναντηθούμε η χώρα θα ’χει αλλάξει χέρια
ο πλανήτης θα γίνει το πιο βαρετό μέρος να ζήσει κανείς
κι όλα αθόρυβα θα καταλήξουν στην πλήξη

Θα ’ναι ξημέρωμα όταν συναντηθούμε
απόγευμα μιας εποχής ενδιάμεσης ―
ούτε κρύο ούτε ζέστη
μόνο υγρασία
σαν αγάπη χωρίς παραδοχές
κι αισθήσεις

Κι αν έφευγα σήμερα γι’ αλλού
αν φοβόμουν περισσότερο απ’ όσο τολμώ
αν βιαστικά σμήνη πτηνών, βλαστοκύτταρα
μηχανισμοί αιμοποίησης μας εγκαταλείψουν

αν είναι άλλη χώρα η Ελλάδα την άνοιξη
πάντα στ’ αριστερά μας το κοιμητήριο
γεμάτο λευκό μάρμαρο εισαγωγής



iii.

Κάποτε δεν αντέχεται η καθημερινότητα.
Τα λόγια σας τακτοποιημένα
καθώς οι ζωές σας.

Ένας Μάιος θα μας δικαιώσει όλους.


[Δημοσιεύθηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό poiein.gr]

Ξενοδοχείο 9.58 | 7 Φλεβάρη 2018


Έμαθα να μετανιώνω· κι έμαθα να μην μετανιώνω που μετάνιωσα. Όπως έμαθα να μην δαιμονοποιώ γοητευτικές έννοιες όπως: θλίψη, αμαρτία, απαισιοδοξία, πτώση, άρνηση, μηδενισμός. Όλα, απαραίτητα συστατικά της ζωής μας. Απεχθάνομαι τον άκρατο θετικισμό, θεωρίες αισιοδοξίας, όνειρα, σκοπούς και αφελείς φράσεις όπως: «όλα είναι για καλό» ή ακόμα πιο αφελείς όπως: «θα τα καταφέρεις». Είναι φορές που δεν θέλω να καταφέρω τίποτα.

***

Αν υπάρχει κάτι που με γοητεύει στη λογοτεχνία και ιδιαίτερα στην ποίηση, είναι ο ίδιος ο λόγος και η δύναμη που εκπέμπει. Και όταν μιλώ για λόγο, μιλώ για προφορικότητα. Ο γραπτός λόγος υπάρχει σα να μην υπάρχει. Έχει ανάγκη τη φωνή σου για να υπάρξει κι ας επιμένουμε ότι τα γραπτά μένουν. Ο πολιτισμός αυτού του τόπου, παρά τον πλούτο της γραμματείας του, είναι πρωτίστως προφορικός. Πώς το έλεγε ο Χειμωνάς; «Στον εγκέφαλο δεν υπάρχει κέντρο της γραφής. Υπάρχει μόνο κέντρο του προφορικού λόγου… Στον προφορικό λόγο δεν έχουμε στίξη, έχουμε προσωδία, τονισμούς σχεδόν μουσικούς».

***

[καλεσμένος το βράδυ της Τετάρτης 7 Φλεβάρη 2018, στο “Ξενοδοχείο 9.58” της ΕΡΤ3 | στην υποδοχή, η Φωτεινή Μπαλογιάννη | ολόκληρη η εκπομπή εδώ]

Χωρίς απάντηση


Τα ιερά και τα όσια του καιρού μου / ένα πιάτο φαί όχι πάντα καλομαγειρεμένο ένα φλιτζάνι καφέ ο σκύλος και δυο-τρεις φίλοι / η χώρα σαβούρες με το τσουβάλι / ο Μπέκετ συντροφιά με τον Πίντερ / κάποτε θα ταιριάξουν όλα τα αταίριαστα / και θα βρέξει απελπισία όπως τώρα που δεν έχω ούτε έρωτα ούτε όνειρα / όπως πάντα / στην προγονική γη μια τρύπα / ένας κακούργος εαυτός που όλο ρωτάει ποιος είμαι και δεν παίρνει απάντηση / να ‘ναι κανείς τριάντα και να μην ξέρει τι του ξημερώνει

[δημοσιευμένο στο Straw Dogs magazine, τεύχος #5,
Φλεβάρης 2015 | φωτ.: Francesca Woodman]

Νυχτερινές Απουσίες #12


 Ναι, δεν κοιμήθηκα, αλλά είμαι καλύτερα έτσι,
όταν δεν έχω κοιμηθεί ή όταν δεν κοιμάμαι.
Μπερνάρντο Σοάρες


Περασμένες μεσάνυχτα. Έσβησε το κερί στη βεράντα. Αναγνωρίζω που και που τον εαυτό μου σε ό,τι κι αν κάνω. Απόψε φερ’ ειπείν αποχαιρετώ άλλη μια φορά το παρελθόν μου ή ξαγρυπνώ κρατώντας σημειώσεις ενώ όλοι κοιμούνται. Συνήθεια παλιά, απ’ όταν ήμουν παιδί. Όλα ανάποδα-όλα καλά.


[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]

Νυχτερινές Απουσίες #11


Πάντα κατέληγα να ακούγομαι ο εαυτός μου
Anne Sexton

Ζαλισμένος από την αϋπνία ή άυπνος από τη ζάλη – παραφορά που οδηγεί στον ίδιο πάντα προορισμό. Είναι πολύ συνηθισμένος ο κόσμος για να μην τον χλευάσω. Και οι άνθρωποι τρώνε, κοιμούνται κι αυτό είναι όλο. Ούτε να υποψιαστεί κανείς άλλους τρόπους πιο ηδονικούς.

Όσα λέω δεν επιθυμώ να τα στηρίξω  π ο υ θ ε ν ά. Υπάρχουν μέσα μου με μια δική τους αυθυπαρξία. Το σκοτεινότερο δωμάτιο που ’χω ποτέ επισκεφτεί το φέρουν άνθρωποι που ξεχάστηκαν στο συνηθισμένο και τρομάζουν ν’ αντικρίσουν μια απέραντη γαλάζια ή πράσινη έκταση με απλότητα και χάος.

Είμαι όλοι μου οι φόβοι κι όσα δεν μπόρεσα να αποκτήσω. Είμαι κάτι από τις μουσικές που άκουσα, τους τόπους που άφησα και τους χαρακτηρισμούς που αντάλλαξα μέσα στην ίδια καταδίωξη του λάθους με άλλους. Είμαι πάντα ένας άλλος και οι άλλοι πάντα εγώ. Μια αλλαγή ρόλων και ευθυνών. Ένα μπολιασμένο με την σάρκα μου σενάριο.


[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]

Νυχτερινές Απουσίες #09

Θέλω ζεστό τσάι και μπουγάτσα Σαλονίκης για πρωινό. Από τέτοιες ασήμαντες συνήθειες κρίνεται όλη μου η ζωή. Να βγαίνω μετά στο μπαλκόνι για τσιγάρο και να παρατηρώ τους απέναντι ενοίκους να κατεβάζουν τα χθεσινά σκουπίδια∙ ή πίσω απ’ τα τζάμια του ουζερί να μυρίζω οινόπνευμα και κάτι ανεπαίσθητα πικρό στα ρούχα των θαμώνων, σαν χάδι στο πρόσωπο από κάπου μακριά. Λίγο πριν το μεσημέρι η ζωή δεν έχει πια το χρώμα που της δίνω γιατί είναι, λέει, υπεράνω ηθικής∙ ψωνάρα κι αυτή, χαζογκόμενα απ’ τις λίγες.


[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]

Νυχτερινές Απουσίες #08


Θα έρθουν παιδιά και έφηβοι που θα είναι προορισμένοι για το Νέο Λόγο. Απλά, για το Λόγο. Για λέξεις που ποτέ δε διαπράχθηκαν, για νοήματα που ποτέ δεν ορθολογήθηκαν, για εικόνες που ποτέ δε μιλήθηκαν. Φοβηθείτε τους.

Γιώργος Χειμωνάς


Όλα τα φώτα αναμμένα. Στην άλλη μεριά της πλατείας τα κόκκινα γράμματα του Grand Hotel. Νεαρές πόρνες με τσιγάρο στο χέρι, φλούδες μανταρίνι στο περβάζι. Χριστουγεννιάτικο ντεκόρ αντί απεργία πείνας.

Αδρανώ όπως κατακτώ τα απόκρυφα σημεία του καιρού μου. Υποφέρω όπως ευχαριστιέμαι τον έρωτα ή ένα πιάτο ζεστό φαΐ. Το μέλλον δεν θα χαθεί ποτέ. Ζώντας, μόνο το παρόν έχουμε να χάσουμε. Κι εγώ μόνος ανασταίνω τον κόσμο μου.

Τα ρούχα δεν έχουν ψυχή. Μυρίζω άψυχο κορμί και ρούχο πενταετίας. Για εμάς τους απόκληρους της ζωής, τους υπερασπιστές άλλων ιδεών – ένα ολόκληρο απόγευμα περασμένο στο λαιμό. Σαν σταυρουδάκι, σαν αγχόνη από συνθετικό σχοινί.

Απόψε η φθορά θυμίζει γάτα που σκάβει στα σκουπίδια – σκυμμένος στο χάος του ορθολογισμού – νευρολογικές επιπλοκές στα δάχτυλα και τα μάτια. Να βγω, να πιω κάτι ζεστό, να σας συναντήσω. Κι ας τελειώνουν όλα στην απόλαυση. Οι φίλοι υπάρχουν για να χαθούν. Κι ο χρόνος για να καταγράφει απόντες.


[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]
 

Νυχτερινές Απουσίες #06


Πριν διαγνώσεις στον εαυτό σου κατάθλιψη ή χαμηλή αυτοεκτίμηση,
πρώτα σιγουρέψου ότι στη πραγματικότητα
δεν περιτριγυρίζεσαι από μαλάκες
William Gibson 


Κρατώ τα ψώνια της ημέρας. Είναι εύκολο να καταλάβεις πόσο στοιχίζει μια Τετάρτη στα ράφια των καταστημάτων. Γυρίζω αγοράζοντας εντυπώσεις. Αδιαφορώ για τις ποιότητες. Το φορτικό της καθημερινότητας ταιριάζει με την ανυπαρξία των πιο σημαντικών.

Ας πούμε ότι όλα είναι μια χαρά. Ποιος θα το πιστέψει; Κι από την άλλη, τόσοι άνθρωποι μ’ αντιπαθούν, πώς να κάνω ό,τι μπορώ κι ό,τι περνά από το χέρι μου; Την άλλη εβδομάδα δίνω αίμα. Προς το παρόν εντείνω τις καταχρήσεις μου και αδιαφορώ όπως αδιαφορούσα για τους νόμους της κοινωνίας. Αντρίκια πράματα. Δίνω μάλιστα προτεραιότητα στο ανούσιο, εξασφαλίζοντας λίγη από την αθανασία μου.

Ξεφτιλίζομαι σημαίνει ζω επιτέλους για κάποιον λόγο. Και είδα στον ύπνο μου πως με μπουζουριάζουν. Και έκλαιγα για όσα δεν κατάφερα να κάνω εις βάρος του συστήματος.


[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]

Νυχτερινές Απουσίες #01

Το κακό δεν έρχεται απ’ το πουθενά. Ξεκινά σαν ενόχληση στ’ απόκρυφα κι ακολουθούν αλλεπάλληλες απόπειρες μικροτραυματισμών. Κλείσε μου το φως, τρίψε μου το χέρι, άγγιξέ μου το πρόσωπο. Είναι τέχνη ν’ αφήνεις το σώμα στη φθορά του. Πρόσεχε το ένα, πρόσεχε το άλλο κάποια στιγμή αντιδράς.

Γκομενάκια που αργοπεθαίνουν από πλήξη, μεσήλικες έτοιμοι να τα παρατήσουν όλα κι εγώ κυριευμένος από ηδονή, τελειώνω στην παλάμη σου. Αντιδραστικός από παιδί. Μην πεις κουβέντα, σε καθάρισα. Αργότερα, έγινα ό,τι κορόιδευα. Εντάξει, με κάποιες διαφορές αλλά μέσες-άκρες τα ίδια σκατά.

Οι έξω από τα σύνορα, ταξιδεύουν για να μη νιώθουν χαμένοι. Οι έσω, υπομένουν το βάρος του να είναι διαθέσιμοι. Πεθαίνω να σε δω. Οι νύχτες μ’ έχουν κουράσει. Εθίζομαι στο ξενύχτι κι ό,τι προγραμματίσω προορίζεται ν’ αποτύχει.

Δεν είναι ότι απέτυχα∙ το κεφάλι μου στένεψε απ’ τα χρόνια και δεν χωρούν περισσεύματα και υποψίες. Κλείσε το φως κι έλα να κοιμηθούμε.

[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]