Νυχτερινές Απουσίες #32


Απρίλιος και Μεγαλοβδομάδα. Στο τραπέζι ψίχουλα κι ένα ποτήρι αγριολούλουδα απ’ την εκδρομή της Κυριακής. 

Στον κισσό του ακάλυπτου φωλιάζουν μικρόσωμα πουλιά. Μια δίχρωμη γάτα γλείφει επίμονα τη γούνα της. Άνδρας τσαπίζει το νωπό χώμα. Στα δάχτυλα σταγόνες από νερό και μέλι. Στιγμές που ξεχνώ ονόματα και φυσιογνωμίες. 

Όσο έχω ακόμα σώμα, ένα κρεβάτι να πλαγιάζω, μια κούπα καφέ, μια μητέρα που γερνά. Όσο μπορώ μες στον χαλασμό. Όσο μπορώ, πριν γίνει στάχτη το δέρμα, πριν χαθούν δόντια και φίλοι. Πριν την στιγμή που με δυσκολία θα μ’ αναγνωρίζω.

Στις ρεματιές της πατρίδας κότσυφες, δεκαοχτούρες και σπίνοι. Κίτρινα άνθη μέσα απ’ το πράσινο. Στον Όλυμπο έπεσε φρέσκο χιόνι. Τα φαινόμενα θυμίζουν χειμώνα. 


[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]

Μας προστατεύει η καταδίκη


i. 

Κοντά
στα ανάκτορα του Κελεού
μια πέτρα
από δύσκολη θάλασσα

Πάτησα όπου πάτησε
ο Δημοφών –
συχνά
καταλάβαινα περισσότερα
απ’ όσα μπορούσα

Η μεγάλη χαρά
των πληγών μου
η θλίψη της πατρίδας

Ο χειμώνας πέρασε –
δεν ωφελεί


ii.

Ακίνητα νερά
ύλη επιπλέει στην επιφάνεια
κυματίζει αργά
βυθίζεται

Στο καϊμάκι του καφέ
μεγάλο μάτι
με κοιτά

Αρσενικό κερασφόρο πρόβατο
πιέζει ο χρόνος την καρδιά – 
μας προσεγγίζουν εικόνες
δεν είμαστε εκεί

Από τα δάχτυλα
έρχεται το τέλος


iii.

Η γραφή
ευθύνη φορτική 
λες και μου χρωστά 
ή της χρωστάω

Αργότερα
με κατάπιε η υπερβολή 
ανάσα δεν πρόλαβα να πάρω –
Θέλω να πω
βαδίζω μες στο ακατανόητο
σπρώχνω το κεφάλι σε τρύπες
υπομένω μια ύπαρξη
φτιαγμένη για ασπόνδυλα

Ολόκληρος
μια αδιαθεσία


iv.

Ήλιος θρεπτικός του χειμώνα
σκηνικό αποκαθήλωσης

Ακόμα κι οι χριστιανοί
ειδωλολάτρες είναι

Τίποτα για τον άνθρωπο
δεν έχει να πει ο θάνατος

Αφήνει πίσω του κενό
όμοιο μ’ αυτό που κληρονόμησε


v.

λίγα χιλιόμετρα μετά
η ίδια γεύση στο στόμα – 
κοίταξα καλύτερα
μήπως κάτι υπήρχε να δω

προστατεύουμε
ό,τι είναι καταδικασμένο
να χαθεί

μας προστατεύει
η καταδίκη

Δεν γνώρισα, αλλά είδα | Γιώργος Χειμωνάς


Κάτι αδυσώπητα ακίνητο υπάρχει στον κόσμο. Και το μοναδικό όργανο κίνησης από τον άνθρωπο που προορίζεται να το μετακινήσει, είναι ο λόγος.
~
Δεν γνώρισα, αλλά είδα. Ίσως άλλη τακτική από το εδιζησάμην εμεωυτόν πραγματικά δεν υπάρχει…
~
Γνώση του κόσμου δεν υπάρχει πια. Δεν καταδέχομαι την ερμηνεία του.
~
Μιλούσα για νέα γνώση όχι για επιστημονική μεθοδολογία, για νέο λόγο όχι για νέα μέθοδο...
~
Συνέχεια ο λόγος εξαπατά τον εαυτό του και λέει άλλα αντ’ άλλων —ένας άλλος λόγος τον χρησιμοποιεί κι αυτός ο λόγος δεν είναι από λέξεις.
~
Ό,τι, από εδώ και πέρα, θα σημαίνει δεν θα είναι λόγος, θα είναι ό,τι δεν είναι λόγος. Που δεν μπορεί να είναι λόγος γιατί ο λόγος υπάρχει για να μπορεί να υπάρξει εκείνο που δεν είναι λόγος.
         Η μεγάλη λογοτεχνία δεν είναι λογοτεχνία.


[αποσπάσματα από το βιβλίο 
η δύσθυμη αναγέννηση, όγδοο μάθημα για τον λόγο
εκδόσεις ύψιλον, 1987]

Περιέργεια προς το χάος | Άθως Δημουλάς


Χωρίς τίτλο

Τώρα που ο χρόνος
συσσώρευσε πάνω μου
μέρες και μέσα μου
μελαγχολία,
μ’ ευχαριστεί
να βλέπω
τη μελαγχολία μου
καθώς μετρά
τις μέρες
που περνούν.

~

Ταξίδι

Περιπλάνηση επιχείρησα
ως την άκρη του κόσμου.
Aπό περιέργεια προς το χάος.

Το χάος μού έφερε σαγήνη μεγάλη.

Κι εντός μου αντιστράφηκαν οι ρόλοι:
το χάος μού φάνηκε κατάλληλο
κι ο κόσμος που εγνώριζα
στεγνός, μακρινός.

~

Όλα

Όλα είναι εδώ, είπε:
τα προσωπεία του φόβου,
τα κάτοπτρα της αυταπάτης
για το ναρκισσισμό των ελπίδων,
η ψυχή πιο μέσα,
λεία της ανυπαρξίας.


[ Τα ποιήματα Χωρίς τίτλο και Ταξίδι
προέρχονται από την συλλογή Χωρίς τίτλο, 1956
ενώ το ποίημα Όλα από την συλλογή Η μοίρα των πεπρωμένων, 1979 ]

Όταν πεθάνω δεν θα τ’ ακούσεις | Μάρκος Μέσκος


Τον συναντούσα διασταύρωση Αλεξάνδρου Σβώλου με Ιπποδρομίου. Εγώ στο ποδήλατο, εκείνος με τα ψώνια της ημέρας. Ή πρωινά σε καφέ της Γούναρη. Τα παρακάτω απανθίσματα προέρχονται από τις συλλογές: Πριν από τον θάνατο (1958), Τα ανώνυμα (1971), Άλογα στον ιππόδρομο (1973), Τα ισόβια ποιήματα (1977). Η εικόνα είναι έγχρωμο ζωγραφικό έργο του ποιητή.

~

Σιωπή. Έστω, η τύχη να υπάρχουμε.
(...)
Αλλά να μην γίνουμε λόγια. Καθώς η βαρβαρότητα της εποχής σιδερώνει με τα πέλματά της την αθωότητά μας.

[Υποκείμενη Αναφορά]

~

Ανθρώπινο

Ευχαριστώ τη μάνα μου
που μ’ άνοιξεν ένα παράθυρο:
να εκστασιάζομαι μπροστά στην αυγή,
να θλίβομαι μπροστά στη δύση…

~

Μικρή ευτυχία

Είναι μια μικρή ευτυχία που ζω∙
στα χέρια μου κρατάω το άσπρο ρίγος της ζωής
στα χέρια μου κρατάω το μαύρο ρίγος του θανάτου,
τα χρόνια μου περνούν κι ανθίζουμε όπως τα τριαντάφυλλα την άνοιξη
μαδιούνται το χινόπωρο,
αγαπάω τον κόσμο, πονάω για τον κόσμο,
σκέφτομαι και λέω ζωή είναι αγάπη,
σκέφτομαι και λέω θάνατος είναι αγάπη,
δακρύζω από χαρά όταν πυρπολεί τα δέντρα
                το ερωτιάρικο αηδόνι,
δακρύζω από τη λύπη που σταμάτησε
                στη ράχη του χελιδονιού,
χαίρομαι την αυγή, θλίβομαι τη δύση…

Είναι μια μικρή ευτυχία που ζω∙
και που πεθαίνω.