Θα μας νικήσει κάποτε το φως

Θα μας νικήσει κάποτε
το φως
και θα ’ναι φθινόπωρο
τρυφερό
στις πρώτες του ημέρες

Μόνο τα χέρια 
μόνο τα μάτια μας
θα θυμίζουν
όσα ζήσαμε

~

Ό,τι μείνει
θα ’χει χέρια ορθάνοιχτα
ζωντανά —
όπως μου κρατά 

τις νύχτες συντροφιά

η ανάσα σου

Θα ’ναι δικό μας
ό,τι μείνει
και θα μας σώσει
–θα το δεις–
την πιο δύσκολη 
στιγμή

Σαββάτο των ψυχών

Σώματα εκτεθειμένα στην κάψα του απογεύματος. Θυμάμαι νεαρό τουρίστα να περιπλανιέται ανυποψίαστος στο γρασίδι της Αρχαίας Αγοράς. Μυρωδιά ανθισμένου τίλιου.

Πήρα ν’ ανηφορίσω προς Προφήτη Ηλία κι από ’κει στους Δώδεκα Αποστόλους για τον εσπερινό. Παραταγμένα πιάτα με κόλλυβα, γυναίκες παλιές μ’ ένα χαρτί υπέρ αναπαύσεως στο χέρι με τα ονόματα των κεκοιμημένων. Ονόματα στη γενική. Σαν όλοι ν’ ανήκουν σε όλους. Ακόμα και το «μιμνήσκομαι» με γενική συντάσσεται. «Μνήσθητι Κύριε» σα να ’μαστε μόνο οι μνήμες μας. Σα να ’μαστε οι νεκροί μας.

Αργά το απόγευμα ένα άλλο σούρουπο. Θυμάμαι σιλουέτες ανθρώπων να χάνονται σ’ ένα γκρίζο ροζ πορτοκαλί που έφερε βροχή. Πάντων ων ουδείς εστίν ο μνημονεύων αυτούς. Και μύρισε γη και νοτισμένο χώμα. Μέχρι και η άσφαλτος ανέδιδε μυρωδιά σωμάτων. Όλα χαρισμένα στο τέλος.

Κινήσεις στο χάος

Όπως ξυπνάς
και μπαίνει φως από παντού
πρωινό Κυριακής
όπως κλείνουν
οι κύκλοι
και τα στερεά ρευστοποιούνται
κι όπως δεν περιμένει
κανείς κάτι
απ’ τη ζωή
παρά εκείνη από εμάς –

Ποια νύχτα
και ποια πέλματα;
γουλιά καφέ
δροσερό αεράκι
αυταπάτες θ’ αντικαθιστούν
σταδιακά
την πραγματικότητα

Η φωνή της Βίκυς
κινήσεις στο χάος
γειτονιές ξεθυμασμένες
άγνωστοι
μέσα σ’ αγνώστους

Ό,τι σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι
η πρωταρχική σου άγνοια –
Πάει να πει τρέμουλο
επιληψία
Πάει να πει θάλασσα διασταυρωμένη
με δρόμους και άλση

Ό,τι συμβαίνει
θυμίζει όνειρο

[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΦΤΕΡΑ ΧΗΝΑΣ]

Ιατρείον ασμάτων

Οι ονειροπόλοι είναι λένε μουσειακό είδος ανθρώπων. Ακινητοποιημένοι σε άλλο χρόνο, σαν να πέρασε από πάνω τους η λάβα της Πομπηίας, παρείσακτοι της σύγχρονης κοινωνίας που θυσιάζει κάθε λογής Ιφιγένειες στο βωμό του κέρδους, κλοσάρ της τεχνολογίας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Όταν σπάσουν κάποτε τα τζάμια από τις βιτρίνες στις οποίες τους έχουν κλείσει, θα ξεχυθούν αλαφιασμένοι στους δρόμους και μαζί με τα αγάλματα θα απαιτήσουν ένα καινούριο νόημα για την ζωή.

***

Οι άνθρωποι συναντιούνται κατά κάποιον τρόπο χιαστί. Ούτε πρόσωπο με πρόσωπο ούτε δίπλα δίπλα. Μια στάση σαν ο ένας να έρχεται κι ο άλλος να φεύγει. Η στιγμή της συνάντησης είναι η πιο αθώα, η πιο ειλικρινής, ακριβώς γιατί είναι μόνο μια στιγμή. Λίγο πριν δε γνωριζόντουσαν, λίγο μετά μπαίνουν στη μάχη. Ποια μάχη; Να συν-υπάρξουν. Ήττα και νίκη έχουν το ίδιο πρόσωπο πλέον, δύναμη κι αδυναμία πάνε παρέα. Στο τέλος δε νικάει αυτός που φεύγει, αλλά εκείνος που έσωσε μέσα του το μεγαλείο εκείνης της πρώτης στιγμής. 

***

Ξημερώνει. Κυριακή ή Παρασκευή ή Τετάρτη, δεν έχει σημασία. Το ότι ξημερώνει μετράει. Μη μου λυπάσαι λοιπόν. Έχω λυπηθεί εγώ και για τους δυο. Δεν ξέρω αν είναι όμορφη η ζωή, δεν ξέρω καν τι είναι ζωή, μια αναλφάβητη της ύπαρξης είμαι, τι νόμισες; Επειδή το παίζω σοβαρή και φιλική, θεωρείς ότι έχω σκοτώσει μέσα μου το κτήνος της άγνοιας;

 

[Στέλλα Βλαχογιάννη, Ιατρείον ασμάτων,

Μικρή Άρκτος 2005]

 

Άνευ προηγουμένου

Κατά κανόνα, οι άνθρωποι γουστάρουν αρκετά
τις ιστορίες με βρομιές

Michel Houellebecq

Ασφουγγάριστες επιφάνειες. Αποτυπώματα ποδιών και μυστικοί αεροδιάδρομοι ιπτάμενων αντικειμένων. Λεπιδόπτερα, κουνούπια και αερομαχίες πάνω από στόμια και χαραμάδες. Οι σκιές δεν είχαν χώρο πουθενά. Απομακρύνθηκαν πριν ακόμα κλείσουν κουφώματα και κουρτίνες. Κάποια γυναίκα καλλιεργεί επιθυμίες μέσα σε πολύχρωμα κουτιά απορρυπαντικών. Αναμοχλεύει τελετουργικά χημικές προσμίξεις κι αρωματίζει τον χώρο με ανεπαίσθητες εκκενώσεις λεβάντας και λεμονιού. Αργότερα, ημίγυμνα και ημιδιαφανή σώματα παλεύουν μες στο σκοτάδι, ιδρωμένα κάτω απ’ το χνούδι μηρών, χεριών και στήθους. Επιμελημένο σκηνικό κάθε επίδοξης φαντασίας. Νωρίς το πρωί, πάνω στις ίδιες στεγνές επιφάνειες υδρατμοί αργόσυρτων εκπνοών σπάζουν λίγο-λίγο τη σιωπή, σχηματίζοντας σιδηροδρόμους διεθνών μεταφορών, πολυσύχναστα εμπορικά λιμάνια και χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων χωρίς χρέωση και ενσύρματα συστήματα παρακολούθησης. Ελευθερία με άρωμα λεβάντας και λεμονιού άνευ προηγουμένου.

[Η σύγκρουση συντελέστηκε πολύ κοντά στο σημείο επαφής των ανώτερων στρωμάτων της γήινης ατμόσφαιρας με τα τοξικά αέρια κάποιου άγνωστου μέχρι πρότινος πλανήτη, ονόματι xcoelis. Από τα συντρίμμια περισυλλέχθηκε μόνο ένας κάλυκας οργανικής ύλης, καθώς κατέπεσε πάνω σε κάτι τρυφερό σαν ανθρώπινο δέρμα. Οι ειδικοί, όπως αρμόζει σε κάθε υγιής κοινότητα σκεπτόμενων όντων, αδιαφόρησαν για τις συνέπειες του φαινομένου, χαρακτηρίζοντάς το απρόοπτη σύμπτωση ή μεμονωμένο εξωγήινο περιστατικό.]

[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]

Χωρίς φρένα

Σέλα αντί για άνεμο. Μέσα σε άνοιξη όπως μέσα σε όνειρο. Το πράσινο της ζωής. Τρέχω. Σ’ ακολουθώ. Προλαβαίνω κι είναι απόγευμα.

Ο δρόμος. Ο κάθε δρόμος. Πάντα περαστικός. Ποιος μας κυνηγάει; Αδρεναλίνη σκάει σε χαμόγελο, σε γέλιο, σε κλεφτές ματιές. Μπροστά το παρόν. Δεν έχω φρένα!

Ανοίγω τα χέρια. Αναπνέω. Μυρίζω νοσταλγία. Μ’ ακολουθείς. Δε με νοιάζει. Δε με νοιάζει αν προλαβαίνω. Κάπου πηγαίνουμε. Κάπως αντέχουμε. Κάτι αγνοούμε.