6 Οκτωβρίου 1986

Νωρίς το μεσημέρι, ανήμερα των Ελευθερίων της Ελασσόνας. Η μάνα είχε μόλις αράξει με τον πατέρα στα τραπεζάκια της πλατείας κάτω απ’ τη σκιά μιας φλαμουριάς για μεζέ και τσίπουρο, ως είθισται, μετά την παρέλαση.

Η κοιλιά της έφτανε στη μύτη, καθώς είχε μπει στο μήνα της. Συνήθιζε, παρά την εγκυμοσύνη, να πίνει κάθε τόσο κάνα τσιπουράκι. Το ’χουν συνήθειο στον τόπο μου.

Εκείνο το μεσημέρι, μεταξύ ξαρμυρισμένου μπακαλιάρου σκορδιαλιά και δροσερής γουλιάς υπόλευκου τσίπουρου με γλυκάνισο από ντόπιο καζάνι, την βρήκαν οι πόνοι.

Στην πορεία προς το νοσοκομείο πήρε, λένε, μαζί αντί για νερό ένα ποτήρι τσίπουρο. Κάτι ο πόνος, κάτι οι στροφές της Μελούνας χύθηκε το μυρωδάτο οινόπνευμα κι έλουσε την κοιλιά της.

Ξημερώματα της άλλης μέρας, ήρθε στον κόσμο το δεύτερο παιδί της. Ένα μεγαλόσωμο αγόρι.

Τριάντα τρία χρόνια μετά, κοτζάμ άντρας, αδυνατώ να πιω τσίπουρο, λες κι απέκτησα από τότε μια κάποια δυσανεξία στ’ άρωμα και τη γεύση του.

Τί ντροπή, σκεφτομαι, να ’χεις γεννηθεί μες στις καζανιές, σ’ έναν τόπο που μυρίζει απ’ άκρη σ’ άκρη τσίπουρο και να μην μπορείς να τ’ απολαύσεις.

Τριάντα τρία χρόνια μετά, η μάνα κι ο πατέρας τσούζουν ακόμα τα ποτηράκια τους κι εγώ αναπολώ τα φθινοπωράκια εκείνα στην Ελασσόνα, λίγο μετά την παρέλαση, που έτρεχα από ουζερί σε ουζερί να βουτήξω λίγο ψωμί στο λαδάκι αχνιστού καλομαγειρεμένου μεζέ.

[Θεσσαλονίκη, 6 Οκτωβρίου 2019]

Το χρέος της σκέψης

[τα άλογα του Διομήδη χορτάτα από ανθρώπινο κρέας

χλιμίντριζαν όλη νύχτα στον ύπνο μου]

Ξυπνάς και είσαι μόνος χωρίς μαξιλάρι
καμπάνες απ’ το θρακικό πέλαγος, ο εσταυρωμένος δίπλα στο μπαλκόνι
ημίγυμνος θράκας πελταστής σε ρεύμα ανοδικό

κάποτε είναι όλα ήρεμα
μόνο ήλιος και νέφη πάνω απ’ τη μεγάλη λίμνη και τη Σαμοθράκη

Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω
Πάει να πει στέκεις με τρόπο αυστηρό μπρος στο τετελεσμένο
Καταλαμβάνεσαι απ’ τη μανία μιας καταιγίδας
Κι ο Λυσίμαχος πού χάθηκε;
υπήρξε κι αυτός κάποτε Θεσσαλός

~

Επιστρέφω στα όνειρα φίλων
πότε ντυμένος στα λευκά πότε στα κόκκινα
έτοιμος γι’ αποχαιρετισμό
Κι αν όλα συμβαίνουν για καλό, γιατί τρέμω μην κοπάσει η βροχή;
Γιατί τα ρούχα μου παίρνουν μυρωδιές άλλων σωμάτων
όταν τα φορώ μόνο εγώ;

Μάτια κουρελόπανα
Το παρελθόν πιο πολύ απ’ το παρόν μου
Δεν μπορεί, θα συμφωνήσουν οι άνθρωποι
Κεραμίδι το κεραμίδι, σταγόνα τη σταγόνα –
ό,τι αντέχει στη φθορά είναι από σκέψη

~

Ήταν όλα εκεί:
τα ασημένια νομίσματα, το σπασμένο αγγείο,
ο νεκρός στο πιθάρι
τ’ αυτιά των ζωντανών όλα μπροστά
κι όλα στο πλάι

Και βλέπω το κυπαρίσσι να γέρνει ελαφρά στο σπίτι
παράθυρα κλειστά σαν πικραμένα χείλη
Βουνά της Θράκης ουλές, φλέβες κι αρθρώσεις στο δέρμα
Βρίσκει κανείς ακόμα στις πόλεις φαντάσματα ανύμφευτων γυναικών
καθώς σε τόση ματαιότητα

πεθαίνουμε για να ξεπληρώσουμε το χρέος της σκέψης

[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό bibliotheque]

Απολογισμός

δέκατα αρχές του έτους μη μου ξαναστείλεις ποτέ παράσταση καθώς ο ένας χωρισμός διαδέχεται τον άλλον κι η μνήμη μόνο πρόσθεση όπως το δάκρυ πριν την άνοιξη άχαρη ανάγκη ενδοσκόπησης και μια ψευδαίσθηση αυτογνωσίας

μεσημέρι στου Φιλοπάππου με τις Μικρές Κυκλάδες του Ελύτη αεργία θα πει βλέπω παντού μελλοθανάτους γοητεία Μαρτίου ρινορραγία θαυμασμός ένεκα απρόσμενης χιονόπτωσης κι αργότερα τα πρώτα τριζόνια ακάθιστος ύμνος συμφωνία για ρέκβιεμ του Μπέντζαμιν Μπριτέν όλο και λιγοστεύουμε

μαγιάτικη βροχή στην Ελασσόνα να με πάρεις απ’ το χέρι ιδρωμένοι να διασχίσουμε την Μεγάλου Αλεξάνδρου μ’ ένα καραφάκι τσίπουρο εσύ απ’ την Αυστραλία στον άλλον κόσμο προκυμαία Ραφήνας απέναντι Γυάρος, Σύρος κι Άνδρος εσπερινός στην αγιά-Θαλασσινή εἰ συγχρωτίζοιτο τοῖς νεκροῖς

μήνας στερνός του θέρους ήγουν απόλαυση μετά μελαγχολίας και ναρκισσισμού λαϊκή της Δευτέρας πανσέληνος Σεπτέμβρης στα λασπόνερα μια δεκαετία ζωής σαν τατουάζ στο χέρι του Δημήτρη

Αφροδίτη στον Αιγόκερω χαμομήλι και λουΐζα απ’ τα ορεινά της Μακεδονίας τρομαγμένα θηλαστικά κάτω απ’ τις φορτωμένες πορτοκαλιές της Βασιλέως Ηρακλείου σπασμένος κυνόδοντας θα γίνω σκληρός

περί τυφλότητας αρπακτικά με φτερά πάνω απ’ το ξερό του χειμώνα Όλυμπος όπως πατρίδα βρώμικος αέρας εθνικής οδού το παρολίγον γερασμένο πρόσωπο του πατέρα θυμήσου είπε η επιθυμία φέρει μέσα της θυμό λίγο πριν την εκπνοή ζήτησε ζωή και πρόταξε αρνήσεις

[εικόνα: Arthur Tress]

Η Πορεία

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή∙
ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός 

Νίκος Καζαντζάκης

 1.

Σωθικά, σκοτάδι και πολλαπλασιασμός κυττάρων. Πρώτα τα νεύρα, μετά το δέρμα κι η καρδιά. Αδιαθεσία. Μήνες κυοφορίας ενός όντος χωρίς φύλο και ταυτότητα. Η ανυπομονησία της έλευσης. Το άγνωστο.

2.

Αρχές Οκτώβρη λίγο πριν τις βροχές. Μια νεαρή γυναίκα κατευθύνεται στο πλησιέστερο νοσοκομείο με πόνους τοκετού. Η ηδονή της οδύνης.

3.

Γεννιέμαι και γεννιέται μαζί μου κι ο κόσμος.

4.

Ονειρεύτηκα κάποτε τον ερχομό του παιδιού μου, το κλάμα του. Από τότε, κοιμάμαι με δυσκολία τις νύχτες.

5.

Ονειρεύτηκα κάποτε τη δική μου γέννηση. Άτριχο ον, τυφλό, απροστάτευτο. Μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι η πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα ακόμη αποκύημα φαντασίας.

6.

Εναποθέτοντας ελπίδες στην ελπίδα της νέας γέννας. Το όραμα ενός απροσδιόριστου κόσμου που περιμένει υπομονετικά την ενσάρκωσή του.

7.

Δεν θα μάθουμε ποτέ το γιατί της έλευσης. Δεν θα καταλάβουμε ποτέ το γιατί της αποχώρησης.

[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΛΥΚΟS]