Ανωφελής

i.

σε παλιά ημερολόγια
συναντώ έναν άνθρωπο
που δεν είναι ακριβώς
ο εαυτός μου

μπορεί και να ’ναι
όμως πλέον
είναι αργά

ii.

σ’ ένα ξέφωτο
μόνο δέντρα χώμα
και ψηλά χορτάρια

ιδανικός τόπος
για να συνηθίσω
στην ιδέα
της απουσίας

iii.

σκέφτομαι πως
έχω ερμηνεύσει
ικανοποιητικά
τον κόσμο μου

πόσο ανώφελο χρόνο
έχω ξοδέψει;

Σύντομα

δεν χωρούν οι άνθρωποι
στη μοναξιά
ούτε η μοναξιά μες
στους ανθρώπους

μάταια παλεύουμε
με τη σκιά της

~

ο ήχος της νύχτας
ακατάστατος
όπως οι καρδιές των ανθρώπων:
σκοτεινές
και θορυβώδεις

~

μονάχα οι άτυχοι ταξιδεύουν –
οι τυχεροί
ρίχνουν άγκυρα στ’ ανοιχτά
και περιμένουν

~

δεν είμαστε φάροι
παρά ξέρες
και ύφαλοι
και βράχια

παλεύουμε αιώνες
με τα κύματα

Σύντομα

Γράφω

και είμαι σχεδόν σίγουρος

πως ο κόσμος υπήρξε κούφιος

όπως τα νεανικά μου ξενύχτια

 

*        

 

Θυμώνω με το εύθραυστο της σάρκας

 

Λυπάμαι για ’μένα

όπως για τον καθένα μας

 

*

 

Διαθέτω μνήμη

ταλαιπωρημένα πέλματα

και λιπαρές παλάμες

 

Χθες περπάτησα για να συναντήσω

όσα θα συναντούσα αν έμενα ακίνητος

 

Μετά από τόσο ξεπούλημα

τόσες απροσεξίες

οραματίζομαι ακόμα κόσμους ιδανικούς

και αστείους

 

*

 

Τα τσιγάρα τελειώνουν

το σκοτάδι πλησιάζει

 

Δεν είναι δυνατόν, σκέφτομαι

Τίποτα δεν καταφέραμε τόσους αιώνες

 

*

 

Έρχεται η στιγμή

που οι δρόμοι παραγράφονται

όπως τα αδικήματα

 

*

 

Κάθε προορισμός

ένα ανάποδο φεγγάρι

 

Λίγο να κλείσεις τα μάτια

πλησιάζουν εφιάλτες

 

*

 

Ντρέπομαι που ενώ συνέβησαν όλα

παρέμεινα ενήλικας

κι όχι παιδί

 

*

 

Αλλάζει το φως πάνω απ’ την πόλη —

 

Στα χωράφια πίδακες νερού

γεράκια στέκουν στο κενό

μηχανές μουγκρίζουν

 

Ολόκληρη η φύση κραυγάζει: νυστάζω!

 

*

 

Όσο επιμένεις με την κατανόηση

τόσο γιγαντώνεται το ακατανόητο

 

Ό,τι κατανοείς σε χλευάζει

 

*

 

Στο κάτω κάτω

υπήρξα απλώς ένας άνθρωπος

που κάποτε χρειάστηκε το παράλογο

περισσότερο από τη λογική

 

*

 

Θυμάμαι δυο τρία εγκαταλειμμένα αυτοκίνητα

στο πάρκινγκ της Ουρανούπολης

 

Μάλλον προσκυνητές που μπήκαν στο Όρος

και δεν ξαναγύρισαν

 

Και να γυρίσουν πού;

 

*

 

Από την απελπισία μας

σκύβουμε να βρούμε χώμα

και συναντάμε φως

 

*

 

Ολόκληρος ο Αύγουστος,

ένα πρωινό πλάι στο Αιγαίο

 

Σημασία έχει να είναι καλοκαίρι

και τίποτα να μην θυμίζει ζωή

 

Κάποτε

όλα θα αρχίσουν ξανά

χωρίς εμάς

 

*

 

Τα λόγια προδίδουν

την μεγάλη σιωπή

που φωλιάζει μέσα μας

 

Η μοναξιά

είναι γένος αρσενικού

[Φιλοξενήθηκαν στο ηλεκτρονικό περιοδικό bibliotheque.gr]

Απολογισμός

Γενάρης. Φεγγάρι στην ύπαιθρο. Υπερβάλλω σα να ’ναι ο μόνος τρόπος να υπάρχω. Ξύπνησα και δεν έβρισκα λόγο ν’ ανοίξω τα μάτια. Ο θάνατος του Nicanor Parra.

Φλεβάρης. Σάπιο πολεοδομικό. Δεν είμαστε παρά το εμμονικό των σκέψεων. Θα χαθούν κάποτε οι ποιητές και θα γεννηθούν ξανά χωρίς κανείς να καταλάβει.

Μάρτης. Βράδυ Ακαθίστου. Τουρίστες και άνεργοι κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό. Η σάρκα έχει κάτι άσαρκο που αδυνατώ να συλλάβω. Οι πόλεις το λάθος μας.

Απρίλης. Αγκαλιάζοντας φίλους, αγκαλιάζω τον εαυτό μου. Συνήθως δεν έχω τι να πω και είναι καλύτερα έτσι. Δεν είναι ότι φεύγουμε. Είναι ότι ποτέ δεν ήρθαμε.

Μαγιάτικο στεφάνι σε μέταλλο πόρτας. Νυστάζω αιωνίως. Προκαλώ την τύχη μου, πάει να πει προσκαλώ την ατυχία μου. Σπουδαγμένοι και ατάλαντοι. Όλα ο άνθρωπος και τίποτα ο άνθρωπος.

Ιούνης. Συνήθως λείπω. Μετέχω μιας πραγματικότητας που λίγο μ’ αφορά. Πάντα θα γίνομαι το απέναντι μπαλκόνι και πάντα εγώ εκείνος που με κοιτώ.

Ιούλης στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. Καμάρες της οδού Ομήρου. Σύννεφα στα Πυρηναία. Μυρίζω κωνοφόρα και δακρύζω. Κάτι γαλήνιο εντός μας δεν μας αφήνει να ζήσουμε.

Αύγουστος. Ο Όλυμπος απ’ την πατρίδα καμπύλες, υβώματα και ελαφρύ αεράκι. Φράση του Μπατάιγ για τη βεβήλωση της ομορφιάς. Γυμνώνω τα πέλματα. Ο νους, το τίμημα που πληρώνουμε.

Σεπτέμβρης. Αιωνόβιες ελιές σαν σώματα που δεν μπόρεσαν να ξεχάσουν. Μιλούν γι’ ανθρωπισμό οι ξεχασμένοι απ’ τον ίδιο τους τον εαυτό. Το ημιτελές ως άλλη ολοκλήρωση. Αντιπελάργηση. 

Οκτώβρης. Πλατύφυλλος βασιλικός απ’ τον Άη Νικόλα τον Ορφανό. Ήρωες του Σορεντίνο στον ύπνο μου. Δεν είμαστε παρά τα πιο απλά λόγια που καταφέραμε να πούμε. 

Νοέμβρης. Χρειάζομαι βροχή. Δεν είναι πνιγμός. Εγκαύματα είναι και απανθράκωση. Δεν έχω ερωτήματα κάθε που παρατηρώ τους ανθρώπους. Δεν έχω απορίες.

Δεκέμβρης. Επαρχιακό οδικό δίκτυο. Ούτε από πού έρχομαι, ούτε πού πηγαίνω. Δυσκολεύομαι να διακρίνω αν μεγάλωσε η πόλη ή αν εγώ μεγάλωσα μέσα της. Φθείρω τα δόντια μου στη σάρκα σου. Νοσταλγία χώματος.

Απολογισμός

Γενάρης, ορεινή Ελασσόνα. Να τρέξουμε, να προλάβουμε τον ήλιο πριν χαθεί. Κατερχόμαστε ζώντες, ανερχόμαστε γυμνοί.

Ο Φλεβάρης μυρίζει φρέσκα εσπεριδοειδή. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι άλλο πέρα από την ποίηση της ήττας. Ρέμπελος, σχεδόν ημίτρελος. Καταφύγιο στον Βουδισμό. 

Μάρτης. Τα γραπτά του Κορνήλιου Αγρίππα στο αίμα μου. Πορεία αντιεξουσιαστών στο κέντρο της πόλης. Ένα μεγαλειώδες τίποτα μας κρατά στη ζωή.

Απρίλης. Εποχή ατολμίας. Όλα είναι δάχτυλα. Το έρχομαι δεν υπάρχει.

Μάης στην Χαλκιδική. Εκκολάπτει ύπνο μέσα του ο κόσμος. Λυπάμαι που δεν έχω τα χέρια σου. 

Ιούνης. Πρώιμο καλοκαίρι στη Θράκη. Όταν βρέχει και μυρίζουν ανθισμένες φλαμουριές, λείπεις.

Ιούλης. Καύσωνας. Απ’ το Καραμπουρνάκι στην πρωτεύουσα. Το Χαμένο Κέντρο του Ζήσιμου Λορεντζάτου.

Αύγουστος. Μια συμφωνία του Μάλερ ή ένας στίχος ελάσσονος ποιητή, έχουν να πουν περισσότερα για τη ζωή από την ίδια τη ζωή.

Σιωπηλά μπάνια του Σεπτέμβρη. Όστρακα πάνω στην υγρή πετσέτα. Κηλίδα στον Σαρωνικό. 

Οκτώβρης. Δεν μου ’μεινε ίχνος εαυτού. Η τυφλότητα του σκύλου, δική μας τυφλότητα.

Νοέμβρης. Επιστροφή στη Θήβα ή τη Σαμαρκάνδη. Ψιλή σαν ψίθυρος βροχή. Νεροποντές και λασπόνερα. Ερχόμαστε από την υγρασία.

Δεκέμβρης. Μέρες σαν πονοκέφαλος. Η γαμημένη μας τρέλα. Ξημέρωμα στη Λάρισα. Η πόλη ένα ζώο μαζεμένο στη γωνιά του.

Απολογισμός

δέκατα αρχές του έτους μη μου ξαναστείλεις ποτέ παράσταση καθώς ο ένας χωρισμός διαδέχεται τον άλλον κι η μνήμη μόνο πρόσθεση όπως το δάκρυ πριν την άνοιξη άχαρη ανάγκη ενδοσκόπησης και μια ψευδαίσθηση αυτογνωσίας

μεσημέρι στου Φιλοπάππου με τις Μικρές Κυκλάδες του Ελύτη αεργία θα πει βλέπω παντού μελλοθανάτους γοητεία Μαρτίου ρινορραγία θαυμασμός ένεκα απρόσμενης χιονόπτωσης κι αργότερα τα πρώτα τριζόνια ακάθιστος ύμνος συμφωνία για ρέκβιεμ του Μπέντζαμιν Μπριτέν όλο και λιγοστεύουμε

μαγιάτικη βροχή στην Ελασσόνα να με πάρεις απ’ το χέρι ιδρωμένοι να διασχίσουμε την Μεγάλου Αλεξάνδρου μ’ ένα καραφάκι τσίπουρο εσύ απ’ την Αυστραλία στον άλλον κόσμο προκυμαία Ραφήνας απέναντι Γυάρος, Σύρος κι Άνδρος εσπερινός στην αγιά-Θαλασσινή εἰ συγχρωτίζοιτο τοῖς νεκροῖς

μήνας στερνός του θέρους ήγουν απόλαυση μετά μελαγχολίας και ναρκισσισμού λαϊκή της Δευτέρας πανσέληνος Σεπτέμβρης στα λασπόνερα μια δεκαετία ζωής σαν τατουάζ στο χέρι του Δημήτρη

Αφροδίτη στον Αιγόκερω χαμομήλι και λουΐζα απ’ τα ορεινά της Μακεδονίας τρομαγμένα θηλαστικά κάτω απ’ τις φορτωμένες πορτοκαλιές της Βασιλέως Ηρακλείου σπασμένος κυνόδοντας θα γίνω σκληρός

περί τυφλότητας αρπακτικά με φτερά πάνω απ’ το ξερό του χειμώνα Όλυμπος όπως πατρίδα βρώμικος αέρας εθνικής οδού το παρολίγον γερασμένο πρόσωπο του πατέρα θυμήσου είπε η επιθυμία φέρει μέσα της θυμό λίγο πριν την εκπνοή ζήτησε ζωή και πρόταξε αρνήσεις

[εικόνα: Arthur Tress]

Νυχτερινές Απουσίες #14

Ό,τι κατάφερα ν’ αγγίξω με το δεξί μου χέρι / αρχαίες προτομές φυλακισμένες στο αδιέξοδο της ιστορίας

25χρονη ημεδαπή πετάει με χάρη τα κλειδιά του σπιτιού της στον υπόνομο / χρόνια μετά θα πηδήξει γυμνή απ’ τον πέμπτο / «προς αναζήτηση λύσης», θα γράψει

Θα ’ναι αλλόκοτος ο ουρανός / θ’ ανοιγοκλείνουν οι ραφές / κάποιος στην άκρη του δρόμου ρίχνει αποφάγια στα σκυλιά / πέρασμα για όλους ο κόσμος

Απ’ το δέρμα και μέσα αισθάνομαι παραδομένος / με το δεξί χέρι σήκωσα το βάρος της ύπαρξης / κοιτώ όσα υπήρξα / ελλείψει προσωπικότητας κατορθώνονται τα πιο σημαντικά

[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ]

Ολιγόστιχα

Καλή η σούπα σας
μόνο που τα δικά μας στομάχια
χωνεύουν από χρόνια
μόνο πέτρες

***

Το παράπονο του καθενός
ένα μπαλκόνι
που του στέρησαν την θέα

***

Όσα νιώσαμε
ένα παρελθόν
που αδυνατεί να επαναλάβει
τον εαυτό του

Απλώς ιπτάμενοι

Δεν είμαστε αποδημητικά πουλιά
αφήστε τους ρομαντισμούς
δε θα ξαναγυρίσουμε ποτέ
για μας δεν έχει εδώ ούτε ψίχουλο
είμαστε απλώς ιπτάμενοι
οικονομικοί μετανάστες.

[Γιάννης Βαρβέρης,
από την ποιητική συλλογή Ζώα στα σύννεφα, 2013]
 

Μόνο ο τρελός είναι πραγματικά ήρεμος

Η αλήθεια της ζωής βρίσκεται μέσα στην παρορμητικότητα της ύλης. Το πνεύμα του ανθρώπου νιώθει άρρωστο ανάμεσα στις έννοιες. Μην του ζητάτε να ικανοποιηθεί, ζητήστε του μονάχα να είναι ήρεμο, να πιστέψει πως βρήκε για τα καλά τη θέση του. Μα μόνο ο τρελός είναι πραγματικά ήρεμος.

[Antonin Artaud | 1925]